“ไดอารี่ของธีรพล...” เสียงของลลิสาแผ่วเบา ราวกับจะหลุดลอยไปกับสายลม เธอมองหน้านทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เชื่อ “ความลับอะไร... ที่จะทำให้เราช็อก?”
นทีไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยื่นมือไปหยิบไดอารี่เล่มเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกจางๆ ลอยมาแตะจมูก ลลิสาเห็นตัวอักษรที่คุ้นเคย สลักอยู่บนปกหน้า “บันทึกส่วนตัว... ธีรพล”
“ฉัน... ฉันอ่านมันแล้ว” นทีพูดเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขายังคงฉายแววของความสะพรึงกลัว “ทุกอย่าง... ที่ฉันเคยคิด... ทุกอย่าง... ที่ฉันเคยเชื่อ... มันผิดไปหมด”
ลลิสาค่อยๆ เลื่อนสายตาไปมองไดอารี่ในมือของนที เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะรับรู้ความจริงอันโหดร้ายอีกครั้งหรือไม่ แต่ในเมื่อเธอมาถึงจุดนี้แล้ว เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น
“ในนั้น... มีอะไรบ้าง?” เธอถามเสียงเบา
“มัน... มันเป็นเรื่องราวของธีรพล... ตั้งแต่เด็ก” นทีเริ่มเล่า “เขา... เขาเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว... ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง... ถูกสังคมรังเกียจ... เขา... เขาเคยพยายามจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง...”
ลลิสาหลับตาลง เธอไม่อยากจินตนาการถึงความเจ็บปวดที่ธีรพลต้องแบกรับมาตลอดชีวิต
“แต่... ที่สำคัญที่สุด...” นทีพูดพลางกลืนน้ำลาย “คือ... เรื่องราวความสัมพันธ์ของเขากับ... กับคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง...”
“ใคร?” ลลิสาถามแทบจะกระซิบ
นทีเงยหน้าขึ้นมองลลิสา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา “มันคือ... พ่อของฉัน”
“อะไรนะ!” ลลิสาอุทานเสียงหลง เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ “พ่อของแก? พ่อของแกทำอะไร?”
“พ่อของฉัน... เขาคือคนที่บงการทุกอย่าง” นทีพูดพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน “เขา... เขาใช้ธีรพลเป็นเครื่องมือ... เพื่อแก้แค้น... แก้แค้นที่... ที่พ่อของเธอ... พ่อของเธอทำลายธุรกิจของเขา...”
“พ่อของฉัน?” ลลิสาตะลึง “แต่... พ่อของฉันเสียชีวิตไปแล้ว...”
“ใช่... พ่อของฉัน... เขารู้ว่าพ่อของเธอ... กำลังจะถูกจับ... เขาเลย... เขาเลยให้ธีรพล... ไปฆ่าพ่อของเธอ... เพื่อให้เรื่องมันจบลง...” นทีพูดพลางน้ำตาไหล “และหลังจากนั้น... เขาก็ปล่อยข่าวลือ... ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด... ว่าเป็นฝีมือของคนอื่น...”
ความจริงอันโหดร้ายถาโถมเข้าใส่ลลิสา ราวกับคลื่นยักษ์ เธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและดำมืดถึงเพียงนี้
“แล้ว... แล้วเรื่องที่ฉันถูกกล่าวหา... เรื่องที่ฉันถูกทำร้าย... นั่นก็เป็นฝีมือของพ่อแกงั้นเหรอ?” ลลิสาถามเสียงสั่น
“ใช่” นทีตอบ “เขา... เขาต้องการทำลายชื่อเสียงของเธอ... เขาต้องการให้เธอ... หายไปจากชีวิตของฉัน... เขา... เขาไม่เคยต้องการให้ฉัน... รักใคร...”
ลลิสายืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกได้ถึงความแค้นที่เคยกรุ่นอยู่ในใจ กำลังค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสงสารและความเห็นใจ
“แล้ว... ทนายสมศักดิ์ล่ะ?” ลลิสาถาม
“ทนายสมศักดิ์... เขาพยายามจะเปิดเผยความจริง” นทีตอบ “แต่พ่อของฉัน... เขาก็เลย... ใช้ธีรพล... บังคับให้ทนายสมศักดิ์... ยอมรับผิด... และถ้าทนายสมศักดิ์ไม่ยอม... เขาก็... เขาก็จะฆ่าทนายสมศักดิ์...”
“แล้ว... แล้วธีรพล...” ลลิสาพูดไม่ออก
“ธีรพล... เขาไม่สามารถทนรับความผิดบาปได้อีกต่อไป” นทีพูดเสียงเบา “เขา... เขาเลยตัดสินใจ... ที่จะสารภาพความจริง... และ... และเขา... ก็... เขาถูกยิงตาย... ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร...”
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง!
“ระวัง!” นทีตะโกนพลางผลักลลิสาให้หลบกระสุน
ร่างของชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด เขาคือ “พ่อของนที”
“แก... แกทำอะไร!?” นทีตะโกนเสียงดัง
“ฉัน... ฉันทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ” พ่อนทีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แก... แกมันอ่อนแอเกินไป... แกไม่เคยรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุด...”
“สำคัญที่สุดเหรอ? การทำลายชีวิตคนอื่นเนี่ยนะ!” นทีตะโกนกลับ
“แกมันก็เหมือนพ่อของเธอ... โง่เขลา... ปล่อยให้ความรักมาบงการชีวิต...” พ่อนทีพูดพลางชำเลืองมองลลิสา “ฉัน... ฉันจะไม่มีวันยอมให้แก... ทำผิดพลาดซ้ำรอย...”
“พ่อ! พอได้แล้ว!” นทีตะโกนเสียงดัง
“ไม่! ฉันจะไม่มีวันหยุด! จนกว่า... ทุกอย่างจะจบลง!” พ่อนทีพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่นที
“ไม่!” ลลิสาตะโกนเสียงดัง เธอพุ่งเข้าไปขวางร่างของนที
“ลลิสา! ถอยไป!” นทีตะโกน
แต่ลลิสาไม่ยอม เธอยืนนิ่ง ราวกับจะใช้ร่างของเธอปกป้องนที
“แก... แกมันโง่!” พ่อนทีตะคอก
ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้น!
แต่ไม่ใช่จากปืนของพ่อนที!
ร่างของพ่อนทีทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างของเขามีเลือดไหลทะลักออกมา
“ใคร!” นทีตะโกนเสียงดัง
เสียงกึกก้องดังขึ้นจากด้านหลัง “ฉันเอง... ผู้กองกฤษณะ”
ผู้กองกฤษณะก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับปืนที่ยังควันขึ้นอยู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
“ฉัน... ฉันเห็นเขา... เขาพยายามจะฆ่าพวกแก...” ผู้กองกฤษณะพูดพลางหันไปมองร่างของพ่อนที “ฉัน... ฉันเลยต้องทำ...”
ลลิสายืนนิ่ง เธอเหลือบมองนที ใบหน้าของเขากลับมาสงบลง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นที่มองมาที่เธอ
“เธอ... เธอปลอดภัยแล้วนะ” นทีพูดเสียงเบา
ลลิสาพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความโล่งอกที่เข้าปกคลุมหัวใจ
“ฉัน... ฉันขอโทษนะลลิสา” นทีพูดพลางโอบกอดเธอไว้แน่น “ฉัน... ฉันทำให้เธอต้องเจ็บปวด... มากเกินไป”
“ไม่เป็นไร” ลลิสาตอบเสียงแผ่วเบา “ฉัน... ฉันเข้าใจแล้ว”
ความแค้นที่เคยกัดกินหัวใจของลลิสา บัดนี้ได้มลายหายไปสิ้นแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือความรัก ความเข้าใจ และความหวัง
“ฉัน... ฉันรักเธอ” นทีพูดพลางจุมพิตที่หน้าผากของลลิสา
“ฉันก็รักเธอ” ลลิสาตอบพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน
บทสรุปของความแค้นได้มาถึงแล้ว... แต่สิ่งที่ลลิสาได้รับ กลับไม่ใช่ความสุขจากการแก้แค้น แต่เป็นการกลับมาพบความรักที่เธอเคยสูญเสียไป... และการเริ่มต้นชีวิตใหม่... กับคนที่เธอรัก... และลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก
นักสืบที่คลั่งรักที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก