ตอนที่ 19 — การจากไปอย่างเงียบงัน

เงาของความจริงที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมจิตใจของฟ้าใส ราวกับเป็นม่านหมอกหนาทึบที่บดบังแสงสว่างทุกอณู ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงฉายซ้ำอยู่ในม่านตาของเธอ เสียงกระซิบแผ่วเบาของเมษที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและความไม่เชื่อใจ มันบาดลึกยิ่งกว่าคมมีดกรีดลงบนหัวใจที่บอบช้ำของเธอ เธอไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดที่ออกจากปากคนที่เธอรักที่สุด จะสามารถทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยยึดถือได้ถึงเพียงนี้

“แกมันก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่ตัว! ‌แกหลอกฉันมาตลอด! ท้องของแกมันเป็นแค่เครื่องมือ!”

ถ้อยคำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ ราวกับจะเยาะเย้ย ซ้ำเติมความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ แต่กลับต้องแบกรับมันไว้เพียงลำพัง เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเยียบของห้องพักที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโดดเดี่ยว น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไปแล้วเมื่อครู่ กลับเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ​มันไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ชะโลมใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับกระดาษ

“ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า บาดลึก

เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานที่ว่างเปล่า จิตใจสับสนว้าวุ่น ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ‍ความรักที่เคยคิดว่ามั่นคง กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา โลกทั้งใบของเธอที่เคยมีเมษและธีร์เป็นศูนย์กลาง กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เธอไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป ไม่สามารถทนมองแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเมษได้อีกต่อไป

“ฉัน… ฉันต้องไป”

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นแสงสว่างเดียวที่ปลายอุโมงค์มืดมิด ‌การจากไป อาจเป็นทางออกเดียวที่จะปกป้องทั้งเมษ ธีร์ และตัวเธอเอง จากความเจ็บปวดที่กำลังจะทวีคูณ เธอมองไปยังเปลของลูกน้อยที่ยังว่างเปล่า ความหวังเดียวในชีวิตที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้น เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ ‍จะนำมาซึ่งความยากลำบากแสนสาหัส แต่บางครั้ง การเสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็มาพร้อมกับความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด

ร่างผอมบางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าใบเล็กๆ ออกมา ใส่เสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นลงไปอย่างลวกๆ ​ดวงตาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนหัวเตียง เป็นรูปของเธอกับเมษในวันที่สดใสที่สุด รอยยิ้มของเขายังคงชัดเจน แต่ในตอนนี้ มันกลับกลายเป็นภาพหลอนที่คอยตอกย้ำความเจ็บปวด เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมา ลูบไล้ใบหน้าของเขาเบาๆ ก่อนจะเก็บมันไว้ในกระเป๋า

“ขอโทษนะเมษ… ​ขอโทษจริงๆ”

เธอพึมพำอย่างแผ่วเบา ราวกับจะเอ่ยคำขอโทษให้แก่ใครบางคนที่ไม่สามารถได้ยินได้อีกต่อไป เธอเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เวลาล่วงเลยมาถึงยามดึกสงัดแล้ว เมืองทั้งเมืองกำลังหลับใหล มีเพียงเธอที่ยังคงตื่นอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและความโดดเดี่ยว

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เธอเดินไปที่หน้าต่าง ปลดล็อคบานเลื่อนออก ​เผยให้เห็นลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดเข้ามา เธอสูดหายใจลึก เอามือลูบไปที่ท้องเบาๆ ที่ยังคงราบเรียบ แต่เต็มไปด้วยชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะเติบโต

“ลูก… แม่ขอโทษนะลูก”

เธอกระชับกระเป๋าให้แน่นขึ้น ก่อนจะตัดสินใจก้าวออกไปจากห้องพักแห่งนี้อย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ การจากไปของเธอในครั้งนี้ จะไม่ใช่การจากลาที่เต็มไปด้วยคำอำลา แต่เป็นการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ปล่อยให้เมษและธีร์เผชิญหน้ากับความจริงที่ยังคงดำมืดอยู่เบื้องหน้า

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวลงบันได เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านล่าง หัวใจของเธอเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง เธอหยุดนิ่งอยู่กับที่ หวังว่าจะเป็นเพียงเสียงลมพัด หรือเสียงสัตว์เลี้ยงที่เดินไปมา แต่แล้ว เสียงนั้นก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่ง…

“ฟ้าใส!”

เสียงเรียกชื่อเธออย่างตกใจดังขึ้น ทำให้ร่างของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาป เป็นเสียงของเมษ! เขามาทำอะไรที่นี่? ตอนนี้? เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงยังอยู่ที่นี่ ทั้งๆ ที่เธอคิดว่าเขาคงจะโกรธจนไม่อยากพบหน้าเธออีก

เธอรีบหันหลังกลับ พยายามจะหลบซ่อน แต่ก็สายเกินไป แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างของเมษที่กำลังยืนมองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจปนความไม่เข้าใจ

“เธอจะไปไหน?” เขาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย

ฟ้าใสอ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี ความรู้สึกผิด ความเจ็บปวด และความสับสนถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เธอสบตาเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้น

“ฉัน… ฉันแค่… ขอโทษนะเมษ”

เธอพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะพยายามผลักเขาออกไปเพื่อจะวิ่งหนี แต่เมษก็คว้าแขนของเธอไว้แน่น

“บอกฉันมาสิ! เธอจะไปไหน! ทำไมเธอถึงทำแบบนี้!” เสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น

ฟ้าใสสลัดแขนเขาออกอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำมองเขาด้วยความเจ็บปวด

“ฉันทนไม่ไหวแล้วเมษ! ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!”

พูดจบ เธอก็รีบวิ่งออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้เมษยืนงุนงงอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนยาวนาน และความลับที่ยังคงรอคอยการเปิดเผย…