ตอนที่ 28 — บทสรุปของความพ่ายแพ้

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง...ฉันจะต้องยอมแพ้ให้กับความรักแบบนี้" เสียงกระซิบที่แผ่วเบาดุจสายลมพัดผ่านเข้ามาในโสตประสาทของธีร์ ราวกับเป็นคำประกาศอิสรภาพจากพันธนาการที่เขาเคยยึดมั่น จนกระทั่งวันนี้...ความยึดมั่นนั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ จนยากจะแบกรับต่อไปได้อีกแล้ว

ธีร์ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสวนกุหลาบสีแดงสดที่กำลังเบ่งบานภายใต้แสงแดดยามบ่าย แสงสีทองทาบทับลงบนใบหน้าคมคายที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง บัดนี้กลับมีเพียงเงาสะท้อนของความผิดหวังและความสูญเสีย ‌ดวงตาคู่สีเข้มฉายแววเหนื่อยล้า ราวกับได้ผ่านสมรภูมิอันดุเดือดมานานแสนนาน และในที่สุด...เขาก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

การได้เห็นเมษและฟ้าใสอยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง แม้จะเป็นภาพที่เขาเคยเฝ้ารอคอยอย่างสุดหัวใจ แต่ในเวลานี้ มันกลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจเขา ความรักที่เคยเชื่อมั่นว่าสักวันจะชนะใจฟ้าใส วันนี้ได้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา ​ความจริงที่ว่าหัวใจของเธอมีเพียงเมษคนเดียว ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทุ่มเทไปดูไร้ค่าไปเสียหมด

“ฟ้าใส…” ชื่อนั้นหลุดออกจากริมฝีปากแห้งผากของธีร์อย่างแผ่วเบา เขากลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ ภาพของรอยยิ้มสดใสของเธอ ความอ่อนโยนในแววตา และเสียงหัวเราะที่สดใสราวกับระฆังแก้ว แวบเข้ามาในความทรงจำ ‍สลับกับภาพของความเจ็บปวดและความเสียใจที่เธอเคยเผชิญมา ภาพเหล่านั้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา จนเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่บีบคั้นหัวใจ

เขาจำได้ดีถึงวันที่รู้ความจริงทุกอย่าง ความจริงที่ว่าฟ้าใสไม่ได้นอกใจเขา แต่เธอถูกบีบบังคับ ถูกหลอกลวง และพยายามปกป้องชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ในท้องของเธอ ‌เขาจำได้ถึงความเกลียดชังที่ถาโถมเข้ามา ความรู้สึกถูกทรยศหักหลังจนแทบคลั่ง เขาทำร้ายเธอทั้งทางวาจาและทางใจ โดยไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่ทำลงไปมันโหดร้ายเพียงใด

แต่ในที่สุด...ความจริงก็ถูกเปิดเผย ปาฏิหาริย์แห่งชีวิตน้อยๆ ที่เติบโตขึ้นในตัวฟ้าใส ได้เป็นพยานที่ชัดเจนที่สุด ถึงความบริสุทธิ์ของเธอ ‍และเมื่อเขาได้เห็นแววตาของเมษที่เต็มไปด้วยความรักและความเสียใจที่แท้จริง เมื่อได้เห็นการกระทำที่แสดงออกถึงความรับผิดชอบและการดูแลอย่างดีที่สุด เขาก็พลันเข้าใจ…ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปแทรกแซงความสัมพันธ์ของคนทั้งสองอีกต่อไป

ธีร์หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋า เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่เขาใส่ในวันนี้ ดูจะเข้ากันได้ดีกับภาพในมือ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาที่ใสซื่อ จมูกโด่ง ​และรอยยิ้มที่น่ารัก...นั่นคือภาพของฟ้าใสในวันที่เธอเคยรักเขา วันที่เธอเคยเชื่อใจเขาอย่างสุดหัวใจ แต่ภาพนั้นมันช่างห่างไกลจากความเป็นจริงในวันนี้เหลือเกิน

“ฉันขอโทษนะฟ้าใส…ที่เคยทำร้ายเธอ” ธีร์พึมพำกับตัวเอง น้ำตาเม็ดเล็กๆ ที่เอ่อคลออยู่รอบดวงตา บัดนี้ได้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม เขาเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว ​ราวกับไม่อยากให้มันเปื้อนใบหน้าของเขาอีกต่อไป

การยอมรับความพ่ายแพ้นั้นเจ็บปวดเกินกว่าที่เขาเคยคาดคิด แต่การที่จะยื้อแย่งใครสักคนที่ไม่ได้รักเราอย่างแท้จริงนั้น ยิ่งเจ็บปวดยิ่งกว่า เขาได้เรียนรู้แล้วว่า ความรักที่แท้จริงนั้นไม่ได้มาจากการครอบครอง แต่มาจากการปล่อยให้คนที่เรารักมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่ได้มีเราอยู่ด้วยก็ตาม

ธีร์มองไปที่รูปถ่ายนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อยๆ ​บรรจงวางมันกลับลงในกระเป๋า เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะสูดเอาความเจ็บปวดทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ในใจ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ เขาได้ตัดสินใจแล้ว

“ฉันจะไป” เขาพูดเสียงหนักแน่นกับตัวเอง “ฉันจะหายไปจากชีวิตของพวกเธอ…ตลอดไป”

การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่การหนีปัญหา แต่มันคือการยอมรับความจริง และการยอมรับว่าบางครั้ง…ความรักที่แท้จริงก็คือการปล่อยวาง

ธีร์เดินออกจากห้องนอนมายังห้องนั่งเล่น มองเห็นเมษกำลังนั่งเล่นอยู่กับฟ้าใสบนโซฟา เมษกำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ขณะที่ฟ้าใสก็ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน มือของเมษลูบไล้หน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปกป้องสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิต

ภาพนั้น…เป็นภาพที่สวยงามมาก เป็นภาพที่ธีร์เคยฝันอยากจะมี แต่บัดนี้…เขารู้ดีว่าความฝันนั้นไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป

ธีร์เดินตรงไปที่ประตู เขาไม่ต้องการให้ใครเห็นน้ำตาของเขา ไม่ต้องการให้ใครเห็นความอ่อนแอของเขา เขาเพียงต้องการจะจากไปอย่างเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงความทรงจำดีๆ ที่เขาเคยมีให้กับฟ้าใส

“ขอให้พวกเธอมีความสุขนะ” ธีร์พึมพำในใจ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู

แต่แล้ว…เสียงใสๆ ของฟ้าใสก็ดังขึ้น

“ธีร์…?”

ธีร์ชะงักมือ ค้างอยู่กลางอากาศ ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง…

“เธอกำลังจะไปไหน?” ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสงสัย

เมษเงยหน้าขึ้นมองธีร์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

หัวใจของธีร์เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่คิดเลยว่าในวินาทีสุดท้ายของการจากลา จะต้องมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง

“ฉัน…ฉันแค่จะออกไปข้างนอกน่ะ” ธีร์ตอบเสียงติดขัด พยายามรวบรวมสติ

“ออกไปข้างนอก? ตอนนี้เนี่ยนะ?” ฟ้าใสเอ่ยถามอีกครั้ง คราวนี้มีแววของความไม่ไว้วางใจปรากฏขึ้นในแววตาของเธอ

ธีร์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถปิดบังความจริงทั้งหมดได้อีกต่อไป

“ฉัน…ฉันตัดสินใจแล้ว” ธีร์พูดเสียงเบาลง “ฉันจะ…จะไปจากที่นี่”

ใบหน้าของฟ้าใสซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

“ไปไหน? ทำไม? เธอหมายความว่ายังไง?”

เมษลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้ธีร์ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้น

“บอกมาสิธีร์ ว่าเธอจะไปไหน” เสียงของเมษหนักแน่น บ่งบอกถึงความไม่พอใจ

ธีร์มองสลับระหว่างเมษและฟ้าใส เขาเห็นความกังวลในดวงตาของฟ้าใส และความโกรธที่คุกรุ่นในแววตาของเมษ

“ฉัน…ฉันจะไป…ให้พ้นจากชีวิตของพวกเธอ” ธีร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า “ฉันรู้แล้ว…ว่าฉันไม่มีสิทธิ์”

ฟ้าใสส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

“ไม่…ธีร์ อย่าพูดแบบนั้น”

“ฉันขอโทษนะฟ้าใส” ธีร์พูด “ฉันขอโทษที่เคยทำร้ายเธอ…และขอโทษที่เคยพยายามจะแย่งชิงเธอไปจากเมษ”

เมษยืนนิ่ง มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เขาเห็นความเจ็บปวดในตัวธีร์ และเห็นความเสียใจในแววตาของฟ้าใส

“ฉัน…ฉันจะไม่ขออะไรอีกแล้ว” ธีร์พูดต่อ “ขอเพียงแค่…พวกเธอมีความสุขก็พอ”

ธีร์หันหลังกลับไปที่ประตูอีกครั้ง เขาตัดสินใจแล้วว่าต้องไปให้ได้

“เดี๋ยวก่อน!” เสียงของฟ้าใสที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ธีร์ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง

“เธอ…เธอจะไปจริงๆ เหรอ?” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

ธีร์พยักหน้าช้าๆ

“เธอ…เธอจะทิ้งฉันไปจริงๆ เหรอ?”

คำถามนั้น…ทำให้หัวใจของธีร์บีบรัด เขาอยากจะหันกลับไปบอกเธอว่าเขาไม่เคยคิดจะทิ้งเธอไปเลย แต่เขาก็รู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว

“ฉัน…ฉันต้องไป” ธีร์ตอบเสียงแผ่วเบา “ลาก่อนนะ…ฟ้าใส”

ธีร์ไม่รอให้ใครได้พูดอะไรอีก เขาค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู แล้วก้าวออกไป ทิ้งให้เมษและฟ้าใสยืนมองตามหลังเขาไปอย่างเงียบงัน

วินาทีที่ประตูบานนั้นปิดลง…ราวกับเป็นสัญญาณของการสิ้นสุดบางสิ่งบางอย่าง และบางที…มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่

แต่ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท…สายตาของธีร์ได้เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่บนโต๊ะกาแฟ…

“นี่มัน…อะไรกัน?” ธีร์อุทานเบาๆ ด้วยความสงสัย