ตอนที่ 6 — ภาระที่แบกรับ

“ไม่ต้องห่วงนะครับคุณรินดา ผมจะดูแลน้องหมอกอย่างดีเอง” ภาคินพูดพลางส่งยิ้มบางๆ ให้รินดาที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยสายตาประหวั่นพรั่นพรึง เขาจูงมือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังยิ้มแป้นอย่างมีความสุขเดินออกไปนอกห้องทำงาน

รินดาเฝ้ามองภาพนั้นจนลับตาไป เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกปนเปไปกับความกังวลที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจ

การที่ภาคินได้พบกับน้องหมอก มันเป็นสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง และมันก็เป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่ง

เธอพยายามปกปิดความจริงเรื่องลูกชายไว้ให้ได้มากที่สุด ‌แต่แล้วความบังเอิญอันน่าประหลาดใจนี้กลับทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

ภาคินเริ่มสงสัยในตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

ตั้งแต่ที่เขาได้เจอน้องหมอก สายตาที่เขามองเธอมันเปลี่ยนไป มันมีความสงสัยฉายชัดอยู่ในนั้น ราวกับจะพยายามไขปริศนาบางอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ

เขาเริ่มสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เกี่ยวกับเธอมากขึ้น

ทุกครั้งที่เธอพูดถึงลูกชาย ทุกครั้งที่เธอแสดงความรักต่อเขา ภาคินก็จะจับจ้องเธอด้วยสายตาที่ประเมินค่า

เขาเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนของเธอเมื่อพูดถึงน้องหมอก

เขาเห็นความห่วงใยที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ

เขาเห็นทุกอย่างที่บ่งบอกว่าเธอเป็นแม่ที่รักลูกของเธอมากแค่ไหน

ภาคินเริ่มตามสืบเรื่องราวของเธออย่างเงียบๆ

เขาไม่ได้ถามตรงๆ ​แต่ใช้วิธีการสังเกตการณ์และรวบรวมข้อมูล

เขาให้เลขาฯ ส่วนตัวช่วยหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติการทำงานเก่าๆ ของเธอ

เขาแอบขอภาพถ่ายของเธอสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัย

เขาพยายามเชื่อมโยงข้อมูลต่างๆ เข้าด้วยกัน

เขารู้ว่าเธอเคยคบกับใครบางคนเมื่อสมัยเรียน

เขาพยายามจะหาข้อมูลเกี่ยวกับคนๆ นั้น

แต่ข้อมูลก็มีจำกัด

รินดาเองก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวภาคิน

เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังจับจ้องเธออยู่

ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านโต๊ะทำงานของเขา เธอจะรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองตาม

บางครั้ง เขาก็จะเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานด้วยเหตุผลบางอย่างที่ดูเหมือนจะไม่สำคัญนัก

“คุณรินดาครับ” ภาคินเคยเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงาน ‍“ผมอยากจะทราบรายละเอียดของโปรเจกต์นี้เพิ่มเติม”

รินดาเข้าไปในห้องทำงานของเขาด้วยใจที่เต้นระรัว

เธอตอบคำถามของเขาอย่างมีสติ

เธอระมัดระวังทุกคำพูด ทุกการกระทำ

เธอไม่ต้องการให้เขารู้ความจริง

เธอไม่ต้องการให้เขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตของเธอและน้องหมอก

“คุณรินดา” ภาคินเอ่ยขึ้นเมื่อเธอตอบคำถามเสร็จ “ผมสังเกตว่าคุณดูมีความสุขมากเวลาที่พูดถึงลูกชายของคุณ”

รินดาชะงักไปเล็กน้อย “ค่ะ เขาเป็นความสุขของดิฉันค่ะ” เธอตอบเสียงเบา

“คุณ… เลี้ยงลูกคนเดียวมาตลอดเลยเหรอครับ” ‌ภาคินถามตรงๆ

คำถามนั้นเหมือนกับมีดที่กรีดลงไปในใจของรินดา

เธอพยายามควบคุมสีหน้า “ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ

“แล้ว… พ่อของน้องหมอกล่ะครับ” ภาคินถามต่อ

รินดากลืนน้ำลายลงคอ

“เขา… ไม่อยู่แล้วครับ” เธอโกหก

“อ้อ…” ภาคินตอบรับเสียงเบา ‍ดวงตาของเขามองสำรวจใบหน้าของรินดาอย่างละเอียด

“ผม… ขอโทษด้วยนะครับ” เขาพูด

รินดาได้แต่พยักหน้า

บทสนทนานี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง

เธอรู้ดีว่าภาคินกำลังพยายามสืบหาความจริง

เขาคงกำลังสงสัยว่าทำไมเธอถึงได้มาทำงานใช้หนี้ในบริษัทของเขา

เขาคงสงสัยว่าทำไมเธอถึงได้เลี้ยงลูกคนเดียว

เขาคงสงสัยว่าทำไมเธอถึงได้ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่

รินดาพยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้ภาคินเข้ามาใกล้ชิดกับน้องหมอกมากเกินไป

เธอจะรับน้องหมอกที่โรงเรียนเองทุกวัน

เธอจะพยายามกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ดูเหมือนว่าความพยายามของเธอจะไม่เป็นผล

ภาคินยังคงพยายามหาโอกาสที่จะเข้าใกล้น้องหมอก

เขาจะแกล้งเดินสวนไปสวนมาแถวๆ โรงเรียนของน้องหมอก

เขาจะแกล้งทำเป็นคุยโทรศัพท์เสียงดังๆ แถวๆ สนามเด็กเล่น

เขาต้องการที่จะสังเกตการณ์

เขาต้องการที่จะหาหลักฐาน

เขาต้องการที่จะรู้ความจริง

วันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังจะพาน้องหมอกกลับบ้าน

ภาคินก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

“สวัสดีครับคุณรินดา” ​เขาเอ่ยทักทาย “สวัสดีครับหนุ่มน้อย”

“สวัสดีครับคุณภาคิน!” น้องหมอกตอบรับอย่างร่าเริง

รินดาได้แต่ยิ้มแห้งๆ

“ผม… เห็นคุณกำลังจะพาลูกชายกลับบ้าน” ภาคินพูด “ผม… อยากจะขอติดรถไปด้วยได้ไหมครับ”

“อ้อ…” รินดาอึกอัก ​“พอดี… รถดิฉัน… ค่อนข้างเล็ก…”

“ไม่เป็นไรครับ ผมมีรถอยู่แล้ว” ภาคินพูด “ผมแค่อยากจะ… ทราบเส้นทาง… ไปทาง… ​แถวๆ บ้านของคุณ…”

รินดารู้ว่าเธอปฏิเสธไม่ได้

เธอจำใจต้องยอม

“ก็ได้ค่ะ”

ตลอดทางกลับบ้าน ภาคินพยายามชวนน้องหมอกคุย

เขาถามถึงโรงเรียน ถามถึงเพื่อนๆ ถามถึงของเล่นที่ชอบ

น้องหมอกตอบทุกคำถามด้วยความสุข

เขาดูเหมือนจะสนิทกับภาคินอย่างรวดเร็ว

รินดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เธอรู้สึกดีใจที่ลูกชายของเธอมีความสุข

แต่เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

เธอไม่รู้ว่าภาคินกำลังคิดอะไรอยู่

เขาอาจจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

รินดาตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องปกป้องน้องหมอกให้ถึงที่สุด

เธอจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำร้ายลูกชายของเธอ

ไม่ว่าคนๆ นั้นจะเป็นใครก็ตาม

แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นภาคินก็ตาม

เมื่อถึงบ้าน ภาคินก็ลงจากรถ

“ขอบคุณมากนะครับคุณรินดา” เขาเอ่ย “ที่ให้ติดรถไปด้วย”

“ยินดีค่ะ” รินดาตอบเสียงเบา

“ผม… หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ” ภาคินพูด สายตาของเขามองไปที่น้องหมอก

“ครับ!” น้องหมอกตะโกนตอบอย่างร่าเริง

รินดาได้แต่ยืนมองตามภาคินไปจนลับตา

เธอรู้สึกได้ว่าเรื่องราวต่างๆ กำลังจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

ความลับของเธอ… กำลังจะถูกเปิดเผย…

และเธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

เธอไม่รู้ว่าความรักที่เคยแตกสลาย จะสามารถเยียวยาบาดแผลในอดีตได้หรือไม่

แต่ที่แน่ๆ คือ… เธอจะต้องต่อสู้… เพื่อปกป้องลูกชายของเธอ…