“ท้อง… กับฉันเหรอ! เป็นไปไม่ได้!” เสียงของเมษตะโกนก้องราวกับจะฉีกกระชากอากาศรอบกาย ความจริงที่ธีร์พูดมันช่างเหลือเชื่อเกินกว่าที่เขาจะรับได้ ดวงตาคมกริบของเขามองไปยังร่างของฟ้าใสที่นอนหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเขา หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาจำได้ถึงคืนนั้น คืนที่เขาดื่มเหล้าจนเมามาย คืนที่เขา…
“แก… แกพูดจริงเหรอ… ธีร์” เมษถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไป “ฟ้าใส… ท้อง… กับฉันจริงๆ น่ะเหรอ”
ธีร์ยักไหล่ “ฉันจะโกหกแกไปทำไม… เมษ” แววตาของเขาฉายไปด้วยความสะใจบางอย่าง “ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อหรอก… แต่พอได้ยินเสียงเธอ… เธอพูดออกมาเอง… ว่าเธอท้อง… แล้วก็… ท้องกับแก”
คำพูดของธีร์ ยิ่งทำให้เมษสับสน เขาจำได้ว่าคืนนั้นมันมืดมิด และเขา… ก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะจำอะไรได้ชัดเจนนัก แต่ถ้าฟ้าใสพูดออกมาเอง… ถ้ามันเป็นความจริง…
“แล้ว… ทำไมเธอถึงไม่บอกผม… ทำไมเธอถึงต้อง… หนีไป” เมษถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความน้อยใจ
“นั่นสิ… เมษ” ธีร์ยิ้มเยาะ “เธออาจจะกลัว… ว่าแกจะรับผิดชอบ… หรือไม่ก็… เธออาจจะ… อยากจะหนีหน้าแกไปตลอดกาล”
“ไม่…!” เมษปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง “ฟ้าใส… ไม่ใช่คนแบบนั้น”
เขามองใบหน้าของฟ้าใสที่ซีดเซียว ดวงตาที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับหลับพริ้มราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวอันโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญมาตลอดหลายปี
“ผม… ผมต้องพาเธอไปโรงพยาบาล” เมษพูดเสียงหนักแน่น เขาอุ้มฟ้าใสขึ้นอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน กำลังจะถูกเปิดเผย
“แกจะพาเธอไปไหน… เมษ” ธีร์ถาม เสียงของเขาดังขึ้น “ฉันจะไปด้วย”
“ไม่…! ธีร์!” เมษหันไปมองธีร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ “นายไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องนี้อีกแล้ว!”
“ฉัน… ฉันเป็นห่วงฟ้าใส” ธีร์พูด น้ำเสียงฟังดูเป็นห่วงเป็นใย แต่เมษสัมผัสได้ถึงความไม่จริงใจบางอย่าง
“ห่วง… หรืออยากจะคอยจับตาดูฉัน” เมษถาม “เผื่อฉันจะเปิดเผยความลับอะไรบางอย่างออกมา”
ธีร์ยิ้ม “แกคิดมากไปแล้ว… เมษ”
เมษไม่สนใจคำพูดของธีร์อีกต่อไป เขาอุ้มฟ้าใสเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้ธีร์ยืนมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
ที่โรงพยาบาล เมษนั่งเฝ้าฟ้าใสอย่างไม่คลาดสายตา หมอออกมาบอกว่าเธอแค่พักผ่อนน้อยและอ่อนเพลียจากการตั้งครรภ์ แต่ประโยคนั้น… ‘ตั้งครรภ์’ มันยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเมษ
เขานั่งมองใบหน้าของฟ้าใสที่กำลังหลับใหล ภาพความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว เขาจำได้ถึงวันที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องเธอ จะรักเธอตลอดไป แต่สุดท้าย… เขากลับเป็นคนทำลายความเชื่อใจของเธอ
“ฟ้าใส…” เมษพึมพำชื่อเธอ “ทำไม… ทำไมเธอถึงไม่บอกผม… ทำไมเธอถึงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว”
เขาเริ่มสงสัยในตัวธีร์ เขาจำได้ว่าตอนที่เขาประสบปัญหาทางการเงิน ธีร์เข้ามาเสนอความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับฟ้าใสที่ดูเหมือนจะอยู่เคียงข้างธีร์เสมอ… มันเป็นเพียงอุบัติเหตุ หรือว่า… มันมีอะไรมากกว่านั้น
เมษตัดสินใจ เขาต้องสืบหาความจริงให้ได้ เขาไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้เป็นปริศนาต่อไปได้อีก เขาเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทของธีร์ และประวัติการทำงานของฟ้าใส
ในระหว่างที่ฟ้าใสพักผ่อนอยู่ เมษก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสืบหาข้อมูล เขาติดต่อเพื่อนเก่าที่เป็นนักข่าว และขอให้ช่วยสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทของธีร์ และความสัมพันธ์ของเขากับฟ้าใสในอดีต
ไม่นานนัก ข้อมูลเบื้องต้นก็เริ่มทยอยเข้ามา เมษพบว่าบริษัทของธีร์นั้น ก่อตั้งขึ้นมาอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาที่เขาเองกำลังประสบปัญหาทางการเงิน และมีข่าวลือว่าธีร์ได้เงินทุนมาจากแหล่งที่มาที่ไม่น่าไว้วางใจ
นอกจากนี้ เมษยังได้เบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของฟ้าใส เขาพบว่าก่อนที่จะมาทำงานกับธีร์ ฟ้าใสเคยทำงานในบริษัทแห่งหนึ่งที่กำลังจะล้มละลาย และดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนเดียวที่รู้ความลับบางอย่างของบริษัทนั้น
“นี่มัน… สัญญาณเตือนจากอดีตชัดๆ” เมษคิดในใจ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลเริ่มก่อตัวขึ้น เขาเริ่มสงสัยว่าธีร์อาจจะอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในอดีต ที่ทำให้เขาต้องสูญเสียทุกอย่างไป
เมษตัดสินใจที่จะลองคุยกับฟ้าใสอีกครั้ง เขาต้องการคำตอบจากปากเธอ เขาไม่อยากเชื่อว่าฟ้าใสจะโกหกเขา แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้ธีร์เข้ามามีบทบาทในชีวิตของพวกเขาอีกต่อไป
เมื่อฟ้าใสฟื้นขึ้นมา เมษก็รีบเข้าไปหาเธอ
“ฟ้าใส… เธอ… เธอสบายดีนะ” เมษถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
ฟ้าใสพยักหน้าเบาๆ “ฉัน… ฉันสบายดีค่ะ… เมษ”
“ฉัน… ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่อง… เรื่องที่ธีร์พูด” เมษเอ่ยขึ้น “เรื่องที่เธอ… ท้อง”
ใบหน้าของฟ้าใสซีดลงทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ท้อง’ เธอหลบสายตาเมษ มองไปทางอื่น
“ฉัน… ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นค่ะ” ฟ้าใสตอบเสียงแผ่ว
“แต่… ฟ้าใส… มันเป็นเรื่องของเรานะ” เมษพูด “ผม… ผมอยากรับผิดชอบทุกอย่าง… ผมอยากรู้ความจริงทั้งหมด”
“ความจริง… มันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะรับไหวค่ะ เมษ” ฟ้าใสพูด น้ำตาคลอเบ้า “คุณ… คุณจะไม่มีวันเข้าใจ”
“ผมจะพยายาม… ฟ้าใส” เมษจับมือเธอไว้แน่น “ผมจะรับฟังทุกอย่าง… ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม”
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเมษ เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความหวังในตัวเขา แต่เธอก็ยังคงลังเลที่จะเปิดเผยความลับที่เธอแบกรับมาตลอด
“คุณ… คุณแน่ใจเหรอ… เมษ” ฟ้าใสถามเสียงสั่น “ว่าคุณ… จะรับฟังได้จริงๆ”
“ผมแน่ใจ… ฟ้าใส” เมษตอบ “ผมรักเธอ… ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ”
คำว่า ‘รัก’ จากปากของเมษ ทำให้ฟ้าใสรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลบางอย่าง
“ถ้าฉันบอกความจริง… คุณ… คุณจะไม่เกลียดฉันเหรอ” ฟ้าใสถาม
“ไม่… ฟ้าใส” เมษส่ายหน้า “ผม… ผมจะไม่มีวันเกลียดเธอ… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”
ฟ้าใสสูดลมหายใจลึก เธอมองไปที่ประตูห้องอย่างหวาดระแวง ราวกับจะกลัวว่าจะมีใครบางคนกำลังแอบฟังอยู่
“เมษ… คุณ… คุณต้องสัญญากับฉันก่อน” ฟ้าใสพูดเสียงจริงจัง “ว่าคุณจะไม่มีวัน… เปิดเผยความลับนี้… ให้ใครรู้เด็ดขาด”
“ผมสัญญา… ฟ้าใส” เมษตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่มีวันเปิดเผย… จนกว่าคุณจะอนุญาต”
ฟ้าใสหลับตาลงอีกครั้ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอพร้อมแล้ว… ที่จะบอกความจริง… ความจริงที่อาจจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง…
“เมษ… เรื่องมันเริ่มขึ้น… ตอนที่คุณ… หายไป…” ฟ้าใสเริ่มเล่า
ขณะเดียวกัน ธีร์ก็กำลังเดินไปที่แผนกต้อนรับของโรงพยาบาล เขาแอบสืบจนรู้ว่าฟ้าใสพักอยู่ที่ห้องไหน และเขาก็แอบมองผ่านกระจกห้องพักของฟ้าใส เขาเห็นเมษกำลังนั่งคุยกับฟ้าใส… และเห็นแววตาของฟ้าใสที่กำลังจะเปิดเผยความลับบางอย่าง
“หึ… หึ… หึ” ธีร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ความลับ… ที่แกกำลังจะเปิดเผย… มันจะทำลายชีวิตแก… เมษ”
รักลวงปาฏิหาริย์ท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก