“นที! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของลลิสดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางอากาศ ราวกับจะฉุดรั้งวิญญาณของนทีที่กำลังล่องลอยไปตามแรงขับเคลื่อนของความโกรธและสิ้นหวัง เขาหยุดชะงักกลางอากาศ ราวกับมีใครมาตรึงร่างไว้ ดวงตาของเขากลับมามองลลิสาอีกครั้ง แววตาที่เคยฉายประกายแห่งความบ้าคลั่งเมื่อครู่ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวด
“ฉัน... ฉันต้องตามตัวมันให้ได้! มันฆ่าทนายสมศักดิ์! มันจะต้องชดใช้!” นทีตะโกนกลับ เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกบีบคั้น
“แล้วไง? ถ้าแกจับตัวมันได้ แล้วไงต่อ? แกจะฆ่ามันด้วยมือตัวเองงั้นเหรอ? แกจะกลายเป็นแบบเดียวกับมันงั้นเหรอ?” ลลิสาเดินเข้าไปใกล้ นที เธอเห็นน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาของเขา เห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว “นที... ฟังฉันนะ”
เธอเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเขาเบาๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบ ราวกับสัมผัสของน้ำแข็ง แต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นที่ลลิสาไม่อาจปฏิเสธได้ “ฉันรู้ว่าแกกำลังเจ็บปวด ฉันรู้ว่าแกกำลังเสียใจ แต่นั่น... ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา”
นทีปล่อยให้ลลิสาแตะใบหน้าของเขา เขาก้มหน้าลงมองพื้น ราวกับกำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายภายในใจ “แต่... แต่เขา... เขาโกหกฉัน... เขาทำให้ฉันเข้าใจผิดทุกอย่าง... เขาทำลายทุกอย่าง...”
“ฉันรู้” ลลิสาตอบเสียงแผ่วเบา “ฉันรู้ว่าแกกำลังรู้สึกอะไร แต่... สิ่งที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่ความผิดของแกทั้งหมด”
“ไม่! ความผิดของฉัน! ความผิดของฉันทั้งหมด! ฉันมันโง่! ฉันมันตาบอด! ฉันไม่เคยเชื่อแกเลย! ฉันทำร้ายแก... ฉันทำลายชีวิตของแก... แล้วตอนนี้... ฉันยังปล่อยให้คนร้าย... ฆ่าคนตรงหน้าฉันอีก!” นทีระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ น้ำตาที่เคยถูกกลั้นไว้ ไหลรินลงมาอาบแก้ม เขาปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างเจ็บปวด ราวกับเด็กน้อยที่กำลังเสียใจ
ลลิสายืนนิ่ง ปล่อยให้นทีปลดปล่อยความเจ็บปวดออกมา เธอรู้ว่าเขาต้องการเวลา เธอรู้ว่าเขาต้องการการให้อภัย และเธอ... ก็พร้อมที่จะให้อภัยเขา
“ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเริ่มต้นยังไง” นทีพูดเสียงเบา เขาเงยหน้าขึ้นมองลลิสา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด “ฉัน... ฉันทำกับเธอไว้เยอะมาก... ฉันทำร้ายเธอ... ฉันทำให้เธอต้องเจ็บปวด... ฉัน... ฉันสมควรได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉัน”
“นที...” ลลิสาเอ่ยเสียงแผ่วเบา เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ความรู้สึกมากมายตีตื้นขึ้นมาในใจ ทั้งความรัก ความแค้น ความเสียใจ และความหวัง
“แต่... แต่ฉันก็ยังรักเธออยู่นะลลิสา” จู่ๆ นทีก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งที่ทำให้ลลิสาแทบหยุดหายใจ “ฉัน... ฉันรักเธอมาตลอด... แม้ในวันที่ฉันเกลียดแกที่สุด... ฉันก็ยังรักเธอ... ฉันไม่เคยลืมเธอไปได้เลย”
ดวงตาของลลิสาสั่นไหว เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา “ฉัน... ฉันก็เหมือนกัน”
“จริงเหรอ?” นทีถามเสียงสั่น ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “เธอ... เธอให้อภัยฉันจริงๆ เหรอ?”
“ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยแกได้ทั้งหมดหรือเปล่า” ลลิสาตอบตามตรง “สิ่งที่แกทำกับฉัน... มันเจ็บปวดเกินกว่าจะลืมได้ แต่... ฉันเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวแกแล้วนที ฉันเห็นว่าแกเสียใจจริงๆ”
เธอเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ “และที่สำคัญ... ฉันเห็นว่าแกพร้อมที่จะปกป้องฉัน... และลูกของเรา”
คำว่า ‘ลูกของเรา’ ทำให้ใบหน้าของนทีซีดเผือดลงไปอีก เขาจำได้ว่าลลิสากำลังตั้งครรภ์ และเขาก็เป็นพ่อของเด็กคนนั้น “ลูก... ลูกของเรา?”
“ใช่” ลลิสาตอบเสียงหนักแน่น “แกคิดว่าแกจะทิ้งฉันกับลูกไปได้จริงๆ เหรอ?”
“ไม่! ไม่มีวัน! ฉันไม่มีวันทิ้งพวกเธอเด็ดขาด!” นทีตะโกนเสียงดัง ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันจะปกป้องพวกเธอ... ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้พวกเธอปลอดภัย... ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า... ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว”
เขาเดินเข้าไปโอบกอดลลิสาไว้แน่น ราวกับจะสูบซับเอาความอบอุ่นและความรักจากเธอมาเป็นพลัง “ฉันจะตามตัวคนร้ายให้เจอ... ฉันจะจัดการทุกอย่าง... เพื่อเธอ... เพื่อลูกของเรา”
ในอ้อมกอดของนที ลลิสารู้สึกถึงความปลอดภัยที่เธอโหยหามาตลอด เธอสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา และสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีให้เธอ
“แล้ว... แล้วเรื่องของธีรพลล่ะ?” ลลิสาถามเสียงเบา
“ฉันจะจัดการเอง” นทีตอบเสียงหนักแน่น “เรื่องนี้... มันต้องมีคำตอบ”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของนทีก็ดังขึ้น เขารีบปล่อยลลิสาออก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ใคร?” ลลิสาถามด้วยความสงสัย
“ผู้กองกฤษณะ” นทีตอบพลางกดรับสาย “ว่าไงครับผู้กอง?”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “อะไรนะ! เขา... เขาไปไหน?”
สีหน้าของนทีซีดเผือดลงไปอีก ราวกับกำลังได้ยินข่าวร้ายที่สุดในชีวิต
“ไม่จริง! เขา... เขาทำแบบนี้ไม่ได้!” นทีตะโกนเสียงดัง ก่อนจะกดวางสาย
“เกิดอะไรขึ้น?” ลลิสาถามด้วยความกังวล
นทีหันมามองลลิสา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ผู้กอง... ผู้กองบอกว่า... คนร้าย... คนร้ายได้หนีไปแล้ว”
“อะไรนะ!” ลลิสาอุทาน
“และ... และที่แย่กว่านั้น...” นทีพูดเสียงตะกุกตะกัก “คนร้าย... คนร้ายได้ทิ้ง... ทิ้งอะไรบางอย่างไว้ให้เราดู...”
“อะไร?” ลลิสาถามอย่างกระวนกระวาย
นทีสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสะพรึงกลัว “เขา... เขาได้ทิ้ง... ไดอารี่ของธีรพลไว้ให้เราดู... และในนั้น... มีความลับบางอย่างที่... ที่จะทำให้เรา... ช็อก...”
ลลิสายืนนิ่ง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง ความลับที่ซ่อนอยู่ในไดอารี่ของธีรพลนั้น จะนำพาพวกเขาไปสู่อะไร... เธอไม่รู้ แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า... การเดินทางของพวกเขายังไม่จบสิ้น
นักสืบที่คลั่งรักที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก