"ฉันรักเมษ! ฉันไม่เคยรักคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว!" คำประกาศิตที่หลุดออกจากริมฝีปากของฟ้าใสเมื่อห้าปีก่อน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของธีร์ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มันเป็นเสียงที่กรีดแทงหัวใจเขาจนแหลกสลาย เป็นตราบาปที่ฝังลึกจนยากจะลบเลือน แต่ในวันนี้ สายตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้นของเขากลับฉายแววอื่น เขาเฝ้ารอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนาน ช่วงเวลาที่จะได้เผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะคนรักที่ถูกทรยศหักหลัง แต่ในฐานะผู้ชายที่พร้อมจะรับผิดชอบชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะลืมตาดูโลก
“คุณมาทำไม?” เสียงของเมษแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาเดินนำหน้าฟ้าใสเล็กน้อย ยืนบังร่างบอบบางที่กำลังสั่นเทาของเธอเอาไว้ ราวกับเป็นกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันยอมให้สิ่งใดมาทำร้ายคนที่เขารักได้อีกต่อไป ธีร์จ้องมองเมษด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองฟ้าใสที่ยืนหลบอยู่หลังร่างของเมษ ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววหวาดกลัวปนตัดพ้อ ราวกับกำลังขอร้องให้เขาถอยกลับไป
“ฉันมาเพื่อทวงความยุติธรรม” ธีร์เอ่ยเสียงเย็นชา แต่แววตาของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของฟ้าใส “ฉันมาเพื่อรู้ความจริงทั้งหมด”
“ความจริงที่ว่าคุณถูกหลอกงั้นเหรอ?” เมษแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าคุณมันโง่แค่ไหนที่หลงเชื่อคำโกหกของพ่อคุณจนทำลายชีวิตผู้หญิงบริสุทธิ์คนหนึ่ง”
“ปากของแกมันดีนักนะ เมษ!” ธีร์กัดฟันกรอด เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้น “แกคิดว่าแกดีมาจากไหน? แกก็เป็นแค่ไอ้คนเลวที่แอบมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงของฉัน แล้วยังจะมาปลิ้นปล้อนอีก!”
“ผู้หญิงของคุณ?” เมษสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ผมไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่เคยรักผมหมดหัวใจ จะกลายเป็นคนเลวที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง! แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว” เขาหันไปมองฟ้าใสด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “เธออาจจะถูกบีบบังคับ เธออาจจะมีเหตุผลของเธอ แต่สิ่งที่เธอทำกับผมมันโหดร้ายเกินไป”
ฟ้าใสยืนนิ่ง สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองเธอจากทั้งสองคน เธอพยายามรวบรวมสติ หายใจเข้าลึกๆ การเผชิญหน้ากับธีร์ในวันนี้มันยากลำบากกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก เขาคือคนที่เธอเคยรัก เขาคือคนที่เธอเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป แต่ความลับที่เธอแบกรับไว้ มันได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ
“ธีร์…ฉัน…” ฟ้าใสพยายามจะเอ่ยปาก แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร จะอธิบายความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจได้อย่างไร จะบอกเขาได้อย่างไรว่าทุกสิ่งที่เขาเข้าใจ มันผิดไปจากความจริงทั้งหมด
“คุณจะพูดอะไร ฟ้าใส?” ธีร์ถาม เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย มีแววของความหวังเจือปนอยู่ “คุณจะบอกว่าคุณรักผม? คุณจะบอกว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ? คุณจะบอกว่าทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ?”
“มันไม่ใช่…มันไม่ใช่ทั้งหมดที่คุณคิด” ฟ้าใสเอ่ยเสียงแผ่วเบา เธอหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตาธีร์ “ฉัน…ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณ”
เมษยืนอยู่ข้างๆ ฟ้าใส มือของเขาค่อยๆ เลื่อนไปจับมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่น เพื่อส่งกำลังใจให้เธอ เขาเองก็อยากรู้ความจริงทั้งหมดเช่นกัน เขาอยากรู้ว่าทำไมฟ้าใสถึงทำร้ายเขาได้ถึงขนาดนั้น เขาอยากรู้ว่าความลับที่เธอแบกรับ มันโหดร้ายแค่ไหน
“บอกมาเลย ฟ้าใส” ธีร์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ก้าวเท้าเข้ามาจนเกือบประชิดตัวเธอ “ฉันพร้อมจะรับฟังทุกอย่าง”
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองธีร์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง พยายามเก็บงำความเจ็บปวดเอาไว้ แล้วค่อยๆ เอ่ยถ้อยคำที่หล่อหลอมเป็นความจริงอันโหดร้าย
“ฉัน…ฉันไม่ได้รักคุณเลย ธีร์” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของธีร์อีกครั้ง เขาผงะถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับถูกกระแทกอย่างแรง “ความสัมพันธ์ของเรา…มันเป็นแค่ละครฉากหนึ่ง ฉันถูกพ่อของฉันบังคับให้ทำทุกอย่าง เขา…เขาขู่จะทำร้ายครอบครัวของฉัน ถ้าฉันไม่ยอมทำตาม”
ธีร์ยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาพยายามประมวลผลคำพูดของฟ้าใส ความเจ็บปวดที่เคยมีกลับกลายเป็นความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของเธอถึงต้องทำแบบนั้น
“แล้ว…แล้วเด็กในท้องล่ะ?” ธีร์ถามเสียงสั่นเครือ “เด็กคนนั้น…เด็กคนนั้นเป็นลูกของใคร?”
ฟ้าใสเหลือบมองเมษ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน เธอไม่รู้ว่าจะบอกความจริงข้อสุดท้ายนี้กับธีร์อย่างไร
“เด็กคนนั้น…” ฟ้าใสเอ่ยเสียงเบา “เด็กคนนั้น…เป็นลูกของเมษ”
คำพูดนั้นทำให้ธีร์ยืนนิ่ง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เขาไม่สามารถทำความเข้าใจกับสิ่งที่ได้ยินได้อีกต่อไป เขาเงยหน้ามองเมษ สลับกับมองฟ้าใส ราวกับกำลังถามว่าทั้งหมดนี้มันคือเรื่องจริงหรือฝันร้าย
“ไม่…ไม่จริง!” ธีร์ตะโกนเสียงหลง เขาไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “แกโกหก! แกโกหกฉัน! ฟ้าใส! บอกฉันสิว่าแกไม่ได้รักมัน! บอกฉันสิว่าแกไม่ได้มีลูกกับมัน!”
ฟ้าใสส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉัน…ฉันไม่มีทางเลือก ธีร์ ฉันถูกบังคับทุกอย่าง”
เมษบีบมือฟ้าใสแน่น เขาเข้าใจดีว่าความลับที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปีนั้น มันหนักหนาเพียงใด เขาอยากจะบอกธีร์ว่าทุกอย่างมันจะจบลงแล้ว เขาจะดูแลฟ้าใสและลูกของเขาเอง
“พอได้แล้ว ธีร์” เมษพูดเสียงเด็ดขาด “ทุกอย่างมันจบแล้ว ฟ้าใสไม่ได้รักแก และเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของผม เราจะไปจากที่นี่ เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่”
ธีร์มองเมษด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเจ็บปวด เขาไม่สามารถยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้ “แก…แกมันไอ้คนเลว! แกทำลายชีวิตฉัน! แกทำลายทุกอย่าง!”
“ผมไม่ได้ทำลายชีวิตคุณ” เมษสวนกลับ “คุณต่างหากที่เลือกที่จะทำลายชีวิตของตัวเองด้วยความโกรธแค้นและความเข้าใจผิด”
“ฉัน…ฉันไม่เชื่อ!” ธีร์ตะโกน เขาก้าวเข้ามาคว้าแขนของฟ้าใส “ฟ้าใส! บอกฉันสิว่าแกไม่ได้รักมัน! บอกฉันสิว่าแกยังรักฉันอยู่!”
ฟ้าใสสะบัดแขนออกอย่างแรง “ฉันไม่รักคุณ ธีร์! ฉันรักเมษ! และฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับเขาและลูกของเรา!”
คำพูดนั้นเหมือนดาบที่แทงทะลุหัวใจของธีร์ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด เขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ความรัก ความแค้น ความผิดหวัง ตีรวนกันไปหมด
เมษกอดฟ้าใสไว้แน่น เขาพยายามปลอบประโลมเธอ แม้ว่าใจของเขาเองก็ยังคงสั่นคลอนกับคำพูดที่เพิ่งได้ยิน เขาเห็นความเจ็บปวดในแววตาของธีร์ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป เขาต้องเลือกแล้ว เขาต้องเลือกที่จะปกป้องฟ้าใสและลูกของเขา
“เราไปกันเถอะ ฟ้าใส” เมษกระซิบข้างหูเธอ “ปล่อยให้เขาอยู่กับความเจ็บปวดของเขาไป”
ฟ้าใสพยักหน้าเบาๆ เธอหันกลับไปมองธีร์เป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเมษ ทิ้งธีร์ไว้เพียงลำพังกับความจริงอันโหดร้าย ที่เขาไม่เคยคิดฝันว่าจะต้องเผชิญหน้า
รักลวงปาฏิหาริย์ท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก