“จับกุมตัวเธอในข้อหายักยอกทรัพย์เป็นเงินจำนวนมหาศาลของบริษัท!” เสียงก้องกังวานของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของ ‘ฟ้าใส’ จนเธอรู้สึกชาหนึบไปทั้งร่าง ภาพตรงหน้าพร่ามัวราวกับหมอกหนาทึบที่กำลังปกคลุมดวงตา ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความหวัง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสนราวกับถูกผลักตกจากที่สูง
“ไม่จริงค่ะ! ฉันไม่ได้ทำ!” ฟ้าใสตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะขาดใจ เธอพยายามขัดขืนเมื่อมือหยาบของเจ้าหน้าที่กระชากแขนของเธอ แต่แรงต้านทานของหญิงสาวผู้บอบบางนั้นดูริบหรี่เมื่อเทียบกับพละกำลังที่เหนือกว่า
“คุณฟ้าใส กรุณาให้ความร่วมมือด้วยครับ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าวเสียงเรียบ พยายามดึงเธอไปทางประตูห้องทำงานที่เปิดอ้าอยู่
ภายในห้องทำงานที่เคยเป็นดั่งวิมานแห่งความฝัน บัดนี้กลับกลายเป็นแดนประหาร ดวงตาคู่คมกริบของ ‘ภาคิน’ CEO หนุ่มรูปงามราวเทพบุตร แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง กำลังจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะเผาไหม้เธอให้มอดไหม้
ภาคิน รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคาย ดวงตาที่เคยฉายแววอบอุ่น บัดนี้เต็มไปด้วยความผิดหวังและไม่ไว้ใจ แววตาที่เคยเป็นประกายเมื่อมองเธอ บัดนี้กลับเย็นชาจนน่ากลัว เขาคือผู้ที่ฟ้าใสเคยแอบชื่นชมมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาทำงานในฐานะพนักงานฝึกหัด เขามอบโอกาสให้เธอ เติมเต็มความฝันของเธอให้เป็นจริง
“คุณภาคินคะ! ช่วยฉันด้วย! ฉันไม่ได้ทำจริงๆ ค่ะ!” ฟ้าใสร้องขอความช่วยเหลือ ใบหน้าซีดเผือด เธอทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเขา น้ำตาไหลรินอาบแก้มใส
ภาคิน จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาไม่ตอบอะไร เพียงแค่ยกมือขึ้นปัดป้องราวกับรังเกียจสายตาของเธอ
“หลักฐานมันชัดเจน คุณฟ้าใส” เสียงของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับน้ำแข็งที่ถูกเจียระไน “เงินจำนวนมหาศาลหายไปจากระบบบัญชี และคุณคือคนสุดท้ายที่เข้าถึงข้อมูลส่วนนั้น”
“แต่มันไม่ใช่ฉันค่ะ! ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด!” ฟ้าใสพยายามอธิบายทั้งน้ำตา “คุณเชื่อฉันนะคะคุณภาคิน ฉันไม่เคยคิดร้ายกับบริษัทเลยสักนิด”
“ความเชื่อใจมันมีค่ามากนะคุณฟ้าใส” ภาคินกล่าวเสียงเข้ม “และตอนนี้ ความเชื่อใจของผมที่มีต่อคุณมันหมดสิ้นไปแล้ว”
คำพูดของเขาเหมือนมีดคมกริบที่กรีดลึกเข้ากลางใจของฟ้าใส เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะตัดสินเธออย่างรวดเร็วและโหดร้ายเช่นนี้
“แต่มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ค่ะ! คุณภาคินคะ ได้โปรดพิจารณาอีกครั้งนะคะ” เธออ้อนวอน
ภาคิน ไม่แม้แต่จะชายตามองเธออีก เขาหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ “จัดการตามกฎหมายได้เลยครับ ผมไม่มีอะไรจะพูดกับเธออีกแล้ว”
“คุณภาคิน!” ฟ้าใสตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างสิ้นหวัง ทว่าเขากลับไม่หันมามอง ราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ
เธอถูกลากตัวออกไปจากห้องทำงานนั้น ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวด ความผิดหวัง และคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ
“ทำไม… ทำไมคุณภาคินถึงทำกับฉันแบบนี้…”
ในขณะที่ฟ้าใสถูกพาตัวขึ้นรถตำรวจ ภาพของภาคินที่ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ของห้องทำงาน ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องไปยังรถคันนั้น แต่มุ่งตรงไปยังบางสิ่งที่ไกลออกไป…บางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
“ขอโทษนะฟ้าใส…” เขาพึมพำเสียงเบา ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง “แต่ตอนนี้… ฉันยังทำอะไรไม่ได้”
ในอกข้างซ้ายของภาคิน มีความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่ความรู้สึกยินดีที่ได้แก้แค้น หรือความสะใจที่ได้ลงโทษใครสักคน แต่มันคือความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น… เป็นความรู้สึกที่เขาไม่สามารถอธิบาย หรือแม้แต่ยอมรับได้ด้วยตัวเอง
เขาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักบานหนึ่งออกอย่างรวดเร็ว ภายในลิ้นชักนั้น มีแฟ้มเอกสารบางอย่างซ่อนอยู่ เขาหยิบมันออกมา มือสั่นเล็กน้อย ก่อนจะเปิดมันออก
ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของเขา เป็นภาพถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เธอดูคล้ายฟ้าใสอย่างมาก แต่ไม่ใช่เธอ
“ใครกันแน่… ที่พยายามจะทำลายทุกสิ่ง…”
ภาคินกำแฟ้มเอกสารในมือแน่น ดวงตาของเขากลับมาฉายแววเย็นชาอีกครั้ง แต่คราวนี้…มันมีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่
“ไม่ว่าใครหน้าไหน… ที่บังอาจมาเล่นกับฉัน… จะต้องชดใช้…”
เขาปิดลิ้นชักลงอย่างแรง เสียงดังสะท้อนก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัด
“ฟ้าใส… เธอจะต้องไม่เป็นอะไร… ฉันสัญญา…”
แต่คำสัญญาที่เขาให้ไว้ในตอนนั้น… มันจะเป็นจริงได้หรือไม่… เมื่อเบื้องหลังทุกสิ่ง… มีเงาของความลับที่มืดดำยิ่งกว่า… กำลังคืบคลานเข้ามา…
เมื่อCEOใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก