ตอนที่ 24 — การขอโทษที่มาจากใจ

"แม่คะ คุณอาภาคินเป็นคนดีหรือเปล่าคะ?" เสียงเล็กๆ ของน้องต้นกล้าดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมห้องเช่าเล็กๆ ของรินดา รินดาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่เธอใช้เวลาตรวจทานอย่างละเอียดตลอดทั้งวัน เธอมองลูกชายที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้น ‌ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็มีความรักเอ่อล้น

"คุณอาภาคิน... เป็นคนดีค่ะลูก" รินดาตอบพลางยิ้มบางๆ "แต่บางที คนดีๆ ก็อาจจะทำผิดพลาดได้เหมือนกัน"

"เหมือนแม่ที่ทำอาหารไหมคะ?" น้องต้นกล้าถามอย่างใสซื่อ

รินดาหัวเราะเบาๆ ​"ใช่จ้ะ เหมือนแม่ที่ทำอาหาร บางทีก็เค็มไปบ้าง หวานไปบ้าง"

เธอถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าคำพูดของภาคินในวันนั้น มันมีความจริงใจอยู่บ้าง แต่บาดแผลในใจของเธอ มันลึกเกินกว่าที่จะสมานได้ง่ายๆ ‍ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งเมื่อหลายปีก่อน มันยังคงฝังลึกอยู่ข้างใน

"แต่แม่รู้ว่าคุณอาภาคินเสียใจจริงๆ นะลูก" รินดาพึมพำกับตัวเอง

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ภาคินพยายามติดต่อรินดาอยู่เสมอ เขาโทรศัพท์มาหา ส่งข้อความมาหา แต่รินดาก็ยังไม่พร้อมที่จะรับสาย ‌หรือตอบกลับ เขาต้องการเวลาในการเยียวยาหัวใจของตัวเอง และตัดสินใจว่าเธอจะให้อภัยภาคินได้หรือไม่

ในขณะเดียวกัน ภาคินก็กำลังจัดการกับผลพวงจากการกระทำของกรวิชญ์ เขาได้ไล่กรวิชญ์ออกจากบริษัทอย่างเป็นทางการ และกำลังดำเนินการทางกฎหมายกับเขา นอกจากนี้ เขายังได้ชดใช้หนี้สินทั้งหมดที่กรวิชญ์ก่อขึ้น ‍และที่สำคัญที่สุด เขาได้พยายามอย่างเต็มที่ในการกอบกู้ชื่อเสียงของบริษัท

"บริษัทของเราจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง" ภาคินกล่าวกับพนักงานในที่ประชุม "และผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำลายมันได้อีก"

เขารู้ว่า การชดใช้ความผิดในอดีต มันไม่ใช่แค่การแก้ไขปัญหาทางการเงิน หรือการจัดการกับคนผิด แต่มันคือการเยียวยาความรู้สึกของคนที่เขารัก

เย็นวันนั้น ​ขณะที่รินดากำลังจะพาลูกชายไปซื้อของที่ตลาด ภาคินก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้านเช่าของเธอ เขาถือช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ และกล่องของขวัญขนาดเล็ก

"รินดา" ภาคินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอ "ผม... ผมขอโทษ"

รินดาหยุดชะงัก เธอหันไปมองภาคินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"ผมรู้ว่าคำขอโทษของผม ​อาจจะไม่มีค่าอะไรสำหรับคุณ" ภาคินกล่าวต่อ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมเสียใจจริงๆ กับทุกสิ่งที่ผมเคยทำไว้"

เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น "ผมทิ้งคุณไปโดยที่ไม่ได้อธิบายอะไรเลย ผมปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพียงลำพัง"

น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของรินดา

"ผม... ผมมันโง่ ​ผมมันเห็นแก่ตัว" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมไม่เคยเข้าใจเลยว่า การกระทำของผมมันทำร้ายคุณมากแค่ไหน"

เขาหยิบช่อดอกไม้ที่ถือมา ยื่นให้กับรินดา "ดอกไม้พวกนี้... อาจจะไม่มีความหมายอะไรสำหรับคุณ แต่ผมอยากให้คุณรับไว้"

รินดาค่อยๆ รับช่อดอกไม้มา สัมผัสความเย็นของกลีบดอกไม้ ทำให้เธอรู้สึกสงบลงเล็กน้อย

"ผม... ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง" ภาคินกล่าว "ผมอยากจะขอโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง ว่าผมสามารถเป็นคนที่คุณไว้ใจได้อีกครั้ง"

"คุณจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไร?" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความเย็นชา

"ผมจะดูแลคุณและน้องต้นกล้าให้ดีที่สุด" ภาคินตอบ "ผมจะไม่มีวันทอดทิ้งพวกคุณอีก"

เขาหยิบกล่องของขวัญขึ้นมา "นี่... เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ สำหรับน้องต้นกล้า"

รินดาเปิดกล่องออก ข้างในเป็นรถของเล่นคันเล็กๆ สีฟ้าสดใส น้องต้นกล้าที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบวิ่งเข้ามาคว้าของเล่นไปเล่นทันที

"ขอบคุณครับคุณอา!" น้องต้นกล้าตะโกนอย่างดีใจ

ภาคินยิ้ม เขาเห็นรอยยิ้มของลูกชายรินดาแล้วหัวใจก็พองโต

"ผม... ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวด้วยกัน" ภาคินกล่าว "เราจะได้คุยกันให้มากขึ้น"

รินดามองหน้าภาคิน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เห็นความพยายามที่จะแก้ไขอดีต

"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" รินดาตอบ "ฉันยังต้องการเวลา"

"ผมเข้าใจ" ภาคินกล่าว "แต่ผมจะรอ"

เขาถอยห่างออกมาเล็กน้อย "ผมจะรอให้คุณพร้อมนะครับ"

รินดาพยักหน้า เธอรู้สึกว่าบางอย่างในใจของเธอกำลังเริ่มเปลี่ยนแปลง

"ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะ" รินดาเอ่ย

"ยินดีครับ" ภาคินตอบ

เขาหันไปมองน้องต้นกล้าที่กำลังเล่นรถของเล่นอย่างสนุกสนาน "ผมดีใจที่น้องต้นกล้าชอบของขวัญ"

"เขาเป็นเด็กดีค่ะ" รินดาบอก

"คุณ... คุณจะลองคิดดูนะครับ" ภาคินกล่าว "ผมจะรอคำตอบของคุณ"

หลังจากนั้น ภาคินก็เดินจากไป ทิ้งรินดาให้ยืนอยู่กับลูกชายและช่อดอกไม้ในมือ

รินดามองดอกไม้ในมือ เธอสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของมัน บาดแผลในใจของเธอยังคงอยู่ แต่ความหวังเล็กๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้น

เธออุ้มน้องต้นกล้าขึ้นมา "ไปลูก เราไปซื้อของกัน"

ขณะที่กำลังจะเดินไปตลาด รินดาก็หันกลับไปมองทางที่ภาคินเดินจากไป เธอรู้ว่าการเริ่มต้นใหม่ มันไม่ง่ายเลย แต่บางที... บางทีเธอก็อาจจะลองให้โอกาสตัวเอง และให้โอกาสภาคินได้อีกสักครั้ง

เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างเข้มแข็ง เพื่อตัวเธอเอง และเพื่อลูกชายสุดที่รักของเธอ

ขณะที่รินดาเดินจากไป ภาคินก็ยังคงยืนมองเธออยู่ห่างๆ เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น การที่จะได้ใจรินดากลับคืนมา มันต้องใช้เวลาและความอดทนอีกมาก แต่เขาก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง

"ผมจะรอคุณนะครับ รินดา" ภาคินพึมพำกับตัวเอง "ผมจะรอจนกว่าคุณจะพร้อม"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรศัพท์หาเลขา

"พรุ่งนี้... จัดการเรื่องการปรับโครงสร้างบริษัทใหม่ให้เรียบร้อย" ภาคินสั่ง "และผมอยากให้คุณจัดหาทีมกฎหมายที่ดีที่สุด มาช่วยดูแลเรื่องการดำเนินคดีกับกรวิชญ์"

"ครับคุณภาคิน" เสียงเลขาตอบรับ

ภาคินวางสายโทรศัพท์ เขามองไปยังทางที่รินดาเดินจากไป สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

การขอโทษที่มาจากใจ มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเยียวยา แต่การกระทำที่สม่ำเสมอต่างหาก ที่จะพิสูจน์ความรักที่แท้จริง