"มันเป็นความผิดของฉันเอง... ฉันยอมรับ" เสียงทุ้มต่ำของนทีดังขึ้นในความเงียบของห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอึดอัด แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าของเขา เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แววตาที่ลลิสาคุ้นเคยดี... แต่ในอดีตมันเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจ ตอนนี้มันกลับอ่อนล้าจนน่าใจหาย
ลลิสายืนนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ราวกับก้อนหินที่ถูกสลักขึ้นมาอย่างประณีต ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายด้วยความสุขเมื่อครั้งยังเป็น ‘แพรว’ บัดนี้กลับมีเพียงความเย็นชาและความระแวงสะท้อนอยู่ภายใน เธอสวมชุดสูทสีดำสนิทที่รับกับรูปร่างสูงโปร่ง เผยให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องหัวใจที่บอบช้ำ
“ความผิดของคุณ?” เธอเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นคลอน “คุณหมายถึงอะไรกันแน่คะคุณภูริช” เธอจงใจใช้ชื่อจริงของเขาที่เขาไม่เคยใช้กับเธอมาก่อน ชื่อที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกย้อนเวลากลับไปสู่ความเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า
นทียกมือขึ้นเสยผมอย่างหัวเสีย “ฉันหมายถึง... เรื่องระหว่างเรา แพรว... ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายเธอมากเกินไป” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจ “ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลย ฉันรักเธอ... รักมาก”
คำว่า ‘รัก’ หลุดออกมาจากปากของเขา ราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของลลิสาอย่างจัง มันเป็นคำที่เธอโหยหามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นคำที่เธอฝันอยากได้ยินจากเขาอีกครั้ง แต่ตอนนี้... มันกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจและน่าสงสัยที่สุด
“รัก?” ลลิสาแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “คุณเคยรักฉันจริงๆ เหรอคะ หรือว่ามันเป็นแค่เกมของคุณอีกเกมหนึ่ง ที่คุณชอบเล่นกับผู้หญิงที่อ่อนแออย่างฉัน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมราวกับใบมีด เธอตั้งใจที่จะตอกย้ำความเจ็บปวดให้เขาได้รับรู้บ้าง
นทีก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ดวงตาของเขามองตรงมาที่เธอ ราวกับจะสะกดให้เธออยู่กับที่ “ไม่... ไม่ใช่เกม แพรว มันคือความจริงทั้งหมด ฉันรักเธอจริงๆ” เขาพยายามเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ลลิสากลับผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว
“อย่าแตะต้องฉัน!” เธอตะคอกเสียงดัง พลางยกมือขึ้นปัดป้องราวกับเขาเป็นเชื้อโรค “ฉันไม่ต้องการให้คุณแตะต้องฉันอีกต่อไปแล้ว”
ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของนที แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม “ฉันเข้าใจ... ฉันจะไม่บังคับเธอ” เขาพูดเสียงเบาลง “แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า... ฉันเสียใจจริงๆ”
บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่คนละมุมห้อง ราวกับเป็นศัตรูที่ไม่สามารถเข้าใกล้กันได้ ลลิสาหลับตาลง พยายามไล่ความรู้สึกสับสนที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ ความใกล้ชิดกับเขาในแต่ละวันมันทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้อย่างเหน็ดเหนื่อยเริ่มสั่นคลอน ความรู้สึกที่เคยถูกกดทับไว้ใต้กองความแค้นและความเจ็บปวด เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้
“เรื่องคดี... ฉันกำลังจะไปที่โกดังสินค้านั่นอีกครั้ง” ลลิสาเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการให้ความรู้สึกอ่อนแอเข้ามาครอบงำ “ฉันเชื่อว่ามีบางอย่างที่เรามองข้ามไป”
นทีพยักหน้า “ฉันจะไปด้วย”
“ไม่” ลลิสาปฏิเสธทันควัน “ฉันอยากให้คุณอยู่ที่นี่ เตรียมเอกสารให้ฉัน และตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทคู่แข่งทั้งหมด ฉันจะไปคนเดียว”
“ไม่ได้! มันอันตรายเกินไป” นทีค้านเสียงแข็ง “เธอไม่รู้ว่ากำลังจะไปเผชิญหน้ากับอะไร”
“ฉันรู้ดีกว่าที่คุณคิด” ลลิสาตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “และฉันก็สามารถดูแลตัวเองได้” เธอไม่ต้องการให้เขาต้องมาเสี่ยงอันตรายเพื่อเธออีกแล้ว ความคิดที่ว่าเขาอาจจะเป็นอันตรายกับเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“แต่...”
“ไม่มีแต่ค่ะ” ลลิสาขัดขึ้น “คุณมีหน้าที่ต้องทำของผม และผมมีหน้าที่ต้องทำของผม” เธอหันหลังให้เขา เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้นทีอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง พร้อมกับความรู้สึกผิดและความรักที่ปะปนกันจนยากจะแยกออก
ลลิสาเดินไปตามทางเดินที่ทอดยาวของสถานีตำรวจ เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ การได้เผชิญหน้ากับนทีอีกครั้งมันทำให้เธออ่อนแอลงอย่างน่าใจหาย เธอจำได้ดีว่าครั้งสุดท้ายที่เธออ่อนแอต่อหน้าเขา เธอต้องแลกมาด้วยอะไร
‘แพรว’ ในอดีตคือหญิงสาวที่สดใส อ่อนโยน และมอบหัวใจทั้งดวงให้กับภูริช หรือ ‘นที’ ในปัจจุบัน เขาคือรักแรกและรักเดียวของเธอ แต่เมื่อความลับดำมืดของตระกูลเขาเริ่มเปิดเผย เธอกลับกลายเป็นเหยื่อที่เขาต้องกำจัดทิ้ง เพื่อรักษาอำนาจและชื่อเสียงของตระกูล การถูกหักหลังอย่างโหดร้าย การถูกใส่ร้ายป้ายสี จนแทบจะไม่มีที่ยืนในสังคม ทำให้ ‘แพรว’ ตายไป และมีเพียง ‘ลลิสา’ นักสืบสาวผู้เย็นชา ที่กลับมาเพื่อทวงความยุติธรรม... และอาจจะรวมถึงหัวใจที่เคยแตกสลายของเธอด้วย
แต่ยิ่งใกล้ชิดกับนทีมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งพบว่าความรู้สึกเก่าๆ มันยังคงฝังรากลึกอยู่ภายใน มันเป็นความรักที่ปะปนไปด้วยความแค้น ความสับสน และความเจ็บปวด เมื่อใดที่เธอสบตากับเขา ภาพความทรงจำดีๆ ในอดีตก็ผุดขึ้นมา ทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้มันแข็งแกร่งได้ยาก
เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง หยิบเสื้อคลุมสีดำมาสวมทับ ก่อนจะเดินตรงไปยังรถคันโปรดของเธอ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าการสืบสวนของ ‘นักสืบสาวผู้เย็นชา’ กำลังจะดำเนินต่อไป... แม้ว่าภายในใจของเธอจะกำลังปั่นป่วนไปด้วยความรู้สึกที่อันตรายที่สุดก็ตาม
เมื่อลลิสารถยนต์ออกจากสถานีตำรวจไป นทีก็เดินตามออกมา เขายืนมองรถของเธอที่ค่อยๆ ห่างออกไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่อยากให้เธอต้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าเขาห้ามเธอ เธอก็จะยิ่งต่อต้าน
“แพรว...” เขาพึมพำชื่อที่เขาคิดถึงมาตลอด “ฉันจะปกป้องเธอ... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”
เขากลับเข้าไปในห้องทำงานอีกครั้ง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป เขารู้ดีว่าคดีนี้มันซับซ้อนกว่าที่เห็น และมันกำลังพาเขากลับไปสู่หลุมดำแห่งอดีตที่เขาพยายามจะลืม
ในขณะที่ลลิสากำลังขับรถไปยังโกดังสินค้านั้น เธอก็นึกถึงคำพูดของนที ‘ฉันรักเธอ’ คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหู มันทำให้เธอสับสนปนเปไปหมด ระหว่างความรู้สึกที่เคยมีให้เขา กับความแค้นที่เขาได้ฝากไว้
“ฉันจะไม่มีวันยอมอ่อนแอให้แกเห็นอีกเด็ดขาด” เธอพึมพำกับตัวเอง พวงมาลัยในมือถูกกำแน่นขึ้น
แต่ลึกๆ ในใจของเธอ... เธอรู้ดีว่ากำแพงที่เธอสร้างไว้ มันกำลังถูกความใกล้ชิดกับเขา ค่อยๆ กัดเซาะจนใกล้จะพังทลายลงมาทุกที และเมื่อมันพังลง... เธอจะเหลืออะไร?
นักสืบที่คลั่งรักที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก