ตอนที่ 10 — ความจริงอันโหดร้าย

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" เสียงตะโกนก้องของนลินสะท้อนไปทั่วห้องทำงานหรูของพีระพัฒน์ เธอกำเอกสารกองใหญ่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาแดงก่ำมองไปยังชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความเกลียดชังที่ท่วมท้น

พีระพัฒน์ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างไร้ความรู้สึกผิดใดๆ ราวกับว่าสิ่งที่เขาทำไปนั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาเสียเหลือเกิน แต่ในมือของนลินไม่ใช่เอกสารธรรมดา มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เปิดเผยความจริงอันดำมืดเบื้องหลังการกระทำทั้งหมดของเขา

“ถ้าเธอคิดว่าการมาอาละวาดที่นี่จะทำให้ฉันรู้สึกผิดอะไรมากขึ้น ‌เธอกำลังคิดผิด” พีระพัฒน์เอ่ยเสียงเรียบ เย็นชาจนนลินรู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งทิ่มแทง

“คิดผิด? คิดผิดอย่างนั้นเหรอ! นายมันคนสารเลว! นายทำลายชีวิตฉัน! นายทำให้ฉันเจ็บปวด! แล้วตอนนี้ยังจะมาบอกว่าฉันคิดผิดอีกเหรอ!” ​น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาเป็นสาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายเช่นนี้

เอกสารในมือของเธอคือบันทึกทางการเงิน, สัญญาต่างๆ, และจดหมายที่เปิดเผยว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา การล้มละลายของบริษัทพ่อของเธอ ไม่ใช่ความผิดพลาดทางการบริหาร หรือความซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างที่ใครๆ เคยพูดกัน ‍แต่มันคือการวางแผนอย่างแยบยลของพีระพัฒน์เอง! เขาจงใจทำลายทุกอย่างที่พ่อเธอสร้างมา เพื่อให้ได้มาในสิ่งที่เขาต้องการ

"ฉันทำไปเพื่ออะไร ฉันจะอธิบายให้เธอฟัง" พีระพัฒน์พูดเสียงเบาลงเล็กน้อย แต่ยังคงความเยือกเย็น

"ไม่ต้อง! ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากปากคนอย่างนายอีกแล้ว!" นลินตะโกนกลับ ‌เธอโยนเอกสารกองนั้นลงบนพื้นอย่างแรง เสียงกระดาษเสียดสีดังลั่น

"เธอต้องฟัง" พีระพัฒน์เดินเข้ามาใกล้นลินทีละก้าว เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ นัยน์ตาที่เคยแข็งกระด้างอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความผิดหวังและเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของนลินก็ทำให้เขาชะงัก

"ทำไม? ทำไมนายถึงทำแบบนี้? แค่เพราะความบาดหมางในอดีต? ‍แค่เพราะครอบครัวเรามีปัญหากัน? นี่คือวิธีแก้แค้นของนายเหรอ! วิธีที่นายทำลายชีวิตของคนอื่นเพื่อให้ตัวเองสบายใจ? ทำไมนายถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้!?" นลินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังจะแตกสลาย

"มันไม่ใช่แค่ความบาดหมางในอดีต..." พีระพัฒน์เริ่มเล่า ​เขาถอนหายใจยาว ลมหายใจหนักอึ้งราวกับแบกรับภาระอันหนักอึ้งมาทั้งชีวิต "พ่อของเธอ... พ่อของเธอทำลายชีวิตแม่ของฉัน"

นลินเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา "อะไรนะ? อะไรคือสิ่งที่แม่นาย...?"

"แม่ของฉัน... ก่อนที่เธอจะเกิด... ท่านป่วยหนักมาก ​และครอบครัวของเธอ... โดยเฉพาะพ่อของเธอ... ท่านได้เข้ามาช่วย แต่ท่านไม่ได้ช่วยด้วยความเอื้อเฟื้อ..." พีระพัฒน์เล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ท่านฉวยโอกาสจากความอ่อนแอของแม่ฉัน... ท่านได้เอาที่ดินผืนใหญ่ที่พ่อฉันเคยยกให้แม่... เอาไปเป็นของตัวเอง... ​โดยใช้เอกสารปลอม... ท่านทำลายครอบครัวฉัน... ทำให้แม่ของฉันต้องทุกข์ทรมานจนเสียชีวิตในเวลาต่อมา... ฉันจำได้ทุกอย่าง... ฉันจำรอยยิ้มเยาะเย้ยของพ่อเธอได้... รอยยิ้มที่เขาเย้ยหยันความอ่อนแอของแม่ฉัน..."

นลินอึ้ง พูดไม่ออก เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย ในชีวิตของเธอ พ่อของเธอคือผู้มีพระคุณ คือคนที่เธอรักและเคารพมาตลอด แต่ตอนนี้ คำพูดของพีระพัฒน์กำลังสั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อ

"พ่อของฉัน... ท่านไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย..." นลินกระซิบเสียงแผ่วเบา

"แน่นอน... เพราะมันคือความผิดของท่าน... และท่านก็รู้ดี..." พีระพัฒน์มองลึกลงไปในดวงตาของนลิน "ฉันรอคอยโอกาสนี้มานาน... ฉันรอที่จะแก้แค้น... เพื่อแม่ของฉัน... เพื่อครอบครัวของฉัน..."

"แล้ว... แล้วที่นายทำลายบริษัทพ่อฉัน... ที่ทำให้นลิน... ทำให้ฉันต้องลำบาก... นั่นคือนายตั้งใจจะแก้แค้นฉันงั้นเหรอ?" นลินถามเสียงสั่น

"ไม่ใช่แค่นาย..." พีระพัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง "แต่ฉันก็ต้องทำ... เพื่อให้พ่อของเธอได้รับผลกรรม... และฉันก็อยากเห็นเธอ... เห็นเธอเจ็บปวดเหมือนที่แม่ของฉันเคยเจ็บปวด..."

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของนลิน เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรักที่เคยมีให้พีระพัฒน์มันค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวด ความโกรธ และความสิ้นหวัง

"นาย... นายมันปีศาจ!" นลินตะโกนสุดเสียง เธอลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "ฉันเกลียดนาย! เกลียดนายที่สุดในชีวิต!"

"ฉันรู้..." พีระพัฒน์ตอบรับอย่างไม่แยแส

"แล้ว... แล้วเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา... ที่นายทำเหมือนจะรักฉัน... นั่นมันคืออะไร!?" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน เธอจำได้ทุกคำพูด ทุกการกระทำของเขาที่ทำให้เธอเชื่อว่าเขารักเธอจริงๆ

"มัน... มันก็มีความรู้สึกดีๆ อยู่บ้าง..." พีระพัฒน์ตอบเสียงอ้อมแอ้ม "แต่ส่วนใหญ่... มันคือแผนการ... เพื่อให้ฉันได้ใกล้ชิดเธอ... เพื่อให้ฉันได้ทำลายเธอจากภายใน..."

น้ำตาของนลินไหลอาบแก้มอีกครั้ง เธอไม่สามารถทนฟังคำพูดเหล่านี้ได้อีกต่อไป มันเจ็บปวดเกินไปที่จะรับไหว

"ฉัน... ฉันไม่เคยรักนายเลย..." นลินพูดออกมาอย่างยากลำบาก "ตั้งแต่แรก... ฉันเกลียดนาย... ฉันแค่อยากจะเห็นนายเจ็บปวด... เหมือนที่นายทำกับครอบครัวฉัน..."

คำพูดนั้นของนลินทำเอาพีระพัฒน์อึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดเช่นนั้นออกมา

"แต่... แต่ฉันก็รักนาย... รักนายมาก..." นลินพูดทั้งน้ำตา "ฉันรักนายทั้งที่รู้ว่านายมันร้ายกาจ... ฉันรักนายทั้งที่รู้ว่านายทำร้ายฉัน... แต่นาย... นายมันทำลายทุกอย่าง... นายทำลายความรักของฉัน... นายทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยเชื่อ... ฉันเกลียดนาย! เกลียดนายที่สุด!"

เธอหันหลังให้เขา วิ่งหนีออกจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พีระพัฒน์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังกับความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งเปิดเผยออกมา

"นลิน!" เขาตะโกนเรียกเธอ แต่เธอก็ไม่หันกลับมา

ขณะที่นลินกำลังวิ่งหนีออกไปจากตึก เธอชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรง จนเกือบจะล้มลง

"คุณนลิน! เป็นอะไรไปครับ?" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น

นลินเงยหน้าขึ้นมอง... มันคือสมชาย เลขาคนสนิทของพ่อเธอ

"สมชาย..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

"เกิดอะไรขึ้นครับ? คุณดูไม่สบายเลย" สมชายถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว..." นลินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

สมชายมองเข้าไปในดวงตาของนลิน เขาเห็นความเจ็บปวดและความสับสนที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาตัดสินใจที่จะพูดบางอย่างออกไป

"คุณนลินครับ... ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ... เป็นความลับที่ผมเก็บไว้มานาน..." สมชายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นลินมองสมชายด้วยความสงสัย ใบหน้าของเธอซีดเผือด

"เรื่องนี้... มันอาจจะทำให้คุณช็อก... แต่มันคือความจริง... เกี่ยวกับพ่อของคุณ... และเกี่ยวกับคุณพีระพัฒน์..." สมชายหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เพื่อรวบรวมความกล้า "ที่จริงแล้ว... พ่อของคุณ... ไม่ได้เป็นคนทำลายครอบครัวของคุณพีระพัฒน์..."

นลินขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"

"หมายความว่า... ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด... และ... คุณพีระพัฒน์... เขาก็ไม่ได้ทั้งหมด... เขาถูกหลอกมาเหมือนกัน..." สมชายพูดเสียงเบา

นลินยืนนิ่ง มองสมชายด้วยความงุนงง เธอไม่เข้าใจสิ่งที่สมชายกำลังจะสื่อ

"ผมขอให้คุณใจเย็นๆ นะครับ... แล้วผมจะเล่าให้คุณฟังทั้งหมด..." สมชายกล่าว

แต่ก่อนที่สมชายจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้... จู่ๆ เสียงไซเรนของรถพยาบาลก็ดังขึ้นกะทันหัน!