“คุณจะไปไหน?” เสียงห้าวเข้มดังขึ้นมาท้าทายความสงบของค่ำคืนที่ปกคลุมไปด้วยหยาดฝน ลลิสาชะงักเท้า ร่างกายบิดเกร็งไปตามสัญชาตญาณ ราวกับถูกตรึงด้วยสายตาที่มองไม่เห็น แต่รับรู้ได้ถึงพลังอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เงาของเขาถูกบดบังด้วยแสงไฟถนนที่สาดส่องเป็นทางยาว แต่ใบหน้านั้น… ใบหน้าที่เธอพยายามลืมเลือนมาตลอด กลับปรากฏชัดเจนในม่านตาที่สะท้อนแสง
“ฉัน… ฉันแค่จะกลับบ้าน” เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า พยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด พลางก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ตามมาติดๆ ทำให้เธอรู้ว่าการหลบหนีคงเป็นไปไม่ได้
“กลับบ้าน? บ้านของคุณอยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่หรือไง ลลิสา” นทีเอ่ยถาม เสียงของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชาที่เธอจำได้ดี แต่ในความเย็นชานั้น ยังมีประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มันคือความโกรธ? ความผิดหวัง? หรือ… ความรู้สึกอื่นที่เธอไม่กล้าจะยอมรับ?
เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน ตอนนี้กลับฉายแววแข็งกร้าวราวกับใบมีด ลลิสาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามสลัดภาพความทรงจำที่ถาโถมเข้ามา ภาพของเขาในวันวาน ที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ ภาพของการถูกเหยียบย่ำจนแทบแหลกสลาย ภาพของคำพูดที่กรีดแทงใจราวกับจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ
“คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาถามฉัน?” เธอถามกลับ น้ำเสียงของเธอหนักแน่นขึ้น แต่ภายในใจกลับสั่นคลอน “เรา… เราเลิกกันไปนานแล้ว นที”
“เลิกกัน?” นทีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “คุณคิดว่าการจากไปอย่างไร้ร่องรอยของผม ทำให้เราเลิกกันจริงๆ อย่างนั้นหรือ? คุณทิ้งผมไปก่อน ลลิสา ทิ้งผมไปพร้อมกับ… ความลับของคุณ”
ความลับ… คำนั้นสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของลลิสา ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปทั้งตัว ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอด ความลับที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาใหม่ได้ เธอสูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
“อย่ามาโกหกฉัน ลลิสา!” นทีเดินเข้ามาใกล้ เผชิญหน้ากับเธอจนแทบจะชนกัน “ผมรู้ว่าคุณกำลังสืบคดีนี้… คดีที่มันเกี่ยวพันกับอดีตของเรา เกี่ยวพันกับ… สิ่งที่คุณพยายามจะปกปิด”
ลลิสาเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาเขา เธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา กลิ่นกายที่คุ้นเคยที่เคยทำให้เธออบอุ่นหัวใจ ตอนนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่กระตุ้นความเจ็บปวด ภาพของเขาที่กำลังกุมมือเธอ ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เคยมีให้เธอคนเดียว วาบเข้ามาในความคิดอีกครั้ง เธอสะบัดศีรษะแรงๆ พยายามผลักไสความทรงจำเหล่านั้นออกไป
“ฉันกำลังทำงานของฉัน” เธอพูดเสียงแข็ง “และคุณ… คุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้อีกต่อไป”
“ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง?” นทีหัวเราะเยาะ “คุณแน่ใจอย่างนั้นหรือ? คดีนี้… มันคือการแก้แค้น ลลิสา และผม… ผมคือเป้าหมายของใครบางคน และคุณ… คุณกำลังเดินเข้าไปในกับดัก”
คำพูดของเขาทำให้ลลิสาใจหายวาบ เธอไม่เคยคิดว่าคดีนี้จะมีความซับซ้อนถึงขนาดนี้ หรือว่า… มันเกี่ยวพันกับอดีตของเธอจริงๆ? เธอจำได้ว่าวันแรกที่เธอเริ่มสืบคดีนี้ เธอได้พบกับศพนักธุรกิจชื่อดังที่ถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยม และหลักฐานบางอย่างที่พบในที่เกิดเหตุ… มันทำให้เธอนึกถึงบางอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับเธอในอดีต
“คุณกำลังคิดอะไรอยู่?” นทีถาม ดวงตาของเขาสังเกตเห็นความสั่นไหวในดวงตาของเธอ
“เปล่า… ไม่มีอะไร” ลลิสาตอบ พยายามซ่อนความกังวล “ฉันแค่… มีเรื่องต้องไปทำต่อ”
เธอพยายามจะเดินหนีไปอีกครั้ง แต่นทีคว้าแขนของเธอไว้แน่น “ลลิสา… ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสน”
“อย่าแตะต้องตัวฉัน!” ลลิสาตวาดกลับ สะบัดแขนออกอย่างแรง “คุณไม่มีสิทธิ์! เรา… เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว!”
คำพูดของเธอเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของนที เขาปล่อยแขนเธอออก ดวงตาของเขามืดลง “คุณกำลังพูดอย่างนั้นจริงๆ หรือ? หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น… คุณยังกล้าพูดว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน?”
“ใช่!” ลลิสาตอบเสียงดัง พยายามทำให้ตัวเองดูเข้มแข็ง “ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าคุณอีกต่อไป! คุณมันก็เป็นแค่… คนที่เคยทำลายชีวิตฉัน!”
คำว่า ‘ทำลายชีวิต’ ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ นทีหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาตั้งท่าแข็งกร้าวอีกครั้ง “ผมไม่ได้ทำลายชีวิตคุณ ลลิสา ผมแค่… กำลังพยายามปกป้องคุณ”
“ปกป้องฉัน?” ลลิสาหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณพูดได้ยังไง! คุณจำไม่ได้หรือไงว่าคุณทำอะไรกับฉัน! คุณทิ้งฉันไป… ทิ้งฉันไปในวันที่ฉันต้องการคุณมากที่สุด! คุณปล่อยให้ฉันเผชิญหน้ากับทุกอย่างด้วยตัวเอง! นั่นคือ ‘การปกป้อง’ ของคุณอย่างนั้นหรือ?”
น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม เธอไม่เคยเสียใจที่ได้พูดความจริงออกมา แต่ครั้งนี้… เธอรู้สึกเหมือนกำลังเปิดบาดแผลเก่าๆ ที่ยังไม่ทันได้แห้งสนิท
“ผม… ผมมีเหตุผล” นทีพูดเสียงแผ่วลง “เหตุผลที่ผมต้องทำแบบนั้น… มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด”
“ซับซ้อน?” ลลิสาถามอย่างประชดประชัน “ซับซ้อนแค่ไหนเชียว? ซับซ้อนจนคุณต้องหายไปจากชีวิตฉัน โดยไม่เคยปริปากบอกอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?”
เธอหันหลังให้เขาอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย “ฉันต้องไปแล้ว… อย่ามายุ่งกับฉันอีก”
เธอเดินจากไป ทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่ใต้แสงไฟถนนที่สาดส่อง ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย แต่ในใจของลลิสา… ท่ามกลางพายุแห่งความทรงจำที่ถาโถมเข้ามา เธอรู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะหนีจากเขา หนีจากอดีตที่ตามหลอกหลอนเธอไปทุกหนทุกแห่ง
เธอรีบขึ้นรถ ขับออกไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมาจากอก ภาพของนที ใบหน้าของเขา คำพูดของเขา… มันวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เธอพยายามจะโฟกัสกับคดี แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ มันคือความแค้นที่ยังคุกรุ่นอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน… หัวใจของเธอก็ยังโหยหาเขาอยู่ลึกๆ
เมื่อมาถึงที่พัก เธอรีบเข้าไปในห้อง เปิดไฟสว่างจ้า พยายามจะสงบสติอารมณ์ เธอหยิบเอกสารคดีขึ้นมาดู พยายามจะจดจ่อกับหลักฐาน แต่สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน รูปของเธอกับนที ในวันที่มีความสุข รอยยิ้มของทั้งคู่สดใสราวกับโลกทั้งใบเป็นของพวกเขา…
เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมา กำมันไว้ในมือแน่น น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอติดอยู่ในวังวนของอดีต ความแค้น และความรักที่ยังคงอยู่… เธอต้องไขคดีนี้ให้ได้ แต่เธอจะทำได้ไหม ในเมื่อทุกครั้งที่เธอเผชิญหน้ากับนที หัวใจของเธอก็เหมือนจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกที…
เธอตัดสินใจที่จะพักผ่อน แต่ความคิดของเธอกลับไปวนเวียนอยู่กับบทสนทนากับนทีอีกครั้ง เขาบอกว่าเขาจะปกป้องเธอ? เขาบอกว่าเขาทำไปเพราะเหตุผล? มันจริงอย่างที่เขาพูดหรือเปล่า? หรือว่าทั้งหมดเป็นแค่คำลวง เพื่อให้เธอตายใจ?
เมื่อลลิสากำลังจะผล็อยหลับไป เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอหยิบขึ้นมาดู ชื่อผู้โทร… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสาย
“ฮัลโหล?”
“คุณลลิสาใช่ไหมครับ?” เสียงของผู้ชายดังขึ้นมาจากปลายสาย “ผม… ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับคดีที่คุณกำลังสืบอยู่ ผมรู้ว่าใครคือฆาตกร… และผมรู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น”
ลลิสายืดตัวขึ้นทันที “คุณ… คุณเป็นใคร?”
“ผม… ผมคือคนที่รู้ความจริงทั้งหมด” เสียงนั้นตอบกลับมา “แต่… ผมไม่สามารถบอกข้อมูลเหล่านี้ให้คุณได้ง่ายๆ คุณต้อง… มาพบผมที่นี่… สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด… และที่ที่คุณจะไม่มีวันถูกใครตามหาเจอ”
“ที่ไหน?” ลลิสาถามอย่างร้อนรน
“คุณจะได้รับที่อยู่… ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” เสียงนั้นตัดสายไป ทิ้งให้ลลิสายืนงงอยู่กลางห้อง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจคนแปลกหน้าคนนี้ดีหรือไม่ แต่ข้อมูลที่เขาอ้างว่ามี… มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขคดีนี้ก็เป็นได้… หรือมันอาจจะเป็นกับดักที่อันตรายที่สุดที่เธอเคยเผชิญ…
นักสืบที่คลั่งรักที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก