โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 312 คำ
"ทนายความ? มาพร้อมกันทำไม?" คำถามของเมขลาลอยเข้าหูกวินอย่างเลือนราง ดวงตาคมของกวินเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อ เขาหันไปมองประตูทางเข้าอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เพิ่งจะหล่อหลอมขึ้นในใจระหว่างเขากับเมขลา มันกำลังจะถูกกระชากออกไปอย่างโหดเหี้ยม
"เธอ... เธอคงจะมาเพื่อประกาศสงครามจริงๆ แล้ว" กวินพึมพำ เสียงของเขากลับไปแข็งกระด้างและเย็นชาอีกครั้ง แต่คราวนี้แฝงไปด้วยความกังวลที่ซ่อนไว้ลึกๆ "ฉัน... ฉันขอโทษ เมขลา"
"ขอโทษ?" เมขลาหัวเราะอย่างขมขื่น "ตอนนี้มันยังไม่สายไปอีกเหรอคะ? หรือว่า... นายจะยอมจำนนต่อวรินทรอีกครั้ง?"
"ไม่!" กวินสบตาเมขลาอย่างแน่วแน่ "ฉันจะไม่ยอมอีกแล้ว... ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายเธออีก" เขาก้าวไปยืนขวางหน้าเมขลาเล็กน้อย เป็นการปกป้องที่ชัดเจน "เธอ... เธอไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง"
แต่แล้ว เสียงก้องกังวานที่คุ้นเคยของวรินทร ก็ดังลอดประตูเข้ามา "กวินจ๋า... ฉันมาแล้วนะจ๊ะ... มาพร้อมกับเอกสารสำคัญที่จะเปลี่ยนชีวิตของเรา... ตลอดไป!"
คำพูดของวรินทรเต็มไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง ราวกับเธอรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในบ้านหลังนี้ไปแล้ว กวินกัดฟันกรอด เขาพยายามสงบสติอารมณ์ และหันไปมองเมขลาอีกครั้ง
"เมขลา... เธอจะอยู่ที่นี่กับฉันนะ" กวินบอกเสียงหนักแน่น "อย่าไปไหนเด็ดขาด"
ก่อนที่เมขลาจะได้ตอบอะไร ประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยทีมรักษาความปลอดภัยที่วรินทรจัดมา ทนายความหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม ยืนถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะอยู่ข้างๆ วรินทรที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าสวยคม
"ไงจ๊ะ กวิน... สบายดีนะ" วรินทรทักทายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "และนั่น... เมขลาสินะ" เธอหันไปมองเมขลาด้วยแววตาประเมิน ราวกับกำลังตัดสินว่าของเล่นชิ้นใหม่ของกวินนั้นน่าสนใจแค่ไหน
"คุณวรินทร" กวินเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณมาที่นี่ทำไม?"
"มาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันไงจ๊ะ" วรินทรยิ้มกว้าง "มาทวงสามีของฉัน... และมาทวงสิทธิ์ของฉัน" เธอผายมือไปทางทนายความ "คุณทนาย... เชิญเลยค่ะ"
ทนายความเดินนำหน้าเข้ามา ยื่นแฟ้มเอกสารให้กับกวิน "คุณกวินครับ... ตามสัญญาที่ท่านบิดาของคุณได้ทำไว้กับคุณวรินทร... เมื่อคุณกวินอายุครบ 28 ปีบริบูรณ์... คุณวรินทรมีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องให้มีการจดทะเบียนสมรสทันที... และหากคุณกวินปฏิเสธ... ทางคุณวรินทรมีสิทธิ์ที่จะดำเนินการตามกฎหมายเพื่อเรียกค่าเสียหาย... และยึดทรัพย์สินทั้งหมดของคุณกวิน... ซึ่งรวมถึงบริษัทของคุณกวินด้วย"
กวินยืนนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า คำพูดของทนายความดังสะท้อนอยู่ในหูของเขา เขาจำได้ถึงข้อตกลงนั้น... ข้อตกลงที่เขาทำไว้กับพ่อ เพื่อช่วยธุรกิจของครอบครัว... ข้อตกลงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้เงื่อนไขที่ซับซ้อน
"เป็นไปไม่ได้!" กวินปฏิเสธเสียงดัง "ฉัน... ฉันไม่เคยตกลงเรื่องแบบนี้!"
"คุณกวิน... เอกสารอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว" ทนายความยื่นเอกสารที่เต็มไปด้วยลายเซ็นของกวินและพ่อของเขา "นี่คือหลักฐาน... ที่ไม่สามารถปฏิเสธได้"
เมขลาที่ยืนอยู่ข้างๆ กวิน เริ่มเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น เธอเห็นความตึงเครียดบนใบหน้าของกวิน และความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของวรินทร
"วรินทร... เธอทำแบบนี้ทำไม?" เมขลาถามเสียงสั่น "เธอรู้ว่าฉันกับกวินกำลังจะ..."
"กำลังจะอะไรจ๊ะ?" วรินทรขัดจังหวะ "กำลังจะกลับไปรักกัน? ฝันไปเถอะ!" เธอหันไปมองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "นายเคยทำร้ายฉัน... นายเคยปฏิเสธฉัน... แต่วันนี้... ฉันจะทำให้นายต้องเสียใจ... เสียใจที่เลือกผู้หญิงคนอื่น... เสียใจที่เลือกเมขลา"
"ฉันไม่เคยเลือกเมขลา" กวินพูดขึ้นทันที "ฉันแต่งงานกับเธอ... เพราะถูกบังคับ!"
"อ๋อ... เพราะถูกบังคับเหรอจ๊ะ?" วรินทรหัวเราะ "แล้วทำไม... ถึงไม่ยอมให้ฉันเป็นผู้หญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับนายล่ะ? ทำไม... ถึงต้องไปแต่งงานกับยัยเมขลานั่น?"
"เพราะ... ฉันไม่รักเธอ!" กวินตะคอกเสียงดัง "ฉันไม่เคยรักเธอ... และฉันจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายเธออีก!"
"แหม... พูดจาหวานซึ้งจริงๆ นะ" วรินทรยิ้มเยาะ "แต่... หลักฐานมันชัดเจนกว่าคำพูดนะจ๊ะ กวิน" เธอหยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งจากทนายความ "นี่คือ... คำให้การของพยาน... พยานที่เห็นคุณกวิน... กำลังมีสัมพันธ์กับคุณเมขลา... ก่อนที่คุณกวินจะแต่งงานกับฉัน... ตามสัญญา"
กวินและเมขลาถึงกับอึ้งไปทั้งคู่ พยาน? ความสัมพันธ์? เรื่องทั้งหมดมันกำลังบิดเบี้ยวไปในทิศทางที่พวกเขาคาดไม่ถึง
"นั่นมัน... เรื่องโกหก!" กวินตะคอกเสียงเข้ม
"โกหกเหรอจ๊ะ?" วรินทรยิ้มมุมปาก "คุณทนาย... จะอธิบายให้ฟังนะจ๊ะ"
ทนายความขยับเข้ามายืนตรงหน้ากวิน "คุณกวินครับ... ตามกฎหมาย... การที่คุณกวินมีสัมพันธ์กับบุคคลอื่น... ในขณะที่ยังติดสัญญาหมั้น... ถือเป็นความผิด... และคุณวรินทรมีสิทธิ์ที่จะยกเลิกสัญญา... และเรียกค่าเสียหาย... ซึ่งมีมูลค่าสูงมาก... มากพอที่จะทำให้บริษัทของคุณกวินล้มละลายได้ในทันที"
กวินเงยหน้ามองวรินทร ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกต้อนจนมุม "วรินทร... เธอจะทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?"
"แน่นอนจ้ะ" วรินทรตอบเสียงเย็น "เพราะนาย... ทำให้ฉันเจ็บปวด... มากเกินไป" เธอเดินเข้าไปใกล้กวิน "และฉัน... จะไม่ยอมปล่อยให้นายมีความสุข... กับใครก็ตาม... โดยเฉพาะ... กับยัยเมขลาคนนั้น"
"แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไง?" เมขลาถามเสียงสั่น "คุณจะบังคับให้กวินแต่งงานกับคุณจริงๆ เหรอ?"
"แน่นอนจ้ะ" วรินทรยิ้มกว้าง "และเมื่อฉันได้เป็นภรรยาของเขาแล้ว... ฉันจะทำให้นาย... เจ็บปวด... ยิ่งกว่าที่ฉันเคยเจ็บปวดมาเสียอีก!"
กวินกัดฟันแน่น เขาเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของเมขลา และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกไร้พลัง เขาถูกบีบคั้นจนแทบจะไม่มีทางเลือก
"ไม่! ฉันจะไม่ยอม!" กวินประกาศเสียงดัง "ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายใครอีก!"
"แล้วไง? ถ้าฉันจะทำ?" วรินทรท้าทาย "นายไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว กวิน... นายต้องเลือก... เลือกระหว่างบริษัทของนาย... กับความรักที่นายพร่ำเพ้อ... กับยัยเมขลา"
กวินมองไปที่เมขลา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว เขาเห็นความเจ็บปวดที่เธอต้องทนมาตลอดห้าปี และเห็นความหวังริบหรี่ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น
"เมขลา..." กวินเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน... ฉันขอโทษ"
วรินทรหัวเราะเสียงดัง "ขอโทษไปก็เท่านั้นแหละจ้ะ... ถึงเวลาที่ฉันจะต้อง... ทวงคืนทุกอย่างแล้ว!" เธอโบกมือให้ทนายความ "คุณทนาย... แจ้งความดำเนินคดีได้เลยค่ะ... ในข้อหาผิดสัญญาหมั้น... และพรากผู้เยาว์... เอ้ย! พรากสามีของฉันไป!"
ทนายความพยักหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะดำเนินการตามคำสั่งของวรินทร
"เดี๋ยวก่อน!" เสียงของเมขลาดังขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว เธอเดินออกจากหลังกวิน ก้าวไปยืนเผชิญหน้ากับวรินทร ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่กวินไม่เคยเห็นมาก่อน
"ฉัน... ฉันจะยอมแต่งงานกับคุณ" เมขลาเอ่ยคำพูดที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับตะลึง
กวินหันไปมองเมขลาด้วยความตกใจ "เมขลา! ไม่นะ! อย่าทำแบบนั้น!"
"ทำไมจ๊ะ? ถึงเวลาที่เธอจะต้องเสียสละเพื่อคนที่เธอรักแล้วเหรอ?" วรินทรยิ้มเยาะ "ดีมาก... ฉันชอบผู้หญิงที่รู้หน้าที่ของตัวเอง"
"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่รู้หน้าที่ของตัวเอง" เมขลาสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัว "แต่ฉัน... จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่ฉันรัก... ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม"
"งั้น... ถ้าเธอจะแต่งงานกับฉัน... เธอจะยอมทุกอย่างที่ฉันต้องการใช่ไหม?" วรินทรถามด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์
เมขลาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะทำนั้น อาจจะทำให้เธอต้องเสียใจไปตลอดชีวิต แต่เธอก็ทำเพื่อกวิน
"ใช่... ฉันยอม" เมขลาตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจะยอมแต่งงานกับคุณ... แต่... มีข้อแม้"
"ข้อแม้? อะไร?" วรินทรเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"ถ้าฉันยอมแต่งงานกับคุณ... คุณต้องปล่อยกวินไป... และยกเลิกทุกข้อกล่าวหาทั้งหมด" เมขลาเอ่ย "และ... คุณต้องสัญญาว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของพวกเราอีก... ตลอดไป"
วรินทรหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ... ต่อรองเหรอ? เธอมันโง่จริงๆ เมขลา... แต่... ฉันชอบ" เธอจ้องมองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท "ก็ได้... ฉันยอม... ถ้าเธอจะยอมแต่งงานกับฉัน... ฉันจะปล่อยกวินไป... และยกเลิกทุกอย่าง... แต่... เธอต้องอยู่กับฉัน... ไปตลอดชีวิต"
กวินพยายามจะเอ่ยห้ามเมขลา แต่ก็ทำไม่ได้ เขาเห็นดวงตาของเมขลาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและความมุ่งมั่น
"ตกลง" เมขลาตอบเสียงแผ่ว "ฉันยอมแต่งงานกับคุณ... วรินทร"
วรินทรยิ้มกว้างอย่างพอใจ เธอหันไปสั่งทนายความ "เอาล่ะ... คุณทนาย... เริ่มร่างสัญญาได้เลย... สัญญาแต่งงานระหว่างฉัน... กับเมขลา"
คำประกาศของวรินทร ทำให้กวินแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากการมองดูเมขลาที่กำลังจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่มืดมนที่สุดในชีวิต... เพราะเขา
ประธานบริษัทกับความลับหนี้รัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก