โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,636 คำ
"ผม... ผมต้องไปดูเธอ" คำพูดของภาคินราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของรินดา ความหวังและความสุขที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น กำลังจะถูกบดขยี้อีกครั้ง เธอมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เข้าใจ
"ไป... ไปดูเธอเหรอคะ" รินดาถามเสียงสั่นเครือ "คุณหมายถึง... คุณนวลปรางค์น่ะเหรอคะ"
ภาคินมองรินดา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขาดูเหมือนจะอึดอัดใจอย่างมาก "เธอ... เธอเป็นเพื่อนเก่าของผมนะ รินดา ผมเป็นห่วง"
"เพื่อนเก่า..." รินดาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น "เพื่อนเก่าที่ทำให้คุณทิ้งฉันไป หรือเปล่าคะ ภาคิน"
"ไม่ใช่แบบนั้นนะ รินดา" ภาคินรีบปฏิเสธ "มันเป็นเรื่องของอดีตไปแล้ว"
"อดีตเหรอคะ" รินดาถามเสียงดังขึ้น "แล้วทำไมคุณถึงต้องไปดูเธอตอนนี้ ในขณะที่ฉันเพิ่งจะ... เพิ่งจะให้โอกาสคุณ"
เอิร์ธที่นั่งอยู่ข้างๆ เริ่มมองพ่อแม่ด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ภาคินถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าเขาต้องอธิบายให้รินดาเข้าใจ "รินดา... ตอนที่ผมกับคุณนวลปรางค์คบกัน เราไม่ได้จริงจังอะไรกันเลย เธอเป็นแค่คนรู้จักคนหนึ่งเท่านั้น ตอนที่ผมตัดสินใจไปจากคุณ มันเป็นเพราะความเข้าใจผิดและความเย่อหยิ่งของผมเอง ผมยอมรับว่าตอนนั้นผมสับสนมาก"
"สับสนจนทิ้งฉันไปได้ลงคอเหรอคะ" รินดาถาม พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา
"ผมขอโทษ" ภาคินก้าวเข้ามาใกล้รินดา เขาพยายามจะจับมือของเธอ แต่รินดาก็ผละออก
"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไงอีกแล้ว" รินดาพูดเสียงแผ่วเบา "คุณเคยทำร้ายฉันครั้งหนึ่งแล้ว... ฉันกลัวว่ามันจะเกิดขึ้นอีก"
ภาคินมองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมรู้ว่าผมทำผิดไว้มาก แต่ผมไม่ได้โกหกคุณนะ รินดา คุณนวลปรางค์... เธอมีปัญหาส่วนตัวบางอย่าง ผมแค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น"
"แล้ว... แล้วคุณจะไปนานแค่ไหนคะ" รินดาถาม
"ผมจะรีบกลับมา" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องอยู่คนเดียว"
รินดาหลับตาลง เธอพยายามจะเชื่อในสิ่งที่ภาคินพูด แต่ความกลัวและความเจ็บปวดในอดีตมันฝังลึกจนยากที่จะลบล้าง
"คุณไปเถอะค่ะ" รินดาพูดเสียงเบา "แต่... ถ้าคุณกลับมาแล้ว ยังเป็นคนเดิม... ฉันคงไม่สามารถอยู่กับคุณได้อีก"
ภาคินมองรินดาด้วยความเข้าใจ เขาพยักหน้าช้าๆ "ผมเข้าใจ"
หลังจากภาคินออกไป รินดาก็รู้สึกว่างเปล่า เธอโอบกอดเอิร์ธเอาไว้แน่น ลูกชายของเธอคือโลกทั้งใบของเธอ เธอไม่อยากให้เอิร์ธต้องเจอความเจ็บปวดจากการที่พ่อแม่ต้องแยกจากกันอีกครั้ง
หลายวันผ่านไป ภาคินยังไม่กลับมา รินดาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอกังวลว่าเขาอาจจะกลับไปหาคุณนวลปรางค์จริงๆ ความคิดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ทำให้เธอแทบจะนอนไม่หลับ
ในที่สุด คืนหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังจะเข้านอน เธอก็ได้ยินเสียงรถยนต์คุ้นเคยจอดอยู่ที่หน้าบ้าน
เธอรีบวิ่งออกไปดู และเห็นภาคินกำลังเดินลงมาจากรถ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"ภาคิน!" รินดาอุทานด้วยความดีใจ
ภาคินยิ้มบางๆ เขาเดินเข้ามาหารินดา และโอบกอดเธอไว้แน่น
"ผมกลับมาแล้วนะ รินดา" เขาพูดเสียงแหบพร่า
รินดาโอบกอดเขาตอบด้วยความรู้สึกโล่งใจ "คุณไปนานมากเลยนะคะ ฉัน... ฉันคิดถึงคุณ"
"ผมขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วง" ภาคินพูด "ผมอธิบายทุกอย่างให้คุณนวลปรางค์ฟังแล้ว และเธอก็เข้าใจ"
"เข้าใจ?" รินดาถาม
"ใช่" ภาคินตอบ "เธอเข้าใจว่าความสัมพันธ์ของเรามันจบไปนานแล้ว และเธอก็ยอมรับในสิ่งนั้น"
รินดาเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม
"แล้ว... คุณล่ะคะ" รินดาถาม
"ผม..." ภาคินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมิด "ผมรู้แล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดในชีวิตของผม"
เขาหันกลับมามองรินดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจ
"รินดา... ผมรักคุณ ผมรักเอิร์ธ และผมอยากจะสร้างครอบครัวของเราให้สมบูรณ์ที่สุด" เขาพูด "ผมรู้ว่าผมทำผิดไว้มาก แต่ผมขอโอกาสอีกครั้งนะ"
รินดาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพิจารณาคำพูดของภาคิน และมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่แผ่ออกมา
"ฉัน... ฉันให้อภัยคุณค่ะ ภาคิน" รินดาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น "ฉันให้อภัยทุกอย่างที่ผ่านมา"
ภาคินยิ้มกว้าง เขากอดรินดาไว้แน่นกว่าเดิม
"ขอบคุณนะ รินดา" เขาพึมพำ "ขอบคุณที่ให้โอกาสผม"
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของรินดาและภาคินก็เริ่มต้นขึ้นใหม่ พวกเขาแต่งงานกันอย่างเรียบง่าย โดยมีเอิร์ธเป็นสักขีพยาน ภาคินดูแลรินดาและเอิร์ธเป็นอย่างดี เขากลายเป็นพ่อที่แสนดี เป็นสามีที่รัก และเป็นเสาหลักของครอบครัว
ความลับที่เคยถูกซ่อนไว้ ถูกเปิดเผย และความบาดหมางในอดีต ก็ถูกลบล้างด้วยความรักและความเข้าใจ รินดาและภาคินต่างให้อภัยซึ่งกันและกัน และพร้อมที่จะก้าวต่อไปด้วยกันในฐานะครอบครัวที่สมบูรณ์
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รินดาและภาคินมีความสุขกับการใช้ชีวิตครอบครัว พวกเขาผ่านอุปสรรคมามากมาย แต่ด้วยความรักและความเข้าใจ พวกเขาก็สามารถเอาชนะทุกอย่างไปได้
ในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า ภาคินได้เซอร์ไพรส์รินดาด้วยการพาไปฮันนีมูนที่ทะเลที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด
"คุณภาคิน... ขอบคุณนะคะ" รินดาพูดพลางซบหน้ากับอกของภาคิน
"ไม่เป็นไรครับ... คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม" ภาคินตอบพลางกอดเธอไว้แน่น
รินดามองไปที่คลื่นทะเลที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง เธอคิดถึงอดีตที่เจ็บปวด แต่ตอนนี้... ทุกอย่างมันจางหายไปแล้ว เหลือเพียงความสุขที่อยู่ตรงหน้า
"ฉันรักคุณนะคะ ภาคิน" รินดาพูด
"ผมก็รักคุณนะ... รินดา" ภาคินตอบ
ทั้งสองมองหน้ากัน รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา ราวกับว่าทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังมีความสุข เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"ฮัลโหลครับ" ภาคินรับสาย
"คุณภาคินคะ... ฉันเองค่ะ นวลปรางค์" เสียงของผู้หญิงดังออกมาจากปลายสาย
ภาคินหน้าซีดลงทันที เขามองไปที่รินดาด้วยความตกใจ
"มีอะไรเหรอ นวลปรางค์" ภาคินถามเสียงสั่น
"ฉัน... ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกค่ะ..."
ฉันกลับมาเจออีกครั้งกับแม่เลี้ยงเดี่ยว
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก