"คุณธีร์คะ... คุณธีร์ไปไหนคะ?" เสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือดังขึ้นจากมุมห้อง ราวกับใบไม้แห้งที่กำลังจะร่วงหล่นจากกิ่ง กลิ่นอายของความหวาดหวั่นและความโดดเดี่ยวโชยมาอย่างจางๆ แต่กลับหนักอึ้งจนแทบจะบีบคั้นหัวใจของคนที่ได้ยิน
ฟ้าใสยิ้มบางๆ ให้กับตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ดวงตาคู่สวยสะท้อนภาพของหญิงสาวที่กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะสวมหน้ากากให้กับใบหน้าอันบอบช้ำ การแต่งหน้าจัดจ้าน สีลิปสติกที่เข้มเกินจริง ไม่ใช่เพื่อความสวยงาม แต่คือเกราะกำบังที่เธอสร้างขึ้น หวังจะซ่อนเร้นความจริงที่กำลังกัดกินหัวใจเอาไว้
"ไม่เป็นไรค่ะ... ฉันอยู่ได้" เธอพึมพำกับเงาของตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมานั้นแห้งผากราวกับคนที่ไม่เคยได้ดื่มน้ำมานาน เธอต้องเข้มแข็ง... ต้องเข้มแข็งเพื่อใครบางคน ใครบางคนที่กำลังจะเกิดมา เป็นชีวิตน้อยๆ ที่ยังไร้เดียงสา ไม่รู้เรื่องราวอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นรอบตัว
เสียงกุญแจไขประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของธีร์ที่เดินเข้ามา ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้าจากการทำงาน "ฟ้าใส... มาทำอะไรตรงนี้ดึกๆ ดื่นๆ"
"รอคุณธีร์ค่ะ... พอดีเมื่อกี้คุณธีร์คุยโทรศัพท์เสียงดัง เลยไม่ได้ยินฉันเรียก" เธอรีบปัดผมที่ปรกหน้าผากออก แล้วเดินเข้าไปใกล้สามีของเธอ พลางยิ้มอย่างอ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยิ้มที่ประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างดี ราวกับนักแสดงมืออาชีพที่กำลังแสดงบทบาทที่ตัวเองไม่เคยต้องการ
ธีร์พยักหน้ารับช้าๆ เขาถอนหายใจยาว "วันนี้งานเยอะหน่อย... แล้วก็มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะ" เขากล่าวพลางวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ
"ฉัน... ฉันทำอะไรให้คุณธีร์สบายใจขึ้นได้บ้างไหมคะ" ฟ้าใสเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ซ่านมาจากร่างของธีร์ เขาดูห่างเหินไปทุกที ราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่เขาไม่เคยใส่ใจ
ธีร์หันมามองเธอช้าๆ ดวงตาคู่คมของเขาทอดมองเธออย่างพิจารณา "เธอ... ก็แค่ทำหน้าที่ของเธอให้ดีก็พอแล้ว" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึก ราวกับคำพูดนั้นเป็นเพียงคำสั่งที่ให้กับบริวาร
ความเจ็บปวดจุกขึ้นที่ลำคอ ฟ้าใสกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่าคำพูดนั้นไม่ได้หมายถึงแค่หน้าที่การงานของเธอ แต่หมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องเป็น... เป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ เป็นคนที่จะต้องปกป้องความลับของเขาไว้ตลอดไป
"ค่ะ... ฉันจะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดค่ะ" เธอตอบรับ พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้เสียงสั่นคลอน
หลังจากธีร์ขึ้นไปอาบน้ำ ฟ้าใสก็เดินออกมาสูดอากาศที่ระเบียง แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาบนใบหน้าซีดเซียวของเธอ เธอหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ ไหลรินออกมาอย่างเงียบงัน
"เมษ... ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอยไปกับสายลม เป็นคำพูดที่เธอไม่เคยกล้าเอ่ยออกมาให้ใครได้ยิน แม้แต่กับตัวเอง
แล้วภาพของเมษก็ผุดขึ้นมาในความคิด ภาพของชายหนุ่มที่เคยรักเธอสุดหัวใจ ภาพของรอยยิ้มอบอุ่น เสียงหัวเราะที่สดใส ภาพเหล่านั้นย้อนกลับมาเหมือนฝันร้ายที่ไม่อยากจำ แต่ก็ไม่อาจลืมเลือน
"ทำไม... ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้ม
ไม่กี่วันต่อมา โชคชะตาก็เล่นตลกอีกครั้ง ในงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการใหม่ของบริษัทธีร์ ฟ้าใสในฐานะภรรยาของธีร์ ต้องปรากฏตัวเคียงข้างเขาอย่างสง่างาม เธอสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับเน้นความสง่างาม แต่ภายในใจกลับเต้นระรัวด้วยความประหม่า
เธอพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของผู้คน พยายามวางตัวให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด แต่แล้ว... สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ภาพนั้นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
"เมษ..."
เสียงเรียกชื่อเขาดังขึ้นในใจ ราวกับจะก้องสะท้อนไปทั่วทั้งงาน เขา... เมษ... กลับมาแล้ว
เมษยืนอยู่ตรงนั้น ห่างจากเธอไม่กี่เมตร ดวงตาคมของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างสำรวจ แต่แล้ว... สายตาของเขาก็หยุดนิ่งอยู่ที่เธอ
วินาทีนั้น โลกทั้งใบของฟ้าใสราวกับหยุดหมุน เวลาทุกอย่างถูกหยุดไว้ชั่วขณะ เธอรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในที่ของเธอ สายตาของเมษ... มันไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความรักเหมือนวันวาน แต่มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ความเย็นชา และ... แววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่เธอไม่อยากตอบ
เขากำลังมองเธอ... มองมาที่เธออย่างพินิจพิจารณา ราวกับกำลังประเมินค่า เธอเห็นรอยยิ้มมุมปากของเขาปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ รอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
"คุณฟ้าใส... สบายดีนะครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองต้นเสียง พบว่าเป็นเมษที่เดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ
เธอพยายามรวบรวมสติ พยายามยิ้มตอบ "สบายดีค่ะ... คุณเมษเองก็คงสบายดีนะคะ" เธอพยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูเป็นปกติที่สุด ราวกับว่าการพบเจอกันครั้งนี้เป็นเรื่องธรรมดา
เมษหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ผม... สบายดีครับ" เขาหยุดมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับจะอ่านความคิดของเธอ "ไม่คิดว่า... จะได้เจอคุณฟ้าใสในงานแบบนี้"
"ฉัน... ก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ" ฟ้าใสตอบ รู้สึกถึงเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผม เธอพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขา "คุณธีร์... เป็นคนชวนฉันมาค่ะ" เธอเสริม
เมษพยักหน้ารับช้าๆ "แน่นอน... ในฐานะภรรยาของคุณธีร์" คำพูดของเขากระแทกกระทั้นราวกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอ "แต่ผม... ก็อดสงสัยไม่ได้"
"สงสัยเรื่องอะไรคะ?" ฟ้าใสถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
เมษยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูอันตราย "ก็... สงสัยว่าคุณฟ้าใส... มีความสุขดีจริงๆ หรือเปล่า"
ประโยคนี้ทำให้ฟ้าใสชะงัก เธอพยายามมองเข้าไปในดวงตาของเมษ หวังจะหาคำตอบ แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความเย็นชาและบางอย่างที่เธอมองไม่เห็น
"ฉัน... มีความสุขดีค่ะ" เธอตอบอย่างหนักแน่น พยายามซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ "ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง"
เมษโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย จนฟ้าใสสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "จริงๆ หรือครับ... ผมไม่แน่ใจ" เขาพูดเสียงเบาลง ราวกับกระซิบข้างหู "บางที... ปาฏิหาริย์บางอย่าง... ก็อาจจะเกิดขึ้นได้... แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด"
คำพูดของเมษทำให้ฟ้าใสรู้สึกหนาวสะท้าน เธอไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่แววตาของเขาที่จ้องมองมาที่ท้องน้อยๆ ของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้
"คุณเมษ... หมายถึงอะไรคะ" เธอถามเสียงสั่น
เมษยิ้มอย่างมีเลศนัย "ก็... รอให้ถึงเวลานั้น... แล้วคุณฟ้าใสจะรู้เองครับ" เขากล่าวพลางผละออกไป ทิ้งให้ฟ้าใสยืนนิ่งด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก
เธอรู้... ว่าการกลับมาของเมษครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่การพบเจอธรรมดา แต่คือจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหม่ ที่อาจจะพัดพาชีวิตของเธอไปสู่ความพินาศ หรือ... ปาฏิหาริย์บางอย่างที่เธอไม่อาจคาดเดาได้
รักลวงปาฏิหาริย์ท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก