ตอนที่ 10 — ความจริงที่เจ็บปวด

"ผมรักคุณ... รักมาตลอด" เสียงกระซิบของวรินทรที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดราวกับมีดกรีดลึกลงไปในหัวใจของเมขลา หญิงสาวทรุดฮวบลงกับพื้นเย็นเฉียบของระเบียงบ้านพักตากอากาศ ยิ่งกว่าถูกก้อนหินทับถม คือการได้ยินคำพูดที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะหลุดออกจากปากของ 'เธอ' คนนั้น ‌รักแรกของกวิน... รักแรกที่เคยถูกเขาตราหน้าว่าเป็นเพียง 'ความผิดพลาด'

เมขลาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอกำลังยืนซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบของสวนกุหลาบที่แสนสวยงามแห่งนี้ ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เสียงของกวินที่ดังลอดออกมาจากห้องทำงานที่เปิดแง้มประตูไว้ ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธว่าสิ่งที่เธอได้ยินคือความจริง

"วรินทร... ​อย่าพูดแบบนี้" เสียงของกวินสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด เป็นน้ำเสียงที่เมขลาไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่ใช่ความเย็นชาที่เธอคุ้นเคย ไม่ใช่ความเด็ดขาดที่เธอสัมผัสได้ แต่มันคือความอ่อนแอ ความเจ็บปวดที่ถูกซุกซ่อนไว้ลึกสุดหัวใจ

"ทำไมคะกวิน" วรินทรถามเสียงสั่นสะอื้น ‍"ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ ทำไมคุณถึงไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ทั้งๆ ที่คุณบอกว่ารักฉัน"

เมขลาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป คำว่า 'ผู้หญิงคนอื่น' ที่วรินทรถามถึง... หมายถึงเธอใช่ไหม? ‌ความคิดที่ว่าเธออาจไม่ใช่แค่ 'ข้อตกลง' หรือ 'ภาระ' ที่กวินต้องแบกรับ แต่อาจมีอะไรมากกว่านั้น ทำให้เธอทั้งหวังและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

"มันไม่เหมือนที่คุณคิดวรินทร" กวินตอบเสียงอ่อยลง ‍"ผม... ผมมีเหตุผล"

"เหตุผลอะไรคะ?" วรินทรเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "เหตุผลที่ทำให้คุณทิ้งฉันไปเมื่อห้าปีก่อน? หรือเหตุผลที่ทำให้คุณต้องมาแต่งงานกับเมขลาตอนนี้?"

คำถามสุดท้ายของวรินทรรุนแรงราวกับพายุ เมขลากลั้นหายใจ เธออยากรู้คำตอบใจจะขาด แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าคำตอบนั้นจะยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดที่เธอต้องเจอ

"ผม... ​ผมเป็นหนี้คุณวรินทร" กวินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "หนี้ชีวิต... ที่ผมไม่มีวันชดใช้หมด"

หนี้ชีวิต? เมขลาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ หนี้อะไรกัน? เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตของกวินมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยมีใครพูดถึง ​'หนี้' ที่เขาต้องติดค้างใคร

"คุณพูดเรื่องอะไรคะ?" เสียงของวรินทรเต็มไปด้วยความสับสน "ฉันไม่เข้าใจ"

"เมื่อห้าปีก่อน..." กวินเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ หนักอึ้งขึ้น "ตอนที่คุณประสบอุบัติเหตุ... ตอนนั้นคุณอาการสาหัสมาก ​ผม... ผมแทบเสียคุณไป"

เมขลาจำได้ถึงช่วงเวลาอันเลวร้ายนั้น แม้เธอจะไม่ได้รู้จักกวินเป็นการส่วนตัวในตอนนั้น แต่ข่าวการประสบอุบัติเหตุของวรินทร รักแรกของประธานบริษัทหนุ่มชื่อดัง ก็เป็นที่พูดถึงในวงกว้าง

"พ่อของคุณ... ท่านเข้ามาหาผม" กวินเล่าต่อ "ท่านอ้อนวอนขอให้ผมช่วย... ท่านบอกว่าไม่มีใครอื่นที่จะช่วยได้นอกจากผม... ท่านเสนอทุกอย่าง... เพื่อให้ผมยอมช่วยเหลือ... ช่วยให้คุณได้รักษา... และ... ท่านก็... ทำข้อตกลงกับผม"

เมขลาได้ยินถึงตรงนี้ ร่างกายก็เริ่มสั่นเทาอีกครั้ง ข้อตกลง? ข้อตกลงอะไร?

"ข้อตกลงที่ว่า... ถ้าผมยอมใช้เงินทั้งหมด... จ่ายค่ารักษาพยาบาลที่แพงมหาศาล... และ... จัดการเรื่องทุกอย่าง... เพื่อให้คุณปลอดภัย... และ... หายดี... ท่านจะ... ยก... ทุกอย่าง... ให้ผม"

"ยกทุกอย่างให้คุณ?" วรินทรเสียงดังขึ้นด้วยความไม่เชื่อ "ยกอะไรคะ? บริษัท? ทรัพย์สิน?"

"ไม่ใช่ครับ..." กวินถอนหายใจอย่างหนัก "ท่านยก... เมขลา... ให้ผม"

คำว่า 'เมขลา' ที่หลุดออกมาจากปากของกวิน ทำให้โลกทั้งใบของเมขลาหยุดหมุน เธอเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี ปากอ้าค้าง แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

"พ่อของฉัน... ยกฉันให้คุณ?" เสียงของวรินทรเต็มไปด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ "เป็นไปไม่ได้! พ่อของฉันไม่มีทางทำแบบนั้น!"

"มันเป็นไปแล้ววรินทร" กวินเสียงหนักแน่น "ท่านทำ... ด้วยความสิ้นหวัง... เพื่อช่วยชีวิตคุณ... และ... ผม... ก็ยอมรับข้อตกลงนั้น"

เมขลารู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ คำพูดของกวินยิ่งกว่าคมมีดที่กรีดแทงลงไปในวิญญาณ เธอคือ 'ข้อตกลง' ที่พ่อของเธอทำกับกวิน? เธอคือ 'หนี้' ที่กวินต้องจ่าย? ความรู้สึกที่เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นแค่หมากในเกมของเขา มันยิ่งเลวร้ายกว่าที่คิดไว้เสียอีก

"แล้ว... แล้วคุณ..." วรินทรพยายามถามต่อ แต่เสียงก็ขาดห้วงไป

"ผม... ผมต้องทำ" กวินพูดเสียงอ่อย "ผม... ผมทำเพื่อคุณ... เพื่อให้คุณได้มีชีวิตอยู่... และ... ผม... ก็... มีเหตุผลที่ต้องยอมรับข้อตกลงนั้น..."

"เหตุผลอะไรคะ?" วรินทรถามเสียงแผ่วเบา

"เหตุผลที่... ผม... ต้อง... แต่งงาน... กับคุณ..."

ประโยคสุดท้ายของกวินแทบจะทำให้เมขลาขาดใจตาย เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้อีกต่อไป นี่คือความจริงทั้งหมดหรือ? นี่คือเบื้องหลังการแต่งงานของเธอ? เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ถูกหักอกเมื่อห้าปีก่อน แต่เธอยังเป็น 'ข้อตกลง' ที่พ่อของเธอทำกับคนที่เคยทำร้ายหัวใจเธอ?

"คุณ... คุณหมายความว่าไง... แต่งงานกับฉัน?" วรินทรถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"ใช่ครับ" กวินตอบเสียงหนักอึ้ง "พ่อของคุณ... ยกคุณให้ผม... และ... ท่าน... ก็... ขอให้ผม... แต่งงานกับคุณ... เพื่อ... ผูกมัด... ให้ทุกอย่าง... จบลง... อย่าง... สวยงาม..."

เมขลาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้ม เธอไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง มันรุนแรงยิ่งกว่าครั้งแรกเสียอีก

"ผม... ผมขอโทษวรินทร" กวินพูดเสียงเบา "ผม... ผมรู้ว่ามันโหดร้าย... แต่... ผม... ไม่มีทางเลือก... ผม... จำใจ..."

"จำใจ?" วรินทรตะโกนออกมา "คุณพูดเหมือนคุณไม่ต้องการแต่งงานกับฉันเลย! เหมือนฉันเป็นภาระ! เหมือนฉันเป็นสิ่งที่ทำให้คุณต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้!"

"มัน... มันไม่ใช่แบบนั้น..." กวินพยายามแก้ตัว

"แล้วมันเป็นแบบไหนคะกวิน!" วรินทรตะคอกกลับ "คุณบอกว่ารักฉัน! คุณบอกว่าคุณจำใจ! แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ! ความรู้สึกของคนที่ถูกยกให้เป็น 'ข้อตกลง' เป็น 'หนี้' เป็น 'ภาระ' ที่คุณต้องแบกรับ!"

เมขลาได้ยินเสียงตะโกนของวรินทร ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า ไร้ตัวตน เธอไม่ใช่คนที่มีความรู้สึก ไม่ใช่คนที่มีหัวใจ แต่เป็นเพียงสิ่งของที่ถูกซื้อขาย

"ผม... ผมขอโทษ" กวินพูดเสียงแผ่วเบา

"ขอโทษ? คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นหรือไง!" วรินทรเสียงดังขึ้นอีกครั้ง "คุณทำลายชีวิตฉัน! คุณทำลายความรู้สึกของฉัน! แล้วตอนนี้คุณจะมาบอกว่าจำใจแต่งงานกับเมขลา... ผู้หญิงที่ฉัน... ผู้หญิงที่ฉัน..."

วรินทรพูดต่อไม่ได้ เสียงของเธอขาดหายไปในลำคอ เมขลาพยายามรวบรวมสติ เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว การได้ยินบทสนทนานี้ มันมากเกินกว่าที่เธอจะรับไหว

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ พยายามไม่ให้เกิดเสียง เธอต้องออกไปจากที่นี่ ออกไปจากสภาพที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้

ขณะที่เมขลาหันหลังกลับเพื่อจะเดินหนี เธอได้ยินเสียงกวินตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

"เมขลา!"

เสียงนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน เมขลาชะงักงัน เธอหันกลับไปมอง เห็นกวินยืนมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ราวกับเพิ่งเห็นผี

"คุณ... ได้ยินทุกอย่างแล้วใช่ไหม?" กวินถามเสียงสั่น

เมขลาไม่ตอบ เธอทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ น้ำตาที่ไหลรินยิ่งเพิ่มปริมาณขึ้น

"เมขลา... ผม... ผมจะอธิบาย..." กวินพยายามจะก้าวเข้ามาหา

แต่เมขลาไม่รออีกต่อไป เธอหันหลังวิ่งหนีไปจากตรงนั้น ทิ้งให้กวินยืนนิ่งอยู่กับวรินทรที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เบื้องหลัง

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าบ้าน กวินก็ตะโกนไล่หลังมาอีกครั้ง

"อย่าไป! เมขลา! ฟังผมก่อน!"

แต่เมขลาไม่ฟัง เธอรีบเปิดประตูบ้านและวิ่งเข้าไปด้านใน หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดจากอดีตที่เธอคิดว่าได้ผ่านพ้นไปแล้ว มันกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิมเสียอีก

เธอไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิด เธอไม่รู้ว่ากวินแต่งงานกับเธอเพราะอะไรกันแน่? เพราะความรู้สึกผิด? เพราะความสงสาร? หรือเพราะว่าเธอเป็นเพียง 'ข้อตกลง' ที่พ่อของเธอทำไว้?

ขณะที่เธอกำลังจะทรุดตัวลงบนพื้น เธอก็ได้ยินเสียงกวินดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธออีกครั้ง

"เมขลา... ได้โปรด... อย่าเพิ่งตัดสินผม... อย่าเพิ่งเกลียดผม..."

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่เมขลาไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า... แต่ครั้งนี้... มันเจ็บปวดกว่าครั้งไหนๆ

เธอหันกลับไปมอง เห็นกวินยืนมองเธออยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทรมาน และในมือของเขา... ถือจดหมายฉบับหนึ่ง... จดหมายที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวทั้งหมดนี้...