"ถ้าวันนี้ผมต้องเสียคุณไปจริงๆ ผมคงไม่เหลืออะไรอีกแล้ว" เสียงทุ้มแหบพร่าของกวินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอน กวินมองใบหน้าซีดเซียวของเมขลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดบางคำที่หลุดออกจากปากของเขาเมื่อห้าปีก่อน จะตามมาหลอกหลอนเขาได้ถึงเพียงนี้ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบัง บัดนี้กลับกลายเป็นดาบที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของตัวเอง
เมขลามองตอบกวินด้วยแววตาที่อ่อนล้า เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ภาพของวันวานย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง รอยยิ้มที่เคยสดใสของกวินในวันนั้น กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่แฝงด้วยความเหยียดหยามเมื่อเขาบอกว่าเธอเป็นแค่ "ข้อผิดพลาด" คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูเธอ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้
"คุณพูดแบบนี้… เมื่อห้าปีก่อนไม่ได้เหรอคะ คุณกวิน" น้ำเสียงของเมขลาสั่นเครือ เธอพยายามข่มน้ำตาที่เอ่อคลอ แต่ความรู้สึกที่ถูกย่ำยีเมื่อครั้งนั้น มันยังคงเจ็บปวดราวกับบาดแผลสดๆ
กวินก้าวเข้าไปใกล้เมขลาอีกครั้ง มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา "ผมรู้… ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ผมมันโง่เขลา ผมมันเห็นแก่ตัว ผมปล่อยให้คำว่า "ความสำเร็จ" และ "อนาคต" มาบดบังหัวใจของผม ผมไม่เคย… ไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดเหล่านั้นจะทำร้ายคุณได้มากขนาดนี้"
หยดน้ำตาเม็ดเล็กๆ ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของกวิน เมขลาสะอื้นเบาๆ ภาพเหตุการณ์วันนั้นปรากฏชัดเจนขึ้นในหัวของเธอ รอยยิ้มเยาะของกวิน แววตาที่มองเธอราวกับเป็นสิ่งสกปรก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง
"คุณ… คุณทำลายทุกอย่างของผมนะครับ คุณกวิน" เมขลาพยายามดึงตัวเองออกจากสัมผัสของเขา แต่มือของกวินกลับประคองใบหน้าเธอไว้แน่น "ผม… ผมรักคุณนะเมขลา ผมรักคุณมาตลอด… แม้แต่ตอนที่ผมทำร้ายคุณ ผมก็ยังรักคุณอยู่"
คำสารภาพรักที่ออกมาจากปากของกวินในยามนี้ กลับไม่สามารถเยียวยาบาดแผลในใจของเมขลาได้เลย เธอจำได้ดีถึงความเจ็บปวดที่ต้องทนแบกรับมาตลอดห้าปี ความอับอาย ความผิดหวัง มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
"รัก… คุณพูดว่ารักเหรอคะ" เมขลาหัวเราะทั้งน้ำตา "หลังจากที่คุณทิ้งผมไปอย่างไร้เยื่อใย หลังจากที่คุณทำให้ผมต้องอับอายต่อหน้าทุกคน คุณมาพูดว่ารักผมตอนนี้… มันมีความหมายอะไรคะ"
"มันมีความหมายทุกอย่างสำหรับผมครับ" กวินก้มหน้าลง จุมพิตลงบนน้ำตาที่ไหลรินบนแก้มของเมขลา "ผมรู้ว่ามันสายเกินไป ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควร แต่ผมอยากจะขอโอกาส… ขอโอกาสอีกครั้ง เพื่อพิสูจน์ว่าความรักของผมมีอยู่จริง ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่างที่ผมทำผิดพลาดไป ผมอยากจะทำให้คุณกลับมารักผมอีกครั้ง"
กวินเงยหน้าขึ้น สบตากับเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด "ผมพร้อมจะทำทุกอย่าง… เพื่อคุณนะเมขลา ทุกอย่างจริงๆ"
เมขลาเบือนหน้าหนี เธอไม่รู้จะเชื่อเขาได้อย่างไร ความหวังที่เคยริบหรี่ บัดนี้กลับถูกบดบังด้วยเงาของอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน
"แล้ว… แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของผมล่ะคะ เรื่องหนี้สินที่มันพัวพัน… คุณจะรับผิดชอบมันยังไงคะ" เมขลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง เธอรู้ดีว่าหนี้สินก้อนนั้นเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงให้เธอกับกวินต้องกลับมาเจอกันอีกครั้ง แต่ตอนนี้… หัวใจของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความขมขื่น
กวินชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น "ผมจะจัดการทุกอย่างเองเมขลา ผมจะสืบหาความจริงทั้งหมด ผมจะจัดการกับคนที่พยายามทำร้ายครอบครัวของคุณ ผมจะใช้ทุกอย่างที่ผมมี เพื่อปกป้องคุณและครอบครัวของคุณ"
เขาจับมือของเมขลาไว้แน่น "ผมสัญญา… ว่าผมจะทำให้ครอบครัวของคุณปลอดภัย ผมสัญญาว่าผมจะทำให้ความยุติธรรมกลับคืนมา… และผมสัญญาว่าผมจะทำให้คุณมีความสุขอีกครั้ง… ถ้าคุณให้โอกาสผม"
เมขลามองเข้าไปในดวงตาของกวิน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาที่เคยเย็นชาคู่นั้น แต่เธอก็ยังคงลังเล หัวใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยบาดแผลที่รอวันเยียวยา
"ผม… ผมไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไง" เมขลาเอ่ยเสียงเบา "คุณเคยทำร้ายผมมาก่อน… คุณเคยทำให้ผมเสียใจมาก่อน"
"ผมรู้ครับ" กวินพยักหน้า "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมเรียนรู้จากความผิดพลาดของผมแล้ว และผมพร้อมที่จะพิสูจน์ให้คุณเห็น"
เขาค่อยๆ โน้มตัวลง จุมพิตลงบนหน้าผากของเมขลาอย่างอ่อนโยน "ขอร้องล่ะเมขลา… ให้โอกาสผมอีกครั้ง"
บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของเมขลาที่ดังขึ้น กวินยืนนิ่ง กอดเธอไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้เธอได้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน
"ผมจะรอคำตอบของคุณนะครับเมขลา" กวินกระซิบข้างหูเธอ "ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมก็จะยอมรับมัน… แต่ผมหวังว่า… คุณจะเห็นความรักที่ผมมีให้คุณ"
กวินปล่อยเมขลาให้ได้อยู่กับตัวเอง เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในใจของเมขลา เธอมองตามหลังกวินไปจนลับตา หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเจ็บปวด ความหวัง และความไม่แน่ใจ
เมขลาทรุดตัวลงนั่งบนเตียง เธอปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยกวินได้หรือไม่ แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขา ความเจ็บปวดเมื่อห้าปีก่อนยังคงฝังลึก แต่คำพูดของกวินในวันนี้ ก็ปลุกประกายความหวังเล็กๆ ให้กับเธอ
"คุณกวิน…" เมขลาพึมพำชื่อเขาเบาๆ "ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี…"
ขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของกวิน เขากำลังนั่งจ้องมองรูปถ่ายเก่าๆ ของเขากับวรินทร ภาพเหล่านั้นถูกเก็บซ่อนไว้เป็นความลับมานานหลายปี วันนี้… เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอน ภาพของวรินทรที่ยิ้มหวานให้กับเขา ยังคงทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว แต่ความรู้สึกผิดต่อเมขลาก็ถาโถมเข้ามาเช่นกัน
"เมขลา… ผมขอโทษจริงๆ" กวินพึมพำกับตัวเอง เขาค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความส่งหาเมขลา… "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมรักคุณจริงๆ"
แต่แล้ว… ข้อความของกวินก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย กวินกดรับสายด้วยความสงสัย
"สวัสดีค่ะ คุณกวิน" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด "ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณค่ะ… เกี่ยวกับความลับที่คุณกำลังพยายามเปิดเผย"
กวินขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด "คุณเป็นใครครับ"
"คุณคงจำฉันไม่ได้… แต่ฉันรู้จักคุณดีค่ะ" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ "ฉันคือคนที่รู้ความจริงทั้งหมด… เกี่ยวกับหนี้สินของครอบครัวคุณเมขลา… และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้… ก็คือคนที่คุณไม่คาดคิดเลยค่ะ"
กวินนิ่งอึ้งไป เขาไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้กำลังพูดถึงอะไร แต่คำว่า "คนที่อยู่เบื้องหลัง" ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายบางอย่าง
"คุณหมายความว่ายังไงครับ"
"ก็หมายความว่า… แผนการทั้งหมดนี้… มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดค่ะ" เสียงนั้นเว้นจังหวะ "แล้ว… คุณกวินก็กำลังตกอยู่ในอันตราย… ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน… คุณอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้ค่ะ"
กวินรู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดไปทั่วร่าง ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร และเธอต้องการอะไร แต่คำเตือนของเธอ ก็ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง
"คุณ… คุณกำลังพูดถึงใคร" กวินถามเสียงสั่น
"ฉันจะบอกคุณ… แต่… คุณต้องให้โอกาสฉันก่อนค่ะ" เสียงนั้นเว้นจังหวะ "ฉันจะนัดเจอคุณ… ที่… [สถานที่นัดหมาย]… พรุ่งนี้… เวลา… [เวลา]… ถ้าคุณอยากรู้ความจริง… คุณต้องมาคนเดียว… ห้ามบอกใครเด็ดขาด… ไม่งั้น… คุณอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้ค่ะ"
สิ้นเสียงโทรศัพท์ กวินก็รู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เขานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง และความหวาดระแวง
ใครคือผู้หญิงคนนั้น? อะไรคือความลับที่เธอพูดถึง? และใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการอันซับซ้อนนี้? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของกวิน ราวกับพายุที่พัดกระหน่ำ
เขาเหลือบมองรูปถ่ายของวรินทรที่วางอยู่บนโต๊ะ… ความรู้สึกผิดต่อเมขลา… และความกังวลเกี่ยวกับคำพูดของคนแปลกหน้า… มันทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหว
คืนนั้น… กวินนอนไม่หลับ เขาเฝ้าแต่คิดถึงคำพูดของหญิงสาวปริศนา และความรู้สึกไม่สบายใจก็ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ เขาจะไปพบเธอหรือไม่? เขาจะไว้ใจเธอได้หรือเปล่า? และความจริงที่เธอจะเปิดเผย… มันจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ที่กำลังเปราะบางระหว่างเขากับเมขลาอย่างไร?
ประธานบริษัทกับความลับหนี้รัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก