"คุณดูแปลกไปนะ นลิน" เสียงของคุณวิศรุตดังขึ้น ขณะที่เขากำลังเทไวน์แดงลงในแก้วของเธอ มันเป็นคำพูดที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของนลินกระตุกวูบ เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ทว่ากลับรู้สึกว่ามันยากเกินกว่าจะซ่อนเร้นความรู้สึกภายในได้
"เปล่าค่ะ" เธอตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ "ฉันสบายดี"
"แน่ใจนะ?" คุณวิศรุตวางขวดไวน์ลง เขามองหน้าเธออย่างพิจารณา ดวงตาของเขาฉายแววความเป็นห่วงปนกับความสงสัย "ช่วงนี้…คุณดูเหมือนมีเรื่องให้คิดตลอดเวลา"
นลินกลืนน้ำลาย พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขา "งานมันเยอะน่ะค่ะ"
"งาน…หรือเรื่องอื่น?" เขาถามเบาๆ แต่ประโยคนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจับผิด "ผมสังเกตเห็นว่า…คุณใช้เวลาอยู่กับคุณพีระพัฒน์มากเป็นพิเศษช่วงนี้"
คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนใบหน้าของนลิน เธอหันไปมองหน้าเขาอย่างตกใจ "คุณ…หมายความว่ายังไงคะ?"
"ผมไม่ได้หมายความว่าอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ" คุณวิศรุตยิ้มบางๆ "แค่…ผมรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป"
เขาไม่ได้พูดโกหก นลินรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคุณวิศรุตนั้นเปราะบางเกินกว่าจะทนรับความจริงใดๆ เธอไม่เคยบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับอดีตของเธอและพีระพัฒน์ให้คุณวิศรุตฟังเลย…และเธอก็ไม่รู้ว่าจะบอกเขาอย่างไร
"คุณวิศรุตคะ…" เธอพยายามจะอธิบาย "ฉันกับคุณพีระพัฒน์…เราแค่…ทำงานด้วยกันค่ะ"
"ผมรู้ครับว่าคุณทำงานเก่ง" เขาตอบ "แต่…ผมเคยเห็นคุณกับเขา…ตอนที่คุณกำลังร้องไห้…เมื่อวันก่อน"
หัวใจของนลินแทบจะหยุดเต้น เธอจำได้ว่าวันนั้นเธอเพิ่งจะคุยโทรศัพท์กับพีระพัฒน์เสร็จ และเผลอปล่อยน้ำตาออกมาโดยไม่รู้ตัว คุณวิศรุตเห็นเธอเข้าพอดี
"ฉัน…ฉันแค่…มีปัญหางานนิดหน่อยค่ะ" เธอแก้ตัวอย่างลนลาน
คุณวิศรุตพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าของเขาดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก "คุณนลิน…ผมรักคุณนะครับ…และผมอยากให้คุณมีความสุข"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ จนทำให้นลินรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก "ฉันก็รักคุณค่ะ คุณวิศรุต" เธอตอบไปอย่างที่คิดว่าเขาอยากได้ยิน
"ถ้าอย่างนั้น…คุณบอกผมได้ไหมว่าอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ?" เขาถามต่อ "ผมอยากจะช่วยคุณ…ถ้าผมช่วยอะไรได้"
นลินมองเข้าไปในดวงตาของเขา และรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธออยากจะบอกเขา…อยากจะเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง อยากจะระบายความสับสนที่กำลังกัดกินหัวใจเธอ แต่…เธอก็กลัว กลัวว่าความจริงจะทำให้เขาเจ็บปวด กลัวว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะพังทลายลงไป
"ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ" เธอเลือกที่จะโกหกอีกครั้ง "คุณวิศรุต…อย่าคิดมากนะคะ"
คุณวิศรุตเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างยอมรับ "ก็ได้ครับ…ถ้าคุณไม่อยากบอก ผมก็จะไม่เซ้าซี้" เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา "แต่…ถ้าวันไหนที่คุณพร้อม…ผมพร้อมจะรับฟังเสมอ"
คืนนั้น นลินนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดทบทวนคำพูดของคุณวิศรุตซ้ำไปซ้ำมา เขารู้…เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเขาก็เริ่มสงสัย
ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา นลินไม่เคยต้องการให้คุณวิศรุตต้องมาเจ็บปวดเพราะเธอ ความรักที่เขามีให้เธอเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสิ่งหนึ่งในชีวิตเธอ
เช้าวันรุ่งขึ้น นลินตัดสินใจว่าจะต้องทำอะไรบางอย่าง เธอต้องหาทางแก้ไขสถานการณ์นี้ก่อนที่มันจะแย่ไปกว่านี้
เธอเดินไปที่ห้องทำงานของพีระพัฒน์ เธอมาถึงก่อนเวลาที่เขาจะเข้ามา เธอต้องการเวลาที่จะเตรียมตัว เตรียมใจ ก่อนที่จะต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง
เมื่อเธอเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอชะงักงัน…
บนโต๊ะทำงานของพีระพัฒน์ มีเอกสารกองหนึ่งวางอยู่ และมีรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนสุดของกองเอกสารนั้น…
มันเป็นรูปถ่ายของเธอ…กับผู้ชายอีกคนหนึ่ง…
นลินไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อน ใบหน้าของเธอในรูปดูมีความสุขมาก เธอจำไม่ได้เลยว่าถ่ายรูปนี้เมื่อไหร่ และผู้ชายคนนั้นคือใคร…
เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูอย่างสั่นๆ ในรูปนั้น ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นถูกตัดออกไป…มีเพียงรอยขีดสีแดงทาบทับเอาไว้
"คุณกำลังทำอะไร…พีระพัฒน์?" เธอพึมพำ
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พีระพัฒน์ยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม
"คุณมาทำอะไรที่นี่…นลิน?" เขาถามเสียงเย็น
นลินรีบวางรูปนั้นกลับลงบนโต๊ะ เธอพยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน "ฉัน…ฉันมาเตรียมงานค่ะ"
พีระพัฒน์เดินเข้ามาในห้อง เขาสังเกตเห็นว่ารูปนั้นถูกหยิบไปวางกลับที่เดิม "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม?"
นลินไม่ตอบ เธอเพียงแต่มองไปที่เขาอย่างสับสน
"ผมบอกคุณแล้วไง…ว่ามีบางอย่างที่ผมต้องอธิบาย" พีระพัฒน์เดินเข้ามาใกล้เธอ "แต่…ดูเหมือนว่า…คุณจะกำลังถูกครอบงำด้วยความเข้าใจผิดอีกครั้ง"
"ความเข้าใจผิด?" นลินหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณกำลังจะบอกว่า…สิ่งที่ฉันเห็นมันไม่ใช่ความจริงอย่างนั้นเหรอ?"
"บางที…ความจริงมันอาจจะซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" พีระพัฒน์พูด ดวงตาของเขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "คุณ…เคยเชื่อใจผม…มาก่อนใช่ไหม…นลิน?"
คำถามนั้นทำให้นลินใจหายวาบ เธอจำได้ถึงวันที่เธอเคยไว้ใจเขา…ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลงไป
"ความเชื่อใจ…มันเป็นสิ่งที่บอบบาง…และเมื่อมันถูกทำลายลงไป…มันก็ยากที่จะสร้างมันขึ้นมาใหม่" นลินพูดเสียงสั่น
"ผมรู้" พีระพัฒน์ตอบ "แต่…ถ้ามีโอกาส…คุณจะลองพิจารณาไหม…ว่ามันคุ้มค่าที่จะลอง…อีกครั้ง?"
ขณะเดียวกัน…
คุณวิศรุตกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา เขากำลังตรวจสอบบางอย่างเกี่ยวกับบริษัทของพีระพัฒน์ เขารู้สึกไม่สบายใจกับความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของนลิน และเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่พีระพัฒน์กำลังปิดบังอยู่
เขาพบกับเอกสารบางอย่างที่น่าสงสัย…เอกสารที่เกี่ยวข้องกับคดีความในอดีตของบริษัทพีระพัฒน์…และมีชื่อของนลินปรากฏอยู่ในนั้นด้วย
"นี่มัน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" คุณวิศรุตพึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้มันใหญ่กว่าที่เขาคิด…ใหญ่เกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว
อีกครั้งหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก