"หลักฐาน… ชี้มาที่ฉัน…?" พีระพัฒน์ทวนคำ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงกว่าเดิม มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นเทา เขารู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลายลงมาตรงหน้า
นลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอเห็นความหวาดกลัวฉายชัดในแววตาของพีระพัฒน์ "หมายความว่ายังไงคะ? ผู้กองสมชายเขาพูดว่าอะไร?"
"เขาบอกว่า… มีพยาน… ที่เห็นฉัน… อยู่ในที่เกิดเหตุ… ในคืนที่พ่อเธอ… เสียชีวิต…" พีระพัฒน์พูดเสียงตะกุกตะกัก เขาพยายามเรียบเรียงคำพูด แต่สมองของเขากลับว่างเปล่าไปหมด "แล้วก็… มีลายเซ็นของฉัน… อยู่บนเอกสารบางอย่าง… ที่… ที่เกี่ยวข้องกับการโอน… ทรัพย์สิน… ของพ่อเธอ…"
หัวใจของนลินบีบรัด เธอเพิ่งจะก้าวข้ามผ่านความเกลียดชังมาได้ไม่นาน ตอนนี้กลับมีเรื่องร้ายแรงเข้ามาอีกครั้ง "เป็นไปไม่ได้! คุณไม่มีทาง… คุณไม่มีทางทำแบบนั้น!"
"ฉัน… ฉันก็ไม่รู้… นลิน…" พีระพัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง "ฉัน… ฉันจำอะไรไม่ได้เลย… ฉัน… ฉันถูกหลอก… ตลอดเวลา… ฉัน… ฉันไม่รู้ว่า… ใคร… กำลัง… ปลักปำฉัน…"
"ใคร… ใครกันแน่… ที่กำลังเล่นเกมสกปรกกับเรา…?" นลินถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอจะไม่ยอมให้เรื่องราวทั้งหมดจบลงแบบนี้เด็ดขาด
"ฉัน… ฉันต้องไป… ฉันต้องไปคุยกับผู้กองสมชาย… ให้รู้เรื่อง…" พีระพัฒน์กล่าว เขาพยายามตั้งสติ แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน
"ฉันจะไปด้วย!" นลินตัดสินใจทันที เธอจะไม่ปล่อยให้พีระพัฒน์เผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพังอีกต่อไป
ทั้งสองรีบเดินทางไปยังสถานีตำรวจ เมื่อไปถึง พวกเขาได้พบกับผู้กองสมชาย ซึ่งดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าพีระพัฒน์จะมา
"คุณพีระพัฒน์… ผม… ผมเสียใจด้วย… ที่ต้องแจ้งข่าวร้ายแบบนี้…" ผู้กองสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หลักฐานทั้งหมด… มันชี้มาที่คุณ… ชัดเจนมาก…"
"ผมไม่ได้ทำ! ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น! ใครกันแน่… ที่กำลังใส่ร้ายผม…?" พีระพัฒน์ตะโกน เขาพยายามอธิบาย แต่ผู้กองสมชายกลับไม่รับฟัง
"คุณพีระพัฒน์… ใจเย็นๆ ก่อนครับ…" ผู้กองสมชายกล่าว "เรามีพยาน… และเอกสาร… ที่ยืนยันได้… ว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้อง…"
"แต่… แต่พ่อของผม… ท่านบอกว่า… ท่านถูกใส่ร้าย… โดยคนที่ใกล้ชิด… ที่สุด…" นลินกล่าว เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณพีระพัฒน์… เขาไม่เคย… รู้เรื่องอะไรมาก่อนเลย…"
"ผมเข้าใจครับ… คุณนลิน… แต่หลักฐาน… มันพูดได้… มากกว่าคำพูด…" ผู้กองสมชายกล่าว
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องทำงานของผู้กองสมชายก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความชรา แต่แววตาของเขากลับฉายแววอำมหิต…
"พ่อ…?" พีระพัฒน์อุทานด้วยความตกใจ
"แก… แกมันลูกเนรคุณ…!" ชายชราคนนั้นตะโกนใส่พีระพัฒน์ "กล้าดียังไง… มาทำลายแผนของฉัน…! แกมัน… ตัวปัญหา…!"
ความจริงที่น่าตกใจที่สุดก็ถูกเปิดเผย… พ่อของพีระพัฒน์… คือผู้อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายทั้งหมด… เขาเป็นคนใส่ร้ายพ่อของนลิน… และเป็นคนพยายามจะใส่ร้ายพีระพัฒน์… เพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความผิด…
"พ่อ… ทำไม… ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้…?" พีระพัฒน์ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อหูตัวเอง
"ทำไม…! แกมันโง่…! แกมันอ่อนแอ…! แกมันไม่มีวัน… ที่จะขึ้นมาเป็นใหญ่… ได้…! ถ้าฉันไม่… กำจัด… พวกที่ขวางทาง… แก…! แกมัน… แค่เครื่องมือ… ของฉัน…!" พ่อของพีระพัฒน์ตะโกนเสียงดัง
นลินมองภาพตรงหน้าด้วยความสะเทือนใจ เธอเห็นความเจ็บปวด… ความผิดหวัง… และความขมขื่น… ในแววตาของพีระพัฒน์…
"คุณพ่อ… คุณทำร้ายครอบครัวของฉัน… แล้วตอนนี้… คุณยังจะทำร้ายลูกชายของคุณอีกหรือไง…?" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ
พ่อของพีระพัฒน์หันมามองนลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "แก… แกมันตัวปัญหา…! ถ้าไม่มีแก… ทุกอย่าง… ก็คงจะ… ดีกว่านี้…!"
"ไม่! ไม่ใช่ความผิดของฉัน! ความผิดมันอยู่ที่คุณ! คุณต่างหาก… ที่เป็นคนโง่… ที่หลงไปกับอำนาจ… และความโลภ…!" นลินตอบโต้
ผู้กองสมชายมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้
"พ่อ… ผม… ผมจะไม่มีวัน… ให้อภัยพ่อ…!" พีระพัฒน์กล่าว เขาหันไปมองหน้านลิน… "ผม… ผมขอโทษ… ที่ทำให้เธอ… ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีกครั้ง…"
"ไม่เป็นไรค่ะ… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน…" นลินจับมือของพีระพัฒน์แน่น… ความรักของพวกเขา… มันแข็งแกร่งขึ้น… จากการผ่านบททดสอบอันโหดร้าย…
หลังจากนั้น… พ่อของพีระพัฒน์ก็ถูกจับกุม… ความจริงทั้งหมด… ถูกเปิดเผย… นลินและพีระพัฒน์… ได้รับความยุติธรรม… สมดังที่พวกเขาต้องการ…
หลายเดือนต่อมา… นลินและพีระพัฒน์… ได้กลับมาอยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง… ความรักของพวกเขา… ไม่ได้ถูกทำลาย… แต่มันกลับแข็งแกร่งกว่าเดิม…
"ฉัน… ฉันดีใจ… ที่เราผ่านมันมาได้…" นลินกล่าว… เธอมองเข้าไปในดวงตาของพีระพัฒน์… ที่เต็มไปด้วยความรัก…
"ผม… ผมก็ดีใจ… ที่มีเธอ… อยู่ข้างๆ… ตลอดเวลา…" พีระพัฒน์ตอบ… เขาโอบกอดนลินไว้… อย่างทะนุถนอม…
"ฉัน… ฉันเคยเกลียดคุณมาก… แต่ตอนนี้… ฉันรักคุณ… มากกว่าที่เคย…" นลินสารภาพ…
"ผม… ก็รักคุณ… นลิน… รักคุณ… ที่สุดในหัวใจ…" พีระพัฒน์กล่าว… เขาจูบลงบนหน้าผากของเธอ… เป็นการเริ่มต้นใหม่… ของความรัก… ที่แข็งแกร่ง… และมั่นคง…
พวกเขาเดินเคียงข้างกัน… ไปยังอนาคต… ที่เต็มไปด้วยความสุข… และความหวัง… ความรักของพวกเขา… จะไม่มีวัน… จบลง…
แต่แล้ว… ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไป… โทรศัพท์ของพีระพัฒน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง… ครั้งนี้… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย…
"ใครโทรมา…?" นลินถามด้วยความเป็นห่วง
พีระพัฒน์มองไปที่หน้าจอ… ใบหน้าของเขา… เต็มไปด้วยความงุนงง… "ผม… ผมไม่รู้… แต่… นี่มัน… เบอร์แปลก…?"
เขาตัดสินใจกดรับสาย… "สวัสดีครับ…?"
ปลายสาย… มีเสียงกระซิบดังขึ้น… "นี่… คือจุดเริ่มต้น… ของบททดสอบ… ครั้งใหม่… ของพวกคุณ…"
อีกครั้งหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก