โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 803 คำ
"ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!" เสียงของลลิสาแหบพร่า ราวกับถูกบีบคั้นจนแทบจะสิ้นลม ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด คำว่า "ถูกลักพาตัว" มันเหมือนกับมีดที่กรีดแทงเข้ามาในหัวใจเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" นทีตะโกน เขาพยายามจะหาข้อมูลเพิ่มเติมจากข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ แต่ข้อมูลที่ได้กลับมีเพียงน้อยนิด "มัน... มันบอกแค่ว่า... ดวงดาวถูกลักพาตัวไป... และ... และให้เรา... อย่าแจ้งตำรวจ!"
"อย่าแจ้งตำรวจเหรอ!" อรุณรัตน์อุทานด้วยความไม่เชื่อ "นี่มันเรื่องร้ายแรงนะ! เราต้องแจ้งตำรวจสิ!"
"แต่... ถ้าเราแจ้งตำรวจ... ผู้ลักพาตัวอาจจะทำอันตรายดวงดาว" นทีพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาเหลือบมองลลิสาที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ราวกับรับไม่ได้กับข่าวร้ายที่เพิ่งได้รับ
"ไม่! ฉันไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของฉัน!" ลลิสาพูดเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพุ่งเข้าไปกอดนทีไว้แน่น "เราต้องทำอะไรสักอย่าง! เราต้องช่วยดวงดาว!"
"ผมรู้... ผมรู้" นทีลูบหลังลลิสาเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยดวงดาว... เพื่อช่วยลูกของเรา"
คำว่า "ลูกของเรา" ยิ่งทำให้ลลิสารู้สึกเจ็บปวด แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอกลับรู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับนที มันช่างเล็กน้อยเหลือเกิน เมื่อเทียบกับชีวิตของลูกสาว
"แล้ว... แล้วใครกันที่ลักพาตัวดวงดาวไป!" อรุณรัตน์ถาม "และทำไมเขาถึงไม่ให้เราแจ้งตำรวจ!"
"ผม... ผมไม่รู้" นทีตอบ "แต่... ผมคิดว่า... มันอาจจะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมคุณสุรพล"
"คุณสุรพล...?" ลลิสาทวนคำ "แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับดวงดาวได้ยังไง!"
"ผมไม่แน่ใจ" นทีกล่าว "แต่... พ่อของคุณ... เขาเพิ่งจะถูกจับกุม... และอาจจะมีคนที่ไม่พอใจ... หรืออาจจะมีใครบางคนที่ต้องการจะแก้แค้น..."
"หรืออาจจะมีใครบางคนที่ต้องการจะใช้ดวงดาวเป็นเครื่องมือต่อรอง!" ลลิสาตะโกน ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยว "เราต้องไปตามหาเธอเอง!"
"แต่เราจะไปตามหาเธอที่ไหน!" อรุณรัตน์ถามด้วยความกังวล
"ผม... ผมจะลองตรวจสอบข้อความที่ส่งมาดู" นทีพูด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พยายามจะแกะรอยข้อมูล "อาจจะมีเบาะแสซ่อนอยู่..."
ในขณะที่นทีกำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบข้อมูล ลลิสาก็พลันนึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้
"เดี๋ยวก่อน!" ลลิสาอุทาน "คุณสุรพล... เขาเป็นใครกันแน่! ทำไมการตายของเขา ถึงได้เชื่อมโยงกับเรื่องราวของเรามากขนาดนี้!"
"คุณสุรพล... เขาเป็นนักธุรกิจที่มีอิทธิพลมาก" นทีอธิบาย "และ... เขามีความเกี่ยวข้องกับพ่อของคุณ... และ... กับครอบครัวของอรุณรัตน์ด้วย"
"ครอบครัวของฉัน...?" อรุณรัตน์อุทานด้วยความตกใจ "เกี่ยวอะไรกับคุณสุรพลคะ?"
"พ่อของคุณ... และพ่อของลลิสา... พวกเขามีความเกี่ยวข้องทางธุรกิจกับคุณสุรพล" นทีเล่าต่อ "และ... ผมเอง... ก็มีความสัมพันธ์บางอย่างกับคุณสุรพลด้วย... เขา... เขาเป็นคนที่มีส่วนในการบังคับให้ผมแต่งงานกับอรุณรัตน์"
คำพูดของนทีทำให้ทุกคนอึ้งไปอีกครั้ง ราวกับว่าปริศนาทั้งหมดกำลังค่อยๆ คลี่คลาย แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยิ่งทำให้เรื่องราวซับซ้อนมากขึ้น
"คุณ... คุณหมายความว่า... พ่อของฉัน... พ่อของอรุณรัตน์... และคุณสุรพล... พวกเขาทั้งหมด... เกี่ยวข้องกัน?" ลลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ใช่... และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... คุณสุรพล... เขาคือคนที่คอยบงการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง" นทีกล่าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เขาเป็นคนที่ทำให้ผมต้องสูญเสียความทรงจำ... เขาเป็นคนที่ทำให้ชีวิตผมต้องพังพินาศ... และตอนนี้... เขาก็เป็นคนที่ทำให้ลูกสาวของคุณ... ต้องตกอยู่ในอันตราย!"
"เป็นไปไม่ได้!" อรุณรัตน์อุทาน "คุณสุรพล... เขาเป็นคนดี... เขาไม่เคยทำร้ายใคร!"
"คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรออรุณรัตน์?" นทีถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คุณไม่เคยเห็นด้านมืดของเขาเลยเหรอ? คุณไม่เคยสงสัยเลยเหรอว่าทำไมพ่อของคุณถึงได้บังคับให้คุณแต่งงานกับผม... ทั้งๆ ที่คุณไม่ได้รักผมเลย?"
อรุณรัตน์นิ่งไป เธอเริ่มจะฉุกคิดถึงบางสิ่งบางอย่างที่เคยสงสัยในใจ...
"ผม... ผมจะลองสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับคุณสุรพลดู" นทีพูด "แต่ตอนนี้... สิ่งสำคัญที่สุดคือ... เราต้องหาตัวดวงดาวให้เจอให้เร็วที่สุด"
"ฉันจะช่วย" อรุณรัตน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ฉันจะช่วยคุณตามหาดวงดาว"
ลลิสามองอรุณรัตน์ด้วยความประหลาดใจ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของอรุณรัตน์
"ขอบคุณ" ลลิสาตอบ "เราต้องร่วมมือกัน... เพื่อช่วยดวงดาว"
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังจะเริ่มต้นแผนการตามหาดวงดาว ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนโทรศัพท์ของนที
"อะไรอีก!" นทีอุทาน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ข้อความคราวนี้สั้นกว่าเดิมมาก...
"ถ้าคุณอยากให้ลูกสาวของคุณปลอดภัย... จงมาหาผม... ที่......"
ข้อความสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและปริศนา...
"ที่ไหน!?" ลลิสาถามด้วยความร้อนรน "ข้อความมันบอกว่าที่ไหน!"
นทีส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง "มัน... มันขาดหายไป... ข้อมูลมันไม่สมบูรณ์!"
"เป็นไปได้อย่างไร!" อรุณรัตน์อุทาน
"นั่นหมายความว่า... เราไม่มีเบาะแสอะไรเลย?" ลลิสาถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น" นทีพูด เขาพยายามตั้งสติ "ถึงแม้ข้อมูลจะไม่สมบูรณ์... แต่... ผมคิดว่า... ผมพอจะเดาได้ว่า... เขาอาจจะพาตัวดวงดาวไปที่ไหน..."
"ที่ไหน!?" ลลิสาถามอย่างรวดเร็ว
"ผม... ผมคิดว่า... เขาอาจจะพาตัวดวงดาวไปที่... ตึกเก่าของบริษัทคุณสุรพล... ที่อยู่ริมทะเลสาบ..." นทีตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
"ตึกเก่า... ริมทะเลสาบ..." ลลิสาพึมพำ ชื่อสถานที่นั้น ฟังดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก
"เราต้องรีบไปที่นั่น!" ลลิสาประกาศก้อง
"แต่... มันอันตรายเกินไป" อรุณรัตน์ท้วง
"เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!" นทีกล่าว "ดวงดาวอยู่ในอันตราย... และเราต้องไปช่วยเธอ!"
ทั้งสามคนมองหน้ากัน ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและหวัง แม้ว่าสถานการณ์จะดูสิ้นหวังเพียงใด แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่อช่วยชีวิตของดวงดาว
ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทาง... เสียงโทรศัพท์ของลลิสาก็ดังขึ้น... สายที่ไม่คุ้นเคย...
"ใครโทรมา?" นทีถาม
ลลิสาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเธอซีดเผือด ราวกับเห็นผี...
"ไม่... ไม่จริง..." ลลิสาพึมพำ
"อะไร! เกิดอะไรขึ้น!" นทีถามด้วยความร้อนรน
"เบอร์... เบอร์นี้... มันคือเบอร์ของผู้ลักพาตัว..." ลลิสาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "และ... และข้อความที่ส่งมา... มันบอกว่า..."
ลลิสาเงียบไป น้ำตาไหลทะลักออกมาจากดวงตาของเธออย่างห้ามไม่อยู่
"มันบอกว่าอะไร!?" นทีถามเสียงดัง
"มันบอกว่า..." ลลิสาค่อยๆ พูดออกมา... "มันบอกว่า... ถ้าคุณ... ไม่ทำตามคำสั่งของเขา... เขาจะ... เขาจะโยนดวงดาวลงไปในทะเลสาบ..."
นักสืบที่คลั่งรักที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก