“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่ฟ้าใส!” เมษถามเสียงแหบพร่า ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองทารกน้อยในอ้อมแขนของพยาบาลแนน และมองไปยังร่างของฟ้าใสที่นอนพักผ่อนอยู่บนเตียง เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่ออะไรดี ความรักที่เคยมีให้เธอ ความแค้นที่สะสมมานาน หรือความจริงอันน่าตกใจที่เพิ่งปรากฏตรงหน้า
ฟ้าใสลืมตาขึ้นมองเมษช้าๆ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสดใส บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกผิด เธอกลุกตัวขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล เมษรีบเข้าไปช่วยพยุงเธอ
“เมษ… ฉัน… ฉันขอโทษ…” เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับกระซิบ
“ขอโทษเรื่องอะไร! บอกฉันมาให้หมด! ทำไมคุณถึงไปแต่งงานกับธีร์! แล้วเด็กคนนี้… เด็กคนนี้เป็นลูกของฉันใช่ไหม!” เมษถามเสียงดัง ความสับสนและความโกรธปนเปกันไปหมด
พยาบาลแนนมองทั้งสองคนด้วยความเข้าใจ เธออุ้มทารกน้อยไปให้นมมารดา ก่อนจะปลีกตัวออกไป ปล่อยให้ทั้งสองคนได้เผชิญหน้ากับความจริงกันเอง
ฟ้าใสสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและเจ็บปวด
“ตอนนั้น… ตอนที่คุณเมษถูกกล่าวหาเรื่องยักยอกเงิน… ฉันเสียใจมาก… ฉันรู้ว่าคุณบริสุทธิ์… แต่ไม่มีใครเชื่อ… ฉันพยายามจะช่วยคุณ… แต่… แต่คุณธีร์เข้ามา… เขามีอำนาจและอิทธิพลมาก… เขาเสนอที่จะช่วยคุณ… ช่วยให้คุณพ้นจากข้อกล่าวหานั้น… โดยแลกกับ… ฉัน…”
เมษยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขากำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน
“เขาข่มขู่ฉัน… ถ้าฉันไม่ยอมแต่งงานกับเขา… เขาจะทำให้คุณเมษติดคุกตลอดชีวิต… จะทำลายชื่อเสียงของคุณให้ย่อยยับ… ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือก… ฉันรักคุณมากเกินกว่าจะเห็นคุณต้องเจอชะตากรรมแบบนั้น…” น้ำตาของฟ้าใสเริ่มไหลริน
“คุณ… คุณกำลังจะบอกว่า… คุณแต่งงานกับธีร์… เพื่อช่วยผม?” เมษถามเสียงสั่น
ฟ้าใสพยักหน้าช้าๆ “ใช่ค่ะ… ฉันยอมแต่งงานกับเขา… ยอมเป็นคนเลวในสายตาคุณ… เพียงเพื่อแลกกับอิสรภาพของคุณ… ฉัน… ฉันไม่มีสิทธิ์บอกความจริงกับคุณ… เพราะธีร์ขู่ว่าจะทำร้ายคุณ… และครอบครัวของคุณ…”
เมษหลับตาลง เขาพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ฟ้าใสเล่า มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเกลียดชังเธอที่สุด โกรธแค้นเธอที่ทรยศหักหลังเขา แต่แท้จริงแล้ว… เธอคือคนที่เสียสละเพื่อเขา
“แล้ว… แล้วเด็กคนนี้ล่ะ…” เมษถามเสียงแผ่วเบา
“เด็กคนนี้… คือลูกของคุณค่ะ… เมษ… ฉัน… ฉันไม่ได้ท้องกับธีร์… ฉันพยายามจะรักษาความลับนี้ไว้… เพื่อปกป้องคุณ… และปกป้องลูกของเรา… ฉันหนีมาอยู่ที่นี่… เพื่อหลบซ่อนจากธีร์… และรอให้คุณมาเจอ…” ฟ้าใสเอ่ยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด
เมษเดินไปนั่งลงข้างๆ เตียงของฟ้าใส เขามองใบหน้าของเธอที่ซีดเซียว ดวงตาที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวด เขาเห็นรอยช้ำจางๆ ที่ลำคอของเธอ ราวกับว่าเธอเคยถูกทำร้าย
“ทำไม… ทำไมคุณไม่บอกผม… ตั้งแต่แรก…” เมษถามเสียงแผ่วเบา
“ฉันบอกไม่ได้… ธีร์… เขากลัวว่าคุณจะกลับมา… เขาจึง… เขา… ไม่ยอมให้ฉันบอกความจริงกับคุณ…” ฟ้าใสพูดเสียงขาดห้วง “และ… หลังจากที่คุณไป… ธีร์ก็… เขาก็…”
ฟ้าใสเงียบไป เธอหลับตาลงอีกครั้ง ราวกับไม่ต้องการจะนึกถึงเรื่องราวที่โหดร้ายนั้น
“เขาก็ทำอะไรฟ้าใส!” เมษถามเสียงดังด้วยความหงุดหงิด
“เขา… เขาทำร้ายฉัน… เขาข่มขืนฉัน…” ฟ้าใสเอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอัปยศอดสู
เมษอึ้งไป เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ผู้หญิงที่เขารักที่สุด ผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด… กลับเป็นเหยื่อของศัตรูที่เขาเกลียดชังที่สุดเช่นกัน ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามามันหนักอึ้งจนแทบจะบดขยี้เขา
“ผม… ผมมันโง่… โง่จริงๆ…” เมษพึมพำกับตัวเอง “ผมปล่อยให้คุณต้องเจออะไรแบบนี้…”
“ไม่ค่ะ… มันไม่ใช่ความผิดของคุณเมษ… คุณธีร์ต่างหาก… เขาเป็นคนเลว… เขาพรากทุกอย่างไปจากฉัน… พรากความสุข… พรากอิสรภาพ… และ… และทำลายชีวิตของฉัน…” ฟ้าใสพูดพร้อมกับเสียงสะอื้น
เมษมองใบหน้าของฟ้าใส เขาเห็นความเจ็บปวด ความทรมาน และความสิ้นหวังในแววตาของเธอ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะเต็มไปด้วยเรื่องราวที่โหดร้ายเช่นนี้
“แล้ว… คุณธีร์รู้เรื่องเด็กคนนี้ไหม…” เมษถาม
“ไม่ค่ะ… เขาไม่รู้… เขาคิดว่าฉันท้องกับเขา… เพราะฉัน… ฉันต้องโกหกเขา… เพื่อปกป้องลูก…” ฟ้าใสตอบ
เมษเงียบไป เขากำลังประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยคิดว่าฟ้าใสจะเสียสละเพื่อเขาได้มากขนาดนี้ เขาเคยคิดว่าเธอคือคนที่หลอกลวงเขา แต่ที่แท้จริงแล้ว… เธอคือคนที่แบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง
“ผม… ผมขอโทษนะฟ้าใส…” เมษพูดเสียงแผ่วเบา “ผม… ผมไม่รู้ว่าคุณต้องเจออะไรมาบ้าง… ผม… ผมมันเห็นแก่ตัว… ผมเอาแต่โทษคุณ… โดยไม่เคยเข้าใจเลย…”
ฟ้าใสยิ้มบางๆ ทั้งที่น้ำตายังคงไหลอยู่ “ไม่เป็นไรค่ะ… ฉันเข้าใจ… ถ้าเป็นฉัน… ฉันก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกัน…”
เมษมองเด็กน้อยที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนของฟ้าใส เขาเห็นความเหมือนของเขาในตัวเด็กคนนี้… ดวงตา… จมูก… ปาก… มันคือส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างเขากับฟ้าใส
“ผม… ผมจะรับผิดชอบ… ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ… และลูก…” เมษกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเมษ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความหวัง
“จริงเหรอคะ…”
“จริงสิ… คุณเป็นแม่ของลูกผม… และคุณคือผู้หญิงที่ผมรัก… ผมจะปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างคนเดียวอีกไม่ได้แล้ว…” เมษกล่าวพร้อมกับยื่นมือออกไปกุมมือของฟ้าใสไว้
มือที่เคยเย็นเยียบเพราะความโกรธ บัดนี้อบอุ่นด้วยความเข้าใจและพร้อมที่จะโอบกอด
“ขอบคุณค่ะ… เมษ…” ฟ้าใสน้ำเสียงสั่นเครือ
เมษดึงฟ้าใสเข้ามากอดอย่างแผ่วเบา เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือ… เขาจะไม่ปล่อยมือจากเธอไปอีกแล้ว
แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์มือถือของเมษก็ดังขึ้น… ชื่อของธีร์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ… หัวใจของเมษเต้นแรงอย่างรวดเร็ว… ธีร์รู้แล้วหรือว่าเขามาอยู่ที่นี่!
รักลวงปาฏิหาริย์ท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก