"เลือด! นั่นมันเลือดของใคร!" เสียงกรีดร้องของผู้กองกฤษณะดังขึ้นราวกับจะฉีกกระชากความเงียบของคฤหาสน์หลังเก่า ลลิสาในชุดนักสืบสีดำสนิท ใบหน้าซีดเผือด แต่ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังพื้นพรมสีแดงฉานที่เริ่มแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกจนแทบจะทำให้เธอสำลัก ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพที่เธอถูกทรมาน ภาพที่เธอต้องสูญเสียทุกอย่างไป... และภาพของเขา นที ชายผู้เป็นทั้งรักและแค้นในเวลาเดียวกัน
“ไม่จริง... นี่มันเป็นไปไม่ได้!” เสียงแหบพร่าของนทีดังมาจากด้านหลัง เขาก้าวเข้ามาใกล้พื้นพรมเปื้อนเลือดอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ราวกับกำลังเห็นภาพนรกตรงหน้า ลลิสาหันไปมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้ เธอเห็นเงาของความหวาดกลัวและความสำนึกผิดฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาจมปลักอยู่กับความรู้สึกเหล่านั้น
“นั่นมัน... เป็นของใคร?” ผู้กองกฤษณะถามเสียงสั่น เขาชี้ไปยังร่างไร้ชีวิตที่นอนจมกองเลือดอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ร่างนั้นบิดเบี้ยวผิดรูป ผิวหนังซีดเซียว ดวงตาเบิกโพลงชวนสยอง ลลิสายกมือขึ้นปิดปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ภาพตรงหน้ามันช่างโหดร้ายเกินกว่าที่มนุษย์คนไหนจะรับไหว
“นั่นคือ... ธีรพล” เสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างผอมบางของทนายสมศักดิ์ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความทุกข์และความหวาดกลัว “ผม... ผมเห็นมันเอง เขา... เขากำลังจะฆ่าลลิสา...”
“อะไรนะ!?” นทีตะโกนเสียงหลง เขาผลักร่างทนายสมศักดิ์ออกไปอย่างแรง “โกหก! แกมันโกหก! ธีรพลไม่เคยคิดจะทำร้ายลลิสา!”
“นที! ใจเย็นๆ” ลลิสาเอ่ยห้าม พลางก้าวเข้าไปยืนขวางระหว่างนทีกับทนายสมศักดิ์ เธอรู้ว่านทีกำลังสติแตก แต่เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาทำอะไรบ้าๆ ไปได้
“ใจเย็นเหรอ? ลลิสา นี่มันเรื่องอะไรกันแน่! ทำไมธีรพลถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วนี่มัน... นี่มันคดีอะไรกันแน่!” นทีตะคอกใส่เธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความโกรธ
“ทุกอย่าง... ทุกอย่างมันจะกระจ่างเอง” ลลิสาตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมา “สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือ... เราต้องหาตัวคนร้ายที่แท้จริงให้เจอ”
“คนร้ายที่แท้จริงเหรอ? ก็แกไง! แกนั่นแหละที่เป็นคนร้าย! แกมันปีศาจ! แกมันฆาตกร!” จู่ๆ เสียงแหลมสูงก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทนายสมศักดิ์กรีดร้องพลางชี้มาที่ลลิสา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับผี
“บ้าบอ! ลลิสาไม่มีทางทำแบบนั้น!” นทีตะโกนกลับทันที เขาก้าวเข้าไปประชิดทนายสมศักดิ์ พลางคว้าคอเสื้อของชายชราขึ้นมา
“ปล่อยเขา! นที!” ลลิสาตะโกน พลางดึงแขนนทีออก “นี่ไม่ใช่เวลามาทำแบบนี้!”
“แล้วเวลาไหนล่ะ? เวลาที่แกสารภาพผิดเหรอ? เวลาที่แกยอมรับว่าแกเป็นคนฆ่าธีรพล!” ทนายสมศักดิ์กระแอมไอเบาๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “แกมันหลอกลวง! แกมันปีศาจที่ปลอมตัวมา! ฉันไม่เชื่อแกอีกต่อไปแล้ว!”
“ฉันไม่เคยหลอกลวงใคร!” ลลิสาตอบเสียงแข็ง “สิ่งที่ฉันทำมาตลอด คือการตามหาความจริง!”
“ความจริงเหรอ? ความจริงก็คือ... แกมันเป็นคนชั่วร้าย! แกมันทำลายชีวิตของธีรพล! และตอนนี้ แกก็กำลังจะทำลายชีวิตของทุกคน!” ทนายสมศักดิ์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “แกมันก็แค่... ตัวหมากในเกมของฉัน!”
“เกมของแก?” ลลิสายิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “แกหมายความว่าไง?”
“ฉันหมายความว่า... แกไม่เคยรู้เลยว่า... ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง!” ทนายสมศักดิ์พูดพลางชำเลืองมองไปยังนที “แกคิดว่าแกฉลาดแล้วเหรอ? แกคิดว่าแกเอาชนะฉันได้แล้วเหรอ? ฝันไปเถอะ!”
ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้น!
“ฉิบหาย!” ผู้กองกฤษณะตะโกนพลางผลักลลิสาให้หลบกระสุน “ทุกคน หมอบลง!”
ร่างของทนายสมศักดิ์ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากหน้าอก เขาหอบหายใจอย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลลิสาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด
“ลลิสา... ฉัน... ขอโทษ...” เขาพึมพำ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วงไป
“ใคร! ใครยิง!” นทีตะโกนเสียงดัง เขาหันไปมองรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่เห็นเงาของผู้ใด
“นั่นมัน... แสงจากหน้าต่าง!” ลลิสาชี้ไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่ห่างออกไป เธอเห็นเงาของใครบางคนกำลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“ไม่! ฉันต้องจับตัวมันให้ได้!” นทีพูดพลางพุ่งออกไปนอกคฤหาสน์ทันที
“นที! เดี๋ยว!” ลลิสาตะโกนตาม แต่เขาก็ไม่ฟัง
“ผู้กอง! ตามตัวคนร้ายไป! ส่วนผม... ผมจะดูแลลลิสาเอง” นทีพูดกับผู้กองกฤษณะ ก่อนจะหันมามองลลิสาด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง “เรา... เราต้องคุยกัน”
ลลิสายืนนิ่ง ราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อเธอเห็นนทีวิ่งหายไปในความมืด ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดมันรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะประมวลผลได้ เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า... จุดแตกหักของทุกสิ่งทุกอย่างได้มาถึงแล้ว
“ลลิสา... เธอเป็นอะไรไป?” เสียงของผู้กองกฤษณะดังขึ้นปลุกเธอให้หลุดจากภวังค์
“เปล่าค่ะ” ลลิสาตอบเสียงเบา “แค่... คิดอะไรบางอย่าง”
“ฉันว่า... เราควรจะรีบออกจากที่นี่ไปก่อน” ผู้กองกฤษณะพูดพลางมองไปที่ร่างของทนายสมศักดิ์ “เรื่องนี้... มันซับซ้อนกว่าที่คิด”
ลลิสาพยักหน้าเห็นด้วย เธอเหลือบมองไปยังทิศทางที่นทีกำลังวิ่งไป หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างประหลาด เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... เธอและนที กำลังจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของพวกเขา
นักสืบที่คลั่งรักที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก