“ถอยออกไปนะเมษ!” เสียงของฟ้าใสตะโกนดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจของเมษ เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึง แววตาของเธอฉายไปด้วยความหวาดกลัวและความเกลียดชังที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันช่างแตกต่างจากแววตาที่เขาเคยรู้จักเมื่อหลายปีก่อน ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นมาขวางกั้นระหว่างพวกเขาทั้งคู่
“ฟ้าใส… เธอเป็นอะไรไป” เมษถาม เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธที่เคยถาโถมเข้ามา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและเจ็บปวด “ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้”
“คุณ… คุณมันก็เป็นแบบนี้เสมอแหละเมษ!” ฟ้าใสพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า “คุณไม่เคยเข้าใจอะไรเลย!”
“ผมไม่เข้าใจอะไร! บอกผมมาสิ!” เมษก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับถูกเธอปัดมือออกอย่างแรง
“ไม่ต้อง! ฉันไม่ต้องการให้คุณเข้ามาอีกแล้ว!” ฟ้าใสตะโกนเสียงดัง “คุณมันก็แค่… คนที่เคยทำร้ายฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำเหมือนว่าคุณเป็นห่วงฉัน!”
คำพูดของฟ้าใสราวกับมีดอาบยาพิษที่กรีดลึกลงไปในจิตใจของเมษ เขาจำได้ถึงวันนั้น วันที่เขากลายเป็นคนหมดตัว วันที่เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเลว วันที่ฟ้าใส… เลือกที่จะเดินจากไปพร้อมกับธีร์
“ผม… ผมทำร้ายเธอเหรอ… ฟ้าใส” เมษถามเสียงแผ่วเบา ความทรงจำเก่าๆ วนเวียนเข้ามาในหัว ภาพของฟ้าใสที่ยืนมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ภาพของธีร์ที่ยืนประคองเธอไว้… “ผม… ผมไม่เคยคิดว่าผมทำร้ายเธอเลยนะ”
“คุณไม่ได้ทำร้ายฉันด้วยการกระทำ… แต่คุณทำร้ายฉันด้วยความเย็นชาของคุณ! ด้วยการที่คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลย!” ฟ้าใสพูด น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณปล่อยให้ทุกคนกล่าวหาฉัน! คุณปล่อยให้ฉันต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว!”
เมษยืนนิ่ง เขารู้สึกเหมือนถูกทุบด้วยค้อนอีกครั้ง ความจริงที่ฟ้าใสพูด มันสะท้อนความผิดพลาดในอดีตของเขาเอง เขาเองที่ใจร้อน วู่วาม ไม่เคยรับฟังเหตุผลใดๆ เขาเองที่ปล่อยให้ความโกรธครอบงำ จนมองข้ามความจริงบางอย่างไป
“ผม… ขอโทษ…” เมษพูดเสียงเบา แค่คำขอโทษคำเดียว มันดูเล็กน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่เขาก่อขึ้น
“ขอโทษ… แล้วมันจะช่วยอะไรได้!” ฟ้าใสพูดเสียงสั่น “ความรู้สึกของฉัน… ความเจ็บปวดของฉัน… คุณจะรับผิดชอบมันยังไง!”
“ผม… ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง… ฟ้าใส” เมษพูดอย่างมั่นใจ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะกอบกู้ทุกอย่างกลับคืนมา “ไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร… ผมจะทำทุกอย่าง”
“คุณจะทำทุกอย่าง… เพื่ออะไร” ฟ้าใสถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังริบหรี่ “เพื่อไถ่โทษ… หรือเพื่อครอบครองฉันกลับคืนมา!”
“ผม… ผมไม่รู้… ฟ้าใส” เมษตอบอย่างซื่อสัตย์ “แต่ผมรู้แค่ว่า… ผมไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว”
คำพูดของเมษทำให้ฟ้าใสยิ่งสับสน เธอรู้ดีว่าความรู้สึกของเธอกับเมษมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เธอรักเขา... รักเขามาตลอด แต่ความลับที่เธอต้องแบกรับไว้ มันทำให้เธอไม่กล้าที่จะก้าวเข้าไปหาเขาอีกครั้ง
“คุณ… คุณไม่ควรจะรู้สึกแบบนั้นกับฉันอีกแล้วเมษ” ฟ้าใสพูดเสียงแผ่ว “ทุกอย่างมัน… มันเปลี่ยนไปแล้ว”
“มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย… ฟ้าใส” เมษจับมือเธอไว้แน่น “ผมยังรักเธอ… เหมือนเดิม”
คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากปากของเมษ ทำให้ฟ้าใสสะท้านไปทั้งตัว เธอพยายามสะบัดมือออก แต่เมษก็จับไว้แน่นกว่าเดิม
“อย่า… อย่าทำแบบนี้เมษ” ฟ้าใสพูดเสียงสั่น “มันจะยิ่งทำให้ฉัน… ยิ่งเจ็บปวด”
“ผม… ผมแค่อยากให้เธอรู้ว่า… ผมยังอยู่ตรงนี้” เมษจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมจะรอเธอ… รอจนกว่าเธอจะพร้อม”
ฟ้าใสส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ความรู้สึกเก่าๆ ที่มีต่อเมษมันยังคงผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอจำได้ถึงวันที่เขาเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ วันที่เขาเคยทำให้เธอมีความสุขที่สุดในโลก แต่สุดท้าย… เขาก็กลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอมากที่สุดเช่นกัน
“คุณ… คุณต้องไปแล้วค่ะ” ฟ้าใสพยายามรวบรวมสติ “ฉัน… ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเราสองคนด้วยกันแบบนี้”
“ทำไมล่ะ… กลัว… คุณธีร์จะเข้าใจผิดเหรอ” เมษย้ำคำถามเดิม ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ
“คุณ… คุณเข้าใจผิดไปเองค่ะ” ฟ้าใสพูดเสียงเบา “คุณธีร์… ไม่ได้คิดอะไรกับฉันแบบนั้น”
“จริงเหรอ… ฟ้าใส” เมษจ้องมองเธออย่างจับผิด “แล้ว… ทำไมเธอถึงต้องมาทำงานกับเขา? ทำไมเธอถึงไม่เคยติดต่อผมเลย… ตลอดหลายปีที่ผ่านมา”
คำถามของเมษทำให้ฟ้าใสยิ่งรู้สึกกดดัน เธอไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดได้ ความลับที่เธอแบกรับไว้มันหนักหนาเกินกว่าจะปริปากพูดออกมาได้
“มัน… มันเป็นเรื่องของฉันเองค่ะ” ฟ้าใสตอบเสียงอ้อมแอ้ม “คุณ… คุณไม่จำเป็นต้องรู้”
“ผม… ผมอยากรู้… ฟ้าใส” เมษดึงเธอเข้าไปกอดอย่างแนบแน่น “ผมอยากรู้ทุกอย่าง… ผมอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ… เกิดอะไรขึ้นกับเรา”
ฟ้าใสหันหน้าซบลงบนไหล่ของเมษ เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว ความรู้สึกรักที่มีต่อเมษมันยังคงมีอยู่ แต่มันกลับถูกบดบังด้วยความลับอันโหดร้ายที่เธอต้องเก็บงำไว้
“เมษ…” เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับกระซิบ
“ผม… ผมจะพาเธอไปจากที่นี่” เมษพูดเสียงหนักแน่น “เราจะเริ่มต้นกันใหม่… นะฟ้าใส”
ขณะที่เมษกำลังจะจุมพิตลงบนหน้าผากของฟ้าใส เสียงของธีร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เมษ… แกนี่มัน… ไม่เคยรู้จักที่ต่ำที่สูงเลยจริงๆ” ธีร์พูด พลางเดินเข้ามาหา “ฉันบอกแกแล้วไงว่า… ฟ้าใสเป็นของฉัน”
คำพูดของธีร์ทำให้ฟ้าใสสะดุ้งโหยง เธอรีบผละออกจากอ้อมกอดของเมษทันที
“คุณธีร์… คุณพูดอะไรคะ!” ฟ้าใสตะคอก “ฉัน… ฉันไม่ใช่ของคุณ!”
“หึ… หึ… หึ” ธีร์หัวเราะเบาๆ “แล้วแกคิดว่า… แกเป็นของใครล่ะ… ฟ้าใส”
เมษยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างฟ้าใสกับธีร์กันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ… ธีร์กำลังพยายามจะเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของเขากับฟ้าใสอีกครั้ง
“ธีร์… แกอย่ามาหยาบคาย” เมษพูดเสียงเย็น “ฟ้าใส… ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น”
“อย่างแก… ไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้หรอกเมษ” ธีร์ยิ้มเยาะ “แกมันก็แค่… คนที่เคยทำลายชีวิตเธอ… แล้วก็ทิ้งเธอไป”
คำพูดของธีร์ทำให้เมษแทบคลั่ง เขาไม่สามารถทนฟังคำพูดที่กล่าวหาเขาอีกต่อไป เขาหันไปมองฟ้าใส หวังว่าเธอจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อแก้ต่างให้เขา แต่ฟ้าใสกลับยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดราวกับกำลังจะหมดสติ
“ฟ้าใส… เธอ… เธอเป็นอะไรไป” เมษเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
ทันใดนั้นเอง ฟ้าใสก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี
“ไม่… ไม่จริง…” เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา
เมษรีบเข้าไปพยุงเธอไว้ “ฟ้าใส! เป็นอะไรไป!”
ธีร์ยืนมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ “สงสัย… อาการของคนท้อง… มันคงจะกำเริบนะเมษ”
คำว่า ‘ท้อง’ ที่หลุดออกมาจากปากของธีร์ ราวกับมีดนับพันเล่มที่กรีดแทงเข้ากลางใจของเมษ เขาเงยหน้าขึ้นมองธีร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“แก… แกพูดอะไรของแก! ธีร์!” เมษตะคอก
“ฉันไม่ได้โกหก… เมษ” ธีร์ยิ้มเย็น “ฟ้าใส… ท้อง… กับแกไงล่ะ”
รักลวงปาฏิหาริย์ท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก