แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านเมืองเก่า เผยให้เห็นบรรยากาศที่อบอุ่นและผ่อนคลาย ลลิสายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ สัมผัสได้ถึงรสชาติขมปนหวานที่คุ้นเคย ขณะที่สายตาก็ยังคงจดจ่ออยู่กับรูปถ่ายที่เธอเพิ่งได้รับมา
หลังจากเหตุการณ์ในโกดังวันนั้น ความโกรธและความสับสนก็ถาโถมเข้าใส่เธออย่างหนัก เธอพยายามติดต่อหาผู้ที่ส่งรูปนั้นมา แต่ก็ไร้ร่องรอย รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุประมาณ 7 ขวบ กำลังยิ้มอย่างสดใส ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับดาว
แต่สิ่งที่ทำให้ลลิสารู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด คือแววตาคู่นั้น... มันช่างเหมือนกับแววตาของเธอในวัยเด็กอย่างไม่น่าเชื่อ
“นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน...” เธอพึมพำกับตัวเอง
หลังจากที่เธอสูญเสียเอกสารสำคัญในโกดังไป เธอก็พยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมนี้อีกครั้ง เธอพบว่ามีข้อมูลบางอย่างที่เชื่อมโยงกับ ‘เด็ก’ คนหนึ่ง
แต่ข้อมูลนั้นก็ดูเหมือนจะถูกปิดบังไว้อย่างมิดชิด ราวกับมีใครบางคนกำลังพยายามปกปิดความจริงบางอย่างเกี่ยวกับเด็กคนนั้น
ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
“ว่าไงค่ะ” เธอตอบรับปลายสาย
“คุณลลิสาใช่ไหมครับ” เสียงผู้ชายที่ฟังดูสุภาพดังมาจากปลายสาย “ผมได้รับข้อความจากคุณเมื่อเช้านี้ครับ เกี่ยวกับเรื่องของเด็กผู้หญิงที่หายไป”
ลลิสารู้สึกใจเต้นแรง “ใช่ค่ะ คุณมีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับเธอหรือเปล่าคะ”
“ผมมีข้อมูลบางอย่างที่น่าจะเกี่ยวข้องครับ” ชายคนนั้นกล่าว “แต่ผมอยากจะให้เราพบกันเพื่อพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว จะสะดวกไหมครับ”
ลลิสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจตอบตกลง “ได้ค่ะ เราจะพบกันที่ไหนและเมื่อไหร่คะ”
พวกเขาตกลงที่จะพบกันที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในช่วงบ่ายแก่ๆ ลลิสาไปถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอยังคงถือรูปถ่ายใบนั้นอยู่ในมือ พยายามหาความเชื่อมโยงบางอย่าง
เมื่อถึงเวลา ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเธอ เขาเป็นชายวัยกลางคน ใบหน้าดูใจดี และมีท่าทีที่น่าเชื่อถือ
“คุณลลิสาใช่ไหมครับ” เขาถาม
“ใช่ค่ะ” ลลิสาตอบ
“ผมชื่อสมชายครับ” เขาแนะนำตัว “ผมเป็นอดีตคนขับรถของคุณภูริชครับ”
คำว่า ‘คุณภูริช’ ทำให้ลลิสาชะงักเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ “คุณมีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเด็กคนนั้นเหรอคะ”
สมชายถอนหายใจยาว “ผม... ผมเห็นข้อความที่คุณส่งไป ผมรู้ว่าคุณกำลังตามหาความจริงเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม และผมก็รู้ว่าเด็กผู้หญิงในรูปถ่ายที่คุณถืออยู่นั้น... เธอมีความเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน”
“เธอชื่ออะไรคะ” ลลิสาถามอย่างร้อนรน
“เธอชื่อ ‘ดวงดาว’ ครับ” สมชายตอบ “เธอเป็นลูกสาวของ... ของใครบางคนที่คุณภูริชเคยให้ความสนใจมาก่อน”
คำพูดของสมชายทำให้ลลิสารู้สึกเหมือนมีบางอย่างหล่นวูบลงไปในอก “ใครบางคน... หมายถึงใครคะ”
สมชายมองหน้าลลิสาอย่างลังเล ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดความจริงทั้งหมดหรือไม่ “ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะบอกคุณหรือไม่”
“ได้โปรดเถอะค่ะ” ลลิสาขอร้อง “ฉันต้องรู้ความจริง”
สมชายมองเข้าไปในดวงตาของลลิสา เขาเห็นความจริงจังและความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในนั้น “ก็ได้ครับ” เขาตัดสินใจ “เด็กคนนั้น... เธอเป็นลูกสาวของ... ของแพรวครับ”
คำว่า ‘แพรว’ กระแทกเข้ากลางใจของลลิสาอย่างจัง!
เธอแทบจะยืนไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก
“แพรว... หมายถึงฉันเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่น
สมชายพยักหน้า “ใช่ครับ คุณแพรว... ที่คุณภูริชเคยรักมากที่สุด”
ลลิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างไปหมด นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน! เธอมีลูกสาว? ลูกสาวที่เธอไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน?
“แต่... แต่ฉันจำไม่ได้” เธอพูดเสียงแผ่วเบา “ฉันไม่เคยมีลูก”
“มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดครับคุณแพรว” สมชายอธิบาย “เมื่อหลายปีก่อน... ตอนที่คุณถูกทำร้าย และความจำของคุณเสื่อมไป... คุณภูริช... เขา... เขาได้ดูแลเรื่องการคลอดลูกของคุณไว้”
“เขา... เขารู้เรื่องลูกของฉัน?” ลลิสาถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ
“ใช่ครับ” สมชายยืนยัน “เขาเก็บเรื่องนี้เป็นความลับมาตลอด... เขาไม่ต้องการให้ใครรู้... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ไม่ต้องการให้คุณรู้”
“ทำไม... ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น” ลลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เขา... เขาบอกว่าเขาทำไปเพื่อปกป้องคุณครับ” สมชายพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “เขาคิดว่าถ้าคุณรู้เรื่องลูก... คุณจะยิ่งตกอยู่ในอันตราย”
ลลิสารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความจริงอันดำมืดที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ลูกสาวของเธอ... ดวงดาว... เธอมีลูกสาวจริงๆ หรือนี่? ลูกสาวที่เกิดจากความรักของเธอกับนที... ลูกสาวที่ถูกซ่อนเร้นไว้ด้วยความลับอันดำมืด
“แล้ว... แล้วดวงดาวอยู่ที่ไหนคะ” ลลิสาถามเสียงสั่น
“เธอ... เธออยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งครับ” สมชายตอบ “ผม... ผมแอบไปเยี่ยมเธออยู่บ่อยๆ”
ทันใดนั้นเอง ลลิสาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไป ถูกเติมเต็มขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
ความรู้สึกบางอย่างที่เธอเคยรู้สึก... ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้... มันอาจจะเป็นสัญชาตญาณของความเป็นแม่ที่กำลังเรียกร้องหาลูกสาวของเธอ
“ฉันต้องไปหาเธอ” ลลิสาพูดอย่างเด็ดเดี่ยว
“แต่คุณแพรว...” สมชายพยายามห้าม “ผมกลัวว่าเรื่องนี้จะอันตรายเกินไปสำหรับคุณ”
“ฉันไม่กลัว” ลลิสาตอบเสียงแข็ง “เธอคือลูกของฉัน ฉันต้องไปหาเธอ”
เธอจ้องมองไปที่รูปถ่ายของดวงดาวในมืออีกครั้ง แววตาคู่นั้น... มันคือแววตาของเธอ... แววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความไร้เดียงสา
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า... ความลับของนทีที่เขาพยายามปกปิดนั้น มันจะอันตรายถึงขนาดที่ทำให้เขาต้องพรากลูกสาวไปจากเธออย่างนั้นหรือ?
และที่สำคัญที่สุด... ความลับเกี่ยวกับ ‘ลูก’ ที่ถูกซ่อนไว้นี้ จะนำพาเธอไปสู่ความจริงที่เจ็บปวดกว่าเดิมหรือไม่?
ขณะที่ลลิสากำลังจะลุกขึ้นยืน เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่มุมล่างของรูปถ่าย... มันคือตราสัญลักษณ์เล็กๆ ของ ‘ภูริช กรุ๊ป’
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
ความจริงที่กำลังจะเปิดเผย... มันอาจจะฉีกกระชากหัวใจของเธอให้พังทลายลงไปอีกครั้งก็ได้
นักสืบที่คลั่งรักที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก