ตอนที่ 17 — ความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ

เสียงนาฬิกาปลุกดิจิทัลบนหัวเตียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เป็นสัญญาณบอกว่าเช้าวันใหม่ได้มาถึงแล้ว แต่สำหรับกวิน มันเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ยิ่งตอกย้ำความว่างเปล่าที่เขาต้องเผชิญ เขายังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงที่เคยมีร่างบางของเมขลาซุกตัวอยู่ข้างๆ บัดนี้มันกลับมีเพียงความเย็นเยียบ และกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ‌ราวกับจะเย้ยหยันความพยายามของเขาที่จะลืมเธอ

เขาใช้แขนข้างหนึ่งยกขึ้นปิดหู พยายามจะสลัดความคิดและความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา แต่มันก็เหมือนพายุที่พัดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย วันนี้เป็นวันที่ 3 แล้วที่เมขลาหายไป ไม่มีแม้แต่ร่องรอย ไม่มีแม้แต่คำบอกกล่าวใดๆ ​ทิ้งไว้ให้เขา

กวินลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปรอบๆ ห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ คำพูดหยอกล้อ และรอยยิ้มของเมขลา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ‍ท้องถนนที่เคยคึกคัก บัดนี้กลับดูมืดมนและไร้ชีวิตชีวาในสายตาของเขา

ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปหมด ตั้งแต่วันที่เธอจากไป ชีวิตของกวินเหมือนขาดส่วนประกอบที่สำคัญไป เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่มันทำให้เขารู้สึกอึดอัด หายใจไม่ออก ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของเธอ ‌ก็เหมือนมีบางอย่างมากัดกินหัวใจ

เขาพยายามจะกลับไปทำงานตามปกติ พยายามจะจดจ่อกับเอกสาร กองรายงาน และการประชุมต่างๆ แต่สมาธิของเขาก็ล่องลอยไปกับความคิดถึงเมขลา เขาพบว่าตัวเองกำลังเผลอจ้องมองไปยังเก้าอี้ว่างเปล่าที่เคยเป็นที่ของเธอในห้องอาหาร เขาพบว่าตัวเองกำลังพยายามจะเอ่ยถามความเห็นของเธอเกี่ยวกับเรื่องงาน แต่แล้วก็ต้องตระหนักได้ว่าเธอไม่อยู่ตรงนี้แล้ว

"บ้าเอ๊ย!" ‍กวินสบถออกมาเบาๆ เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง หงุดหงิดกับความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต

วรินทร์พยายามเข้ามาคุยกับเขาหลายครั้ง แต่กวินก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยง เขาไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเธอ ไม่พร้อมที่จะตอบคำถามใดๆ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ​ความลับของวรินทร์ได้นำพาเขามาสู่จุดที่ต้องสูญเสียเมขลาไป

ในห้องทำงานสุดหรูของเขา กวินนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งถือปากกา แต่สายตากลับจับจ้องไปยังรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสาร รูปถ่ายของเขากับเมขลา ในวันแต่งงาน วันที่เขาบังคับเธอมาอยู่เคียงข้างเขา ​วันที่เขาคิดว่ามันเป็นเพียงการแก้แค้น แต่บัดนี้...

เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดเข้ามาในหัวใจ มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือความเจ็บปวดจากความรู้สึกผิดและความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"ทำไมฉันถึงปล่อยให้เธอไป..." กวินพึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มตระหนักแล้วว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้มองเห็นคุณค่าของเมขลาเลย เขาเห็นเธอเป็นเพียงเหยื่อ ​เป็นคนที่ต้องถูกลงโทษ แต่เขาไม่เคยเห็นเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีความรู้สึก มีหัวใจ และมีชีวิตเป็นของตัวเอง

เขาจำได้ถึงแววตาของเธอในวันสุดท้ายก่อนจากไป แววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ความเสียใจ และความแข็งกร้าวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นแววตาที่สะท้อนให้เห็นถึงความเจ็บปวดที่เขาได้มอบให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ฉันมันโง่..." กวินพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนี้ คนที่ยอมปล่อยให้สิ่งที่สำคัญหลุดลอยไปง่ายๆ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อของเมขลา ชื่อที่เคยอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งต้องห้าม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดโทรออก เสียงริงโทนที่ดังขึ้นไปในความเงียบของห้องทำงาน กลับยิ่งทำให้เขารู้สึกกระวนกระวาย

"ปิดเครื่อง..." เสียงที่ปลายสายตอบกลับมาอย่างเย็นชา

กวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาพยายามติดต่อเธอผ่านทางบริษัท ให้คนของเขาตามหา แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ราวกับว่าเธอได้หายไปจากโลกนี้จริงๆ

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความว่างเปล่าที่เขารู้สึก ไม่ใช่แค่การไม่มีเธออยู่ข้างๆ แต่คือการไม่มีความรู้สึกอบอุ่น ความรู้สึกดีๆ ที่เธอเคยนำพามาสู่ชีวิตของเขา

เขาเคยคิดว่าความสำเร็จ การงาน และอำนาจ คือทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต้องการ แต่บัดนี้ เขากลับพบว่า สิ่งเหล่านั้นมันไร้ค่า เมื่อเทียบกับความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาเคยได้รับจากรอยยิ้มของเมขลา

"ถ้าเธอกลับมา..." กวินพูดกับตัวเองอีกครั้ง "ฉันจะทำทุกอย่าง... ทุกอย่างจริงๆ เพื่อให้เธออยู่กับฉัน"

แต่คำพูดนั้นจะมีผลหรือไม่ ถ้าหากเธอตัดสินใจที่จะไม่กลับมาอีกแล้ว?

เย็นวันนั้น กวินตัดสินใจที่จะไม่กลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยอยู่ร่วมกับเมขลาอีก เขาขับรถไปตามถนนสายต่างๆ ที่เขาเคยขับรถไปส่งเธอที่ทำงาน หรือไปทานข้าวด้วยกัน ทุกๆ ที่ที่เขาเคยใช้เวลาร่วมกับเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด

เขาจอดรถอยู่ริมแม่น้ำ สายตาจับจ้องไปยังผิวน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ เขารู้สึกถึงความโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ฉันคิดถึงเธอ..." กวินพึมพำเสียงเบา ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับมาตลอดหลายวัน บัดนี้ได้ทะลักท้นออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้

เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขารู้สึกนี้คืออะไรกันแน่ มันคือความรักหรือเปล่า? หรือเป็นเพียงความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจ? แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม เขารู้เพียงว่าเขาไม่สามารถทนอยู่กับความว่างเปล่านี้ได้อีกต่อไป

ความคิดที่จะตามหาเมขลาเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจน มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกเสียดาย แต่มันคือความต้องการที่จะแก้ไขทุกอย่าง ความต้องการที่จะชดใช้ในสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้โทรหาเมขลา แต่เขาโทรหาเลขาฯ ส่วนตัวของเขา

"หาข้อมูลเกี่ยวกับเมขลาให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้... ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ... ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้" กวินสั่งเสียงเด็ดขาด "และถ้ามีเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับที่อยู่ของเธอ... แจ้งฉันทันที"

เขารู้ดีว่ามันอาจจะไม่ง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อตามหาเธอให้เจอ

"ฉันจะไม่ยอมให้เธอหายไปจากชีวิตฉันอีกแล้ว..."

แต่ในขณะที่กวินกำลังตั้งปณิธานอันแน่วแน่ที่จะตามหาเมขลา เสียงโทรศัพท์จากเลขาก็ดังขึ้น เสียงที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความหวัง และความกลัว

"คุณกวินครับ... เราเจอข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับคุณเมขลาครับ... แต่..."

"แต่? แต่อะไร!" กวินถามอย่างร้อนรน

"แต่... ข้อมูลนั้น... มันค่อนข้างจะ... อันตรายครับ..."