โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,784 คำ
“หมอกจ๋า ไปอาบน้ำได้แล้วลูก เดี๋ยวแม่จะกล่อมก่อนนอนนะ” รินดาเอ่ยเสียงอ่อนโยน พลางลูบหัวลูกชายเบาๆ น้องหมอกพยักหน้ารับ แล้ววิ่งหายไปในห้องน้ำ ทิ้งไว้เพียงเสียงน้ำไหลที่ดังเอื่อยๆ
รินดาถอนหายใจยาว รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาจนแทบจะยืนไม่ไหว วันแรกของการทำงานเต็มไปด้วยความตึงเครียด เธอพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้ผิดพลาดอะไรเลย แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่สุด
การเข้ามาทำงานในบริษัทของภาคิน มันเหมือนกับการเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ
เธอพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขาเท่าที่จะทำได้ แต่ก็เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก ทุกครั้งที่เธอเงยหน้าขึ้น ภาคินก็จะปรากฏตัวขึ้นมาเสมอ เขามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา บางครั้งก็เย็นชา บางครั้งก็เหมือนจะมีความรู้สึกอื่นซ่อนอยู่
“คุณรินดาคะ” เสียงของอรุณี เพื่อนร่วมงานที่นั่งติดกับเธอ ดังขึ้นมา “คุณดูเหนื่อยๆ นะคะ”
“นิดหน่อยค่ะ” รินดาตอบยิ้มๆ “เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย”
“เป็นกำลังใจให้นะคะ” อรุณีส่งยิ้มให้ “พรุ่งนี้ท่านประธานจะมาตรวจงานในแผนกของเราด้วยนะคะ”
“จริงเหรอคะ” รินดาถามเสียงเบา หัวใจเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง
“ใช่ค่ะ เห็นว่าท่านจะเข้ามาดูความคืบหน้าของโปรเจกต์ A ด้วย” อรุณีพูดต่อ “คุณคงต้องเตรียมตัวให้ดีนะคะ”
รินดารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ เธอพยักหน้าให้อรุณีเบาๆ แล้วหันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ พยายามรวบรวมสมาธิ
แต่ความคิดของเธอกลับล่องลอยไปไกล
เขา… ภาคิน… เขาจะเข้ามาตรวจงานในแผนกของเธอเอง
เป็นความบังเอิญที่น่ากลัวเหลือเกิน
หรือมันอาจจะไม่ใช่ความบังเอิญก็ได้
วันแรกของการทำงานเต็มไปด้วยความอึดอัด ภาคินแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เธออยู่ที่นี่
เขาเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอไปมาบ่อยครั้ง ราวกับจะคอยจับผิดทุกการเคลื่อนไหวของเธอ
บางครั้ง เขาก็จะหยุดยืนมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา จนเธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังถูกแช่แข็ง
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ คุณรินดา” เขาเคยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูประชดประชัน “ดูเหมือนว่าคุณจะกำลังประสบปัญหา”
รินดาพยายามควบคุมสีหน้า “ไม่มีค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ
“ดี” ภาคินตอบสั้นๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกไม่สบายใจ
รินดารู้สึกได้ว่าเขาไม่ต้องการให้เธออยู่ที่นี่จริงๆ ความรู้สึกนั้นมันชัดเจนเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
เหมือนกับว่าการปรากฏตัวของเธอในบริษัทแห่งนี้ มันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่
เธอควรจะปฏิเสธข้อเสนอของเขาตั้งแต่แรก
แต่เธอไม่มีทางเลือก
เธอต้องหาเงินเพื่อเลี้ยงดูน้องหมอก
เธอต้องหาเงินเพื่อจ่ายหนี้สินที่กำลังจะถาโถมเข้ามา
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูห้องทำงานของภาคินดังขึ้นมา รินดาเงยหน้าขึ้นมอง
นั่นมัน…
“คุณแม่!”
เสียงเล็กๆ คุ้นหูดังขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
รินดาแทบจะสำลักน้ำลายที่กำลังจะไหลลงคอ
เธอรีบลุกขึ้นยืน มองไปยังประตูห้องทำงานของภาคิน
ภาคินเปิดประตูออก พร้อมกับปรากฏการณ์ที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ…
เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส เขาชี้มาที่รินดา แล้วตะโกนออกมาอย่างมีความสุข
“คุณแม่!”
รินดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น
เธอไม่เคยบอกภาคินเรื่องน้องหมอก
เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมาเจอ
“น้องหมอก!” รินดาเอ่ยเสียงสั่น “มาทำอะไรที่นี่ลูก”
เด็กชายตัวน้อยวิ่งตรงมาหารินดาอย่างรวดเร็ว โผเข้ากอดขาเธอไว้แน่น
“หมอกมารับคุณแม่ครับ” เขาพูดเสียงเจื้อยแจ้ว
ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังภาพตรงหน้า
เด็กชายคนนั้น… ตัวเล็กๆ ผมดำๆ หน้าตาน่ารัก… กำลังเรียกผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาว่า “คุณแม่”
และผู้หญิงคนนั้น… รินดา… เธอดูเหมือนจะตกใจ… และ… กลัว…
“คุณแม่…” เด็กชายเงยหน้ามองรินดา “ทำไมคุณแม่ทำหน้าเศร้าแบบนี้ครับ”
รินดาค่อยๆ ก้มลงไปหาลูกชาย พยายามยิ้มให้
“ไม่เป็นไรครับลูก” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
เธอหันไปมองภาคิน เขากำลังยืนจ้องมองเธออยู่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ยากจะบรรยาย
ทั้งความตกใจ ความสับสน และ… ความโกรธ…
“นี่… ใคร” ภาคินเอ่ยถามเสียงแหบพร่า
คำถามนั้นเหมือนกับมีดที่กรีดลงไปในใจของรินดา
เธอจะอธิบายอย่างไรดี
จะบอกเขาอย่างไรดีว่าเด็กชายตัวน้อยคนนี้ คือลูกของเธอ
ลูกที่เธอให้กำเนิด…
“เขา… เป็นลูกของผมครับ”
เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลังของรินดา
รินดาหันไปมองด้วยความตกใจ
นั่นมัน…
“คุณ… คุณภาคิน!” รินดาอุทาน
ภาคินเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เธอ
“ผม… ผมขอโทษครับ” ภาคินพูด “ผม… ผมคิดว่า… เด็กคนนี้… อาจจะเป็น…”
“เขาเป็นลูกของผม” ภาคินย้ำอีกครั้ง เสียงของเขาฟังดูมั่นคงขึ้น
“คุณ… พูดเรื่องอะไรอยู่คะ” รินดาถามเสียงสั่น
“ผม… เห็นเด็กคนนี้… อยู่กับคุณ… แล้ว… หน้าตาเขา… ก็คล้ายกับ… คุณ…” ภาคินอธิบายเสียงตะกุกตะกัก
รินดาเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลายลงมา
ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด… กำลังจะถูกเปิดเผย
“ผม… ขอโทษครับ” ภาคินพูดอีกครั้ง “ผม… เข้าใจผิดไปเอง”
เขาหันไปมองเด็กชายตัวน้อย “ขอโทษนะครับหนุ่มน้อย”
เด็กชายมองภาคินด้วยสายตาที่ไร้เดียงสา “ไม่เป็นไรครับ”
รินดาพยายามควบคุมสติ เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง
เธอต้องปกป้องน้องหมอก
“คุณภาคินคะ” รินดาเอ่ยเสียงแข็ง “เขาเป็นลูกของดิฉันค่ะ”
“ผม… ทราบแล้วครับ” ภาคินตอบ “ผม… เข้าใจผิดไปเอง”
เขาก้มลงไปมองเด็กชาย “สวัสดีครับหนุ่มน้อย”
“สวัสดีครับ” เด็กชายตอบรับ
“คุณ… คุณภาคิน” รินดาเอ่ยถาม “คุณ… มาทำอะไรที่นี่คะ”
“ผม… มา… ตรวจงานครับ” ภาคินตอบ “คุณ… เป็นอย่างไรบ้าง”
“ผมสบายดีครับ!” เด็กชายตอบแทน “คุณแม่พาผมมาหาคุณแม่ครับ”
ภาคินมองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“คุณ… มากับลูกชายของคุณ… แล้ว… บอกว่า… เป็นหนี้… แล้ว… ทำงาน… ที่นี่…” ภาคินพูดทวนคำพูดของเธอ
รินดาหน้าซีดเผือด
เธอรู้ว่าเธอติดกับดักแล้ว
“ผม… ผมขอโทษครับ” ภาคินพูด “ที่… ทำให้คุณ… รู้สึกไม่สบายใจ”
เขาหันไปมองเด็กชาย “คุณ… ไม่อยากเล่นกับผมเหรอครับ”
“อยากครับ!” เด็กชายตอบอย่างกระตือรือร้น
“งั้น… เราไปเล่นกันข้างนอกนะครับ” ภาคินพูด
“ครับ!” เด็กชายรีบวิ่งไปจับมือภาคิน
รินดาได้แต่มองตามไปอย่างตะลึงงัน
ภาคิน… กำลังจะพา… ลูกชายของเธอ… ไปเล่นด้วย…
เธอไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่ดีหรือไม่ดี
แต่ที่แน่ๆ คือ… ความลับของเธอ… กำลังจะถูกเปิดเผย…
ฉันกลับมาเจออีกครั้งกับแม่เลี้ยงเดี่ยว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก