"คุณสมชาย! นี่มันอะไรกัน!?" นลินอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรถพยาบาลคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้บริเวณที่เธอยืนอยู่ พร้อมกับมีเจ้าหน้าที่กู้ภัยจำนวนหนึ่งกำลังเร่งรีบ
สมชายหน้าเสีย "ผม... ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ"
แต่ไม่นานนัก ความตกใจของนลินก็ยิ่งทวีคูณ เมื่อเธอเห็นร่างของพีระพัฒน์ที่ถูกหามออกมาจากตึกด้วยเปลหาม สภาพของเขาดูไม่ดีนัก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท
"พีระพัฒน์!" นลินร้องเรียกชื่อเขาออกมาอย่างลืมตัว ความเกลียดชังที่เพิ่งถาโถมเข้ามาเมื่อครู่ เหมือนจะถูกกลบด้วยความตื่นตระหนก
"เกิดอะไรขึ้นครับ!?" สมชายรีบถามเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่กำลังลำเลียงพีระพัฒน์ขึ้นรถ
"เขาหัวใจวายเฉียบพลันครับ! เราต้องรีบนำส่งโรงพยาบาล!" เจ้าหน้าที่ตอบเสียงเร่งรีบ
นลินยืนนิ่งอึ้ง เธอไม่สามารถประมวลผลกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้ จากคนที่เธอเพิ่งจะเกลียดชังอย่างสุดหัวใจ ตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่กำลังจะเสียชีวิตต่อหน้าต่อตา
"คุณนลินครับ... เราต้องรีบไปโรงพยาบาล" สมชายเข้ามาประคองแขนนลิน
"แต่... แต่ฉัน..." นลินพึมพำ เธอไม่รู้ว่าตนเองควรรู้สึกอย่างไร
"คุณจะปล่อยให้เขาไปแบบนี้ไม่ได้นะครับ" สมชายพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "อย่างน้อย... คุณก็ควรจะไปรับรู้... ความจริงทั้งหมด... ก่อนที่จะสายเกินไป"
ด้วยความลังเล นลินจึงยอมให้สมชายพาขึ้นรถ เขาขับรถตามรถพยาบาลไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมืองตลอดทาง นลินเอาแต่นั่งนิ่ง จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับคนไร้วิญญาณ ความคิดของเธอหมุนวนอยู่กับเรื่องราวที่พีระพัฒน์เพิ่งเปิดเผย และคำพูดของสมชายที่ยังค้างคาอยู่ในใจ
"สมชาย... เมื่อกี้คุณกำลังจะพูดอะไร... เกี่ยวกับพ่อของฉัน... และพีระพัฒน์..." นลินถามเสียงแผ่วเบา
สมชายถอนหายใจ "คุณนลินครับ... ความจริงมันซับซ้อนกว่านั้นมาก... พ่อของคุณ... ท่านไม่ได้เป็นคนทำลายครอบครัวของคุณพีระพัฒน์... คนที่ทำจริงๆ... คือคนอื่น... ซึ่งผมจะเล่าให้คุณฟังในภายหลัง... ตอนที่คุณนลินพร้อมกว่านี้"
"คนอื่น? ใคร?" นลินถามต่อ แต่สมชายก็เพียงแต่ส่ายหน้า
"และที่สำคัญ... คุณพีระพัฒน์... เขาก็ถูกหลอกให้เข้าใจผิดมาตลอด... เขาเข้าใจว่าพ่อของคุณคือคนที่ทำลายครอบครัวของเขา... ซึ่งจริงๆ แล้ว... มันไม่ใช่เลย..." สมชายหยุดไปครู่หนึ่ง "เขา... พีระพัฒน์... เขาพยายามปกป้องคุณมาตลอด... พยายามที่จะไม่ให้คุณต้องเจ็บปวด... แต่ด้วยความเข้าใจผิด... และความโกรธแค้น... เขาจึงต้องทำในสิ่งที่เขาทำ..."
"ปกป้องฉัน? หลอกให้เข้าใจผิด? นายกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่สมชาย!" นลินแทบจะตะโกนออกมา เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกปั่นหัว
"ผมขอโทษครับคุณนลิน... ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ... แต่ผมอยากให้คุณ... ลองเปิดใจรับฟัง... แล้วคุณจะเข้าใจทุกอย่าง..." สมชายกล่าว
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล สมชายพา นลินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยพิเศษของพีระพัฒน์
ห้องพักหรูหรา พีระพัฒน์นอนอยู่บนเตียง สภาพยังคงซีดเซียว มีสายระโยงระยางเชื่อมต่อกับเครื่องมือแพทย์ต่างๆ นลินยืนมองเขาอยู่หน้าประตู ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ทั้งความสงสาร ความโกรธ และความสับสน
"คุณพีระพัฒน์... คุณต้องตื่นมานะ..." นลินกระซิบเบาๆ
ทันใดนั้น พีระพัฒน์ก็กระตุกเล็กน้อย และค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นนลินยืนอยู่ตรงหน้า
"นลิน... ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่...?" พีระพัฒน์ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
"ฉัน... ฉันมาดูคุณ..." นลินตอบเสียงตะกุกตะกัก
"ฉัน... ขอโทษ... ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด..." พีระพัฒน์กล่าว "ฉัน... ฉันทำไปเพราะความเข้าใจผิด... และความแค้น... แต่จริงๆ แล้ว... ฉันก็รักเธอ... รักเธอมาก..."
คำสารภาพรักของพีระพัฒน์ในยามใกล้ตาย ทำให้นลินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบแน่นที่หน้าอก ความเกลียดชังที่เคยมีมันค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเสียใจ
"คุณรู้ไหม... นลิน..." พีระพัฒน์พยายามพูดต่อ "ตอนนั้น... ที่พ่อของฉัน... พยายามจะช่วยแม่ของคุณ... เขาถูกข่มขู่... และบังคับให้เซ็นเอกสารบางอย่าง... เพื่อแลกกับชีวิตของเขา... พ่อของคุณ... เขาไม่รู้เรื่องนี้เลย... เขาคิดว่าพ่อฉันตั้งใจจะโกงเขา..."
"อะไรนะคะ!?" นลินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง
"ใช่... คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... คือ... คือ... " พีระพัฒน์พูดไม่จบประโยค เขาก็ไออย่างรุนแรง
"คุณพีระพัฒน์! ใจเย็นๆ ครับ!" สมชายรีบเข้ามาดู
"ใครกันแน่!?" นลินถามด้วยความร้อนรน
"คนนั้น... คือ... คนที่คอยช่วยเหลือ... ครอบครัวของคุณ... มาตลอด..." พีระพัฒน์พูดเสียงแผ่วเบา ก่อนที่ร่างกายของเขาจะกระตุกอีกครั้ง แล้วก็แน่นิ่งไป
"คุณพีระพัฒน์!" นลินกรีดร้องเสียงหลง
"ไม่จริง... ไม่จริง! เขาจะไม่เป็นอะไรไปนะ!" นลินพยายามเขย่าแขนของพีระพัฒน์ แต่ก็ไร้ผล
สมชายรีบเข้ามาดูอาการของพีระพัฒน์ แล้วหันมามองนลินด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย "คุณนลินครับ... ผมเสียใจด้วย... คุณพีระพัฒน์... เสียชีวิตแล้วครับ..."
นลินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เธอไม่สามารถขยับตัวได้ ความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งถาโถมเข้ามา มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
"คุณพีระพัฒน์... คุณ... คุณไม่ตายนะ... คุณจะต้องไม่ตาย..." เธอพึมพำกับตัวเอง
"คุณนลินครับ... เรื่องที่ผมกำลังจะบอกคุณ... มันสำคัญมาก..." สมชายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุณพีระพัฒน์... กำลังจะเปิดเผยความจริง... เกี่ยวกับคนที่ทำลายครอบครัวเขา... และคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... เขาพยายามที่จะบอกคุณ... ก่อนที่เขาจะ..."
"ใคร! ใครกันแน่!?" นลินถามเสียงสั่นเครือ
"เขา... กำลังจะบอกว่า... คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... คือ... คือ... " สมชายหยุดไปชั่วขณะ พลางมองไปที่ประตูห้องพัก
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!
ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น เขาคือ...
อีกครั้งหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก