ตอนที่ 13 — เงาของความหลัง

"ฉันไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเขามานานแค่ไหนแล้วนะ..." เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของภาคิน สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่หัวใจกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ภาพของรินดาและลูกชายวัยเจ็ดขวบแวบเข้ามาในความคิด ใบหน้าของเด็กน้อยคนนั้นช่างเหมือนเขาเหลือเกิน... หรือเป็นเพียงความบังเอิญที่ทำให้เขาคิดไปเอง?

ภาคินถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาดู ‌รายงานการตรวจสอบเบื้องต้นเกี่ยวกับประวัติครอบครัวของรินดาที่เขาแอบสั่งให้ทีมกฎหมายตรวจสอบอย่างเงียบๆ กำลังจะถูกส่งมาถึงมือเขา มีบางอย่างที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงระหว่างข้อมูลที่เขาได้รับกับสิ่งที่เขาเคยคาดเดาเอาไว้

"คุณภาคินครับ เอกสารที่คุณขอมาครับ" เลขาฯ คนใหม่เอ่ยขึ้นพร้อมยื่นแฟ้มสีน้ำตาลหนาเตอะให้ ภาคินรับมาด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววครุ่นคิด

เขาเปิดแฟ้มอย่างช้าๆ ​ข้อมูลส่วนตัวของรินดา ข้อมูลการศึกษา ประวัติการทำงาน... ทุกอย่างดูปกติ จนกระทั่งเขามาถึงส่วนที่เกี่ยวกับครอบครัว "บิดา: เสียชีวิต" "มารดา: ‍ไม่ปรากฏข้อมูล" และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ คือ "ผู้ปกครองตามกฎหมาย: นางสาวสมศรี (ยาย)"

"ยาย?" ภาคินพึมพำกับตัวเอง ยาย? ‌แล้วพ่อของเด็กน้อยล่ะ? เขาจำได้ดีว่ารินดาเคยบอกว่าเธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว และเด็กน้อยก็ไม่เคยมีโอกาสได้เจอพ่อของเขาเลย... แต่หลักฐานในมือนี้กลับบอกเป็นนัยว่ามีบุคคลอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง?

ภาคินหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซองเอกสาร เป็นรูปที่ถ่ายโดยทีมสืบสวน เป็นภาพรินดากำลังจูงมือเด็กชายคนหนึ่งเดินอยู่ในสวนสาธารณะ ใบหน้าของเด็กชายคนนั้น... ช่างคุ้นตาเหลือเกิน ‍ดวงตากลมโต จมูกโด่งรับกับริมฝีปากบางๆ ที่กำลังยิ้มกว้าง ริมฝีปากที่เขาจำได้ดีว่าเหมือนกับริมฝีปากของเขาเอง

"ไม่จริงน่า..." เขาพึมพำอีกครั้ง มือที่ถือรูปถ่ายสั่นเทา เขาเคยคิดว่าเด็กคนนี้คือลูกของรินดากับใครก็ไม่รู้ เป็นเพียงความผิดพลาดในอดีตของเธอ ​แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเด็กคนนี้ทำให้เขารู้สึกผูกพันอย่างประหลาด

"ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกของฉันจริงๆ..." ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เลือดในกายสูบฉีดรุนแรง เขาจำได้ดีถึงคืนนั้น คืนที่เขากับรินดา... คืนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาจบลงอย่างไม่สวยงาม เธอหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย ​ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและคำถามมากมาย

ภาคินนั่งนิ่งไปนาน มือข้างหนึ่งกุมขมับ อีกข้างหนึ่งยังคงกำรูปถ่ายใบนั้นไว้แน่น เขาต้องหาความจริงให้ได้ เขาต้องรู้ว่าเด็กน้อยคนนั้นคือใคร และพ่อของเขาคือใครกันแน่

เขาตัดสินใจเรียกเลขาฯ คนเดิมเข้ามา "คุณช่วยหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณสมศรี ​แม่ของนางสาวรินดาให้ทีครับ"

"แต่คุณภาคินครับ ในเอกสารระบุว่านางสาวรินดาไม่มีแม่นะครับ มีแต่เพียงยายที่ชื่อสมศรี" เลขาฯ ตอบอย่างงงๆ

"ผมรู้ แต่ผมอยากให้คุณลองหาข้อมูลดูอีกครั้ง อาจจะมีข้อมูลที่ตกหล่นไป" ภาคินสั่งเสียงเข้ม เขาไม่แน่ใจว่ากำลังไล่ตามอะไรอยู่ แต่สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามีบางอย่างที่สำคัญซ่อนอยู่

หลายวันต่อมา ข้อมูลเกี่ยวกับ "นางสาวสมศรี" ก็ถูกส่งมาถึงมือภาคิน เป็นข้อมูลที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม นางสาวสมศรีเป็นเพียงชื่อที่รินดาใช้ในเอกสารบางอย่างเท่านั้น ที่จริงแล้วเธอคือ "คุณนายสมศรี" หญิงม่ายผู้ร่ำรวย ที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังในวงสังคมเมื่อหลายปีก่อน แต่แล้วก็หายหน้าหายตาไปจากวงการอย่างกะทันหัน

"คุณนายสมศรี..." ภาคินทวนคำอย่างช้าๆ ชื่อนี้คุ้นหูอย่างประหลาด เขาเคยได้ยินชื่อนี้จากไหนนะ?

เขานั่งนิ่งคิด ภาพของรินดากับเด็กชายตัวน้อยลอยวนเวียนอยู่ในความคิด เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความรู้สึกผิดที่เคยทำร้ายเธอ ความรู้สึกผูกพันกับเด็กน้อยคนนั้น... ทุกอย่างถาโถมเข้ามา

"รินดา... เธอซ่อนอะไรฉันไว้อีก" เขาพึมพำกับตัวเอง

ในขณะเดียวกัน รินดาก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวภาคิน เขาเริ่มมองเธอด้วยสายตาที่ต่างออกไป มีทั้งความสงสัยและความไม่ไว้วางใจแฝงอยู่ จนเธออดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

"คุณภาคินคะ มีอะไรให้รินดาช่วยหรือเปล่าคะ" เธอเอ่ยถามขณะที่กำลังจัดเอกสารบนโต๊ะของเขา

ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาคมกริบของเขากวาดมองเธออย่างสำรวจ "เปล่า... ไม่มีอะไร" เขาตอบเสียงเรียบ แต่รินดากลับรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

"แต่คุณภาคินดูเหมือนจะมีเรื่องกังวลนะคะ" รินดาพยายามคะยั้นคะยอ

ภาคินถอนหายใจยาว "ผมแค่กำลังคิดถึงเรื่องการตรวจสอบประวัติบริษัทคู่แข่ง... ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเธอหรอก" เขาปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่รินดากลับรู้สึกว่าเขาโกหก

"ถ้าเป็นเรื่องงาน รินดายินดีช่วยนะคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ภาคินมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปทำงาน "ขอบคุณ" เขาตอบสั้นๆ

ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ รินดาไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงเปลี่ยนไป แต่เธอก็ทำได้เพียงพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องลูกน้อย

ส่วนภาคิน... เขากำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่อันตราย เส้นทางแห่งความจริงที่อาจจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังสร้างขึ้นมาใหม่ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าความลับที่รินดาซ่อนไว้คืออะไร และความจริงนั้นจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดไหน

เสียงนาฬิกาบนผนังดังติ๊กต็อก ติ๊กต็อก ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่วันแห่งการเปิดเผย... และคืนนี้ ภาคินตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไม่รออีกต่อไป เขาจะงัดเอาหลักฐานทั้งหมดที่มีออกมาเผชิญหน้ากับเธอ

"รินดา... เราต้องคุยกัน" เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่กำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างของห้องทำงาน ยามค่ำคืนที่มืดมิด ราวกับกำลังสะท้อนความลับที่ถูกซ่อนไว้... ความลับที่จะถูกเปิดเผยในไม่ช้า

ก่อนที่เขาจะทันได้ลงมือทำอะไร เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น

"ใคร?" ภาคินถามเสียงห้วน

"ผมเองครับคุณภาคิน" เป็นเสียงของลูกน้องคนสนิท

"มีอะไร?"

"มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบครับ บอกว่าเป็นญาติของคุณ..."

"ญาติ?" ภาคินเลิกคิ้ว

"ใช่ครับ... เธอชื่อ คุณนายสมศรี ครับ"

หัวใจของภาคินเต้นรัว เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น... และมันอาจจะเกี่ยวข้องกับรินดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้