"ถ้าเขาเลือกที่จะทิ้งฉันไปจริงๆ... ฉันก็พร้อมที่จะอยู่คนเดียวได้" คำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปากของอันดาในขณะที่เธอกำลังพยายามกลั้นน้ำตา มันเป็นคำพูดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวแฝงอยู่ เธอได้เรียนรู้แล้วว่าความรักที่มาจากความจำเป็น หรือถูกซื้อมานั้น ย่อมไม่ยั่งยืนเท่ากับความรักที่มาจากใจจริงๆ
เช้าวันนั้นเป็นเช้าที่เงียบเหงาและอึมครึม อากาศรอบตัวอันดาราวกับจะสะท้อนอารมณ์ภายในใจของเธอ หมอเมธหายไปจากชีวิตเธออีกครั้งหลังจากคืนนั้น... คืนที่เธอคาดหวังคำอธิบาย แต่กลับได้รับเพียงความเงียบงันและรอยร้าวที่ลึกกว่าเดิม เขากลับไปในโลกที่เต็มไปด้วยความลับของเขา ปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายเพียงลำพัง ความจริงที่ว่าเธอท้อง... ท้องกับผู้ชายที่เธอไม่เคยเข้าใจ และไม่รู้ว่าเขาจะยอมรับมันหรือไม่
สามสัปดาห์ผ่านไป อันดาพยายามประคับประคองชีวิตของตัวเองให้เดินหน้าต่อไป เธอไปทำงานที่ร้านดอกไม้เช่นเคย พยายามหลีกเลี่ยงการสบตากับผู้คน พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ การตั้งครรภ์ในช่วงที่ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเช่นนี้ มันเหมือนกับระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง เธอพยายามคิดหาทางออก แต่ทุกครั้งที่คิดถึงหมอเมธ ความโกรธและความเสียใจก็ตีตื้นขึ้นมาจนแทบจะหายใจไม่ออก
"อันดา... เป็นอะไรหรือเปล่า ดูซูบไปนะ" เสียงของป้ามาลี ดังขึ้นข้างหู อันดารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "เปล่าค่ะป้า แค่นอนไม่ค่อยหลับนิดหน่อย" เธอตอบ พลางยิ้มให้ป้ามาลี
"ดูแลตัวเองด้วยนะ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็บอกป้านะ" ป้ามาลีเอ่ยด้วยความเป็นห่วง อันดาพยักหน้าตอบรับ ดวงตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างร้าน ท้องฟ้าสีหม่นยังคงปกคลุมไปทั่ว
แล้ววันหนึ่ง ระหว่างที่เธอกำลังจัดดอกไม้ ท่ามกลางกลิ่นหอมสดชื่นของกุหลาบและลิลลี่ รถยนต์สีดำเงาวับคันหนึ่งก็จอดสนิทอยู่หน้าร้าน ดับเครื่องยนต์ และประตูรถก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าของหมอเมธปรากฏกายขึ้น เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้ม ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ราวกับเทพบุตรที่หลุดออกมาจากความฝัน... หรือฝันร้ายของเธอ
หัวใจของอันดาเต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความโกรธ ความดีใจ ความสับสน มันปนเปกันไปหมด เขามาทำไม? มาเพื่อบอกลาอย่างเป็นทางการ หรือมาเพื่อทวงถามอะไรบางอย่าง?
หมอเมธเดินตรงเข้ามาในร้าน สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาคมกริบกลับสบประสานกับอันดาโดยตรง มันเป็นสายตาที่อันดาไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความเยือกเย็น แต่เป็นความมุ่งมั่นที่แฝงไปด้วยบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
"อันดา" เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น แผ่วเบาแต่ทรงพลัง "ผมมีเรื่องจะคุยด้วย"
อันดาเม้มปากแน่น พยายามควบคุมลมหายใจ "คุณ... มาทำไม" เธอถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
"ผมมาเพื่อแสดงความรับผิดชอบ" เขาตอบ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่ไปไหน "ผมรู้ว่าคุณกำลังตั้งครรภ์"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของอันดา เธออึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเขาจะรู้เร็วขนาดนี้ และไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ "คุณ... รู้ได้ยังไง"
"ผมมีวิธีของผม" เขาตอบเรียบๆ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อปฏิเสธความรับผิดชอบ หรือเพื่อหนีไปไหนอีกแล้ว" แววตาของเขาทอประกายบางอย่างที่ทำให้อันดาหวั่นไหว "ผมมาเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ผมสามารถเป็นสามีที่ดี และเป็นพ่อที่ดีได้"
อันดายิ้มเยาะในใจ "พิสูจน์? คุณคิดว่าแค่คำพูดไม่กี่คำจะลบล้างทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้หรือไง? คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม? เคยคิดถึงว่าฉันต้องผ่านอะไรมาบ้าง?" น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
"ผมผิดพลาดไป ผมยอมรับ" หมอเมธเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ "ผมเคยคิดว่าความลับของผมสำคัญกว่าทุกสิ่ง แต่ผมคิดผิด" เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ยังคงหม่นหมอง "ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บปวด แต่ผมขอโอกาสอีกครั้งนะอันดา โอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่าง และสร้างครอบครัวของเราขึ้นมาใหม่"
"ครอบครัว?" อันดาหัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวด "ครอบครัวที่เริ่มต้นด้วยการซื้อขาย? ครอบครัวที่เต็มไปด้วยการโกหกและความลับ? คุณคิดว่ามันจะมีความสุขได้จริงๆ หรือไง"
"ผมจะทำให้มันมีความสุข" หมอเมธยืนกราน "ผมจะปกป้องคุณและลูกของเราให้ดีที่สุด ผมจะทำทุกอย่าง... ทุกอย่างจริงๆ เพื่อให้คุณและลูกได้อยู่อย่างมีความสุข" เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา อันดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปัดมือเขาออก
"คุณ... คุณจะทำจริงๆ หรือ" เสียงของเธออ่อนลง
"ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" หมอเมธตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าความรักของผม... มันไม่ใช่แค่ความหลงใหลชั่วคราว หรือการผูกมัดด้วยผลประโยชน์ แต่มันคือความรักที่แท้จริง"
เขาค่อยๆ ดึงมือของเธอขึ้นมาแนบกับแก้มของเขา "ผมรู้ว่ามันยาก แต่วันนี้... ผมขอโอกาสอีกครั้งที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณ"
อันดามองลึกเข้าไปในดวงตาของหมอเมธ เธอเห็นความรู้สึกมากมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบนิ่งนั้น มีทั้งความเสียใจ ความหวัง และความรักที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริง
"ถ้าคุณแน่ใจจริงๆ..." อันดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉันจะให้โอกาสคุณ... แต่ถ้าคุณทำให้ฉันผิดหวังอีกครั้ง... ฉันจะไม่ให้อภัยคุณอีกแล้ว"
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหมอเมธ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอันดาอ่อนระทวยลงไปอีก "ขอบคุณนะอันดา" เขาพูด พลางกุมมือของเธอไว้แน่น "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"
หมอเมธดึงอันดาเข้ามากอดแนบอก เธอซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและมั่นคงที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา มันเป็นความรู้สึกที่เธอโหยหามาตลอด
"ผมรักคุณนะอันดา" เขาพึมพำข้างหูเธอ "ผมรักคุณมาตลอด... แม้แต่ตอนที่ผมพยายามหนีคุณ ผมก็ยังรักคุณ"
คำสารภาพนั้น ทำให้หยาดน้ำตาแห่งความปิติไหลรินออกมาจากดวงตาของอันดา เธอโอบกอดเขาไว้แน่น รู้สึกได้ถึงพลังที่หล่อหลอมขึ้นมาใหม่ระหว่างพวกเขาทั้งสอง
แต่ท่ามกลางความรู้สึกที่กำลังจะกลับมาเป็นปกติ วินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของหมอเมธก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาผละออกจากเธอเล็กน้อย เพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
เมื่อเห็นชื่อผู้ที่โทรเข้ามา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา ความมุ่งมั่นและความอบอุ่นที่เคยมีเมื่อครู่ จางหายไป เหลือเพียงความเย็นชาและฉายแววเคร่งเครียด
"ใครโทรมาคะ" อันดาถามด้วยความเป็นห่วง
หมอเมธไม่ตอบ เขาเพียงแค่กดรับสาย และเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "ครับ... มีอะไรครับ... ตอนนี้เลยหรือครับ... ผมจะรีบไป"
อันดาจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาวางสายโทรศัพท์ และหันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผมต้องไปเดี๋ยวนี้"
"ไปไหนคะ?"
"มีเหตุฉุกเฉินที่โรงพยาบาล... คนไข้ของผม... ผมต้องรีบไป" เขาตอบอย่างรวดเร็ว
"แต่ว่า..." อันดาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็รีบผละออกไปทันที
"ผมจะรีบกลับมานะอันดา" เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะวิ่งออกไปจากร้านดอกไม้ ทิ้งให้อันดามายืนงงอยู่คนเดียวอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นดอกไม้ที่หอมอบอวล แต่กลับรู้สึกถึงความไม่แน่นอนที่คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง
หมอเมธกำลังจะไปที่ไหน? และใครกันแน่ที่โทรมา? ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มได้รับการพิสูจน์ กำลังจะถูกทดสอบอีกครั้งหรือไม่?
รักคลั่งรักของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก