หยดน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุดของอันดา ราวกับจะชะล้างความเจ็บปวดที่เกาะกินหัวใจของเธอ คำว่า ‘ลูก’ ที่ลลิษาเอ่ยออกมานั้น มันเหมือนเป็นเข็มเล่มสุดท้ายที่ทิ่มแทงเธอจนแทบจะยืนไม่อยู่ ความจริงทั้งหมดที่เธอได้ยินเมื่อครู่มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว และการที่ลลิษามาตอกย้ำด้วยเรื่อง ‘ลูก’ มันยิ่งทำให้เธอสับสนและเจ็บปวดจนเกินจะบรรยาย
“ไม่… ไม่จริง… มันเป็นไปไม่ได้…” อันดาพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังพอที่จะให้คนที่อยู่ภายในห้องทำงานได้ยิน เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนแรง มือเรียวยกขึ้นกุมท้องน้อยที่รู้สึกปั่นป่วน สารพันความคิดตีรวนกันไปมาในหัว
เธอถูกหลอกใช้… ถูกหลอกใช้มาตลอด!
การแต่งงานที่ไร้หัวใจ การถูกซื้อมาเป็นภรรยา การที่เมธไม่เคยแสดงความรักใดๆ ต่อเธอเลย… ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปกปิดความลับอันดำมืดของเขา! ความลับเกี่ยวกับการตายของพ่อเธอ… และตอนนี้… การที่ลลิษาอ้างว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับ ‘ลูก’ ของเธอด้วย… มันหมายความว่าอย่างไร?
ประตูก็ยังคงปิดสนิท แต่เสียงหัวใจของอันดากลับเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของพื้นกระเบื้องที่ลอดผ่านเนื้อผ้าของกระโปรงเข้ามาสู่ร่างกายที่กำลังสั่นเทา
“อันดา… เธอ… เข้ามาสิ…” เสียงของเมธดังขึ้นจากภายในห้องทำงาน แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งตกใจ… และ… โกรธ?
อันดาลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างลวกๆ ด้วยหลังมือ ก่อนจะค่อยๆ เดินไปที่ประตูห้องทำงานอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความลังเลและความหวาดกลัว เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้งหรือไม่
เมื่อเธอผลักประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอชะงักงัน ลลิษายืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสะใจขณะที่มองมาที่อันดา ส่วนเมธ… เขากำลังยืนอยู่ข้างๆ ลลิษา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี
“เธอก็ได้ยินแล้วสินะ… ความจริงทั้งหมด…” ลลิษาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน “ความจริงที่ว่า… เมธ… ฆ่าพ่อของเธอ… และ… เธอ… ก็กำลังอุ้มท้อง… ลูกของเขา… โดยที่เขา… ไม่เคยรักเธอเลย!”
คำพูดของลลิษาแต่ละคำเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนบาดแผลของอันดาอีกครั้ง เธอเหลือบมองเมธด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ความหวัง… และความสิ้นหวัง
“เมธ… มัน… มันจริงอย่างที่เธอพูดหรือเปล่า…” เสียงของอันดาแหบพร่า เธอรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาหวิว ราวกับจะปลิวไปตามลม “พ่อของฉัน… เขา… คุณ… เป็นคนทำอย่างนั้นจริงๆ หรือ?”
เมธเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองอันดาอย่างเจ็บปวด ก่อนจะเหลือบไปมองลลิษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“ลลิษา… เธอเกินไปแล้วนะ…” เมธเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เธอไม่ควรจะ… ทำแบบนี้…”
“ทำไม… ฉันทำอะไรผิด… ในเมื่อฉันพูดแต่ความจริง… ความจริงที่เธอพยายามจะกลบฝัง… ความจริงที่เธอ… ‘ซื้อ’… ฉันมา… เพื่อให้ฉัน… ‘ลืม’… แล้ว… ‘ซื้อ’… ผู้หญิงอย่างอันดา… มาเพื่อ… ‘ปกป้อง’… ตัวเอง… จากความผิดที่เธอได้ก่อ!” ลลิษาย้ำคำพูดเดิมด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น “แล้วไง… เธอคิดว่าอันดา… จะเชื่อเธอ… หรือเชื่อฉัน… ในเมื่อเธอ… ไม่เคย… มีหัวใจ… ให้กับเธอเลย!”
อันดาปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่อาจห้าม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่ ทำไมเธอถึงยังรอฟังคำอธิบายจากผู้ชายที่เธอเพิ่งจะรู้ว่า เขาคือฆาตกร!
“เมธ… บอกฉันมา… บอกฉันทีว่า… คำพูดของเธอ… มัน… เป็นแค่… การแก้แค้น… ของเธอ… ใช่ไหม…” อันดาพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีเพื่อถามออกไป เธออยากให้ทุกสิ่งที่เธอได้ยินเป็นเพียงฝันร้าย… เป็นเพียงละครที่ลลิษากำลังแสดงเพื่อกลั่นแกล้งเธอ
เมธเดินตรงเข้ามาหาอันดาอย่างช้าๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสำนึกผิด เขาพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของอันดา แต่เธอกลับถอยหนีอย่างอัตโนมัติ
“อันดา… ฟังฉันนะ…” เมธเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “เรื่องพ่อของเธอ… มัน… มันเป็นอุบัติเหตุ… ไม่ใช่ความตั้งใจ…”
“อุบัติเหตุ?” อันดาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “อุบัติเหตุที่ทำให้เขาตาย… ใช่ไหม… แล้ว… แล้วเรื่องที่ฉัน… ท้อง… มันก็เป็นอุบัติเหตุ… อีกเหมือนกัน… ใช่ไหม… เมธ!”
น้ำตาของอันดาไหลรินลงมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่อยากจะเชื่ออะไรอีกต่อไปแล้ว
“ไม่… อันดา… มันไม่ใช่… มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ…” เมธเอ่ยขึ้นอย่างอึดอัด “เรื่อง… เรื่องของเธอ… มัน… ซับซ้อนกว่านั้น…”
“ซับซ้อนกว่านั้น?” อันดาเงยหน้าขึ้นมองเมธด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “ซับซ้อน… ในแบบที่… คุณ… ‘ซื้อ’… ฉันมา… แล้ว… ก็… ‘บังคับ’… ให้ฉัน… ตั้งท้อง… เพื่อ… ‘ปกป้อง’… ตัวเอง… จากความผิด… ใช่ไหม!”
“ไม่! อันดา… ฉันไม่ได้บังคับเธอ…” เมธพยายามจะอธิบาย แต่น้ำเสียงของเขากลับเต็มไปด้วยความอึดอัด “ฉัน… ฉันต้องการให้เธอ… มี… ‘ทายาท’… ที่แท้จริง…”
“ทายาทที่แท้จริง?” อันดาตะลึงไปชั่วขณะ “ทายาทที่แท้จริง… ของใคร… ของคุณ… หรือ… ของใคร… คนอื่น…”
“ทายาท… ที่จะ… สืบทอด… ทุกอย่าง…” เมธพูดตะกุกตะกัก ราวกับกำลังพยายามจะหาคำพูดที่เหมาะสมที่สุด “มัน… มันเป็น… แผนการ… ที่… ลลิษา… วางไว้…”
“แผนการของฉัน?” ลลิษาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “แผนการที่เธอ… ยอมทำตาม… ทุกอย่าง… เพราะอะไร… เพราะเธอ… ‘รัก’… ฉัน… หรือ… เพราะเธอ… ‘กลัว’… ฉัน!”
อันดาได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบหมุนคว้างไปหมด เธอไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องโกหก ทุกอย่างมันดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวไปหมด
“ฉัน… ฉันไม่รู้แล้ว…” อันดาพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา “ฉัน… ไม่เข้าใจ… อะไรเลย… เมธ…”
เธอหันไปมองเมธด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง “คุณ… คุณหลอกฉัน… ใช่ไหม… คุณ… ไม่เคยรักฉันเลย… จริงๆ ใช่ไหม…”
เมธพยายามจะเอื้อมมือไปจับอันดาอีกครั้ง แต่เธอกลับถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
“ฉัน… ฉันต้องไป…” อันดาพูดเสียงสั่นเครือ “ฉัน… ทนฟัง… ต่อไปไม่ไหวแล้ว…”
เธอหันหลังกลับและวิ่งออกจากห้องทำงานไปทันที ปล่อยให้เมธและลลิษายืนมองตามหลังเธอไป ด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันไป… คนหนึ่งเต็มไปด้วยความเจ็บปวด… ส่วนอีกคน… เต็มไปด้วยความสะใจ…
แต่สิ่งที่อันดาไม่รู้ คือ… ขณะที่เธอกำลังวิ่งหนีออกจากห้องนั้น… เธอก็ได้ทิ้งบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ… และ… อันตราย… ไว้เบื้องหลัง…
รักคลั่งรักของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก