ตอนที่ 2 — เงาของอดีต

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาปลุก ‘ฟ้าใส’ ให้ตื่นจากภวังค์อันโหดร้าย เธอพบว่าตัวเองยังคงนั่งคุดคู้อยู่บนโซฟาในห้องเช่าเล็กๆ สกปรก ฝันร้ายเมื่อวานนี้ยังคงหลอกหลอนเธอไม่ไปไหน ภาพใบหน้าเย็นชาของ ‘ภาคิน’ ‌เสียงก้องกังวานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ และความรู้สึกสิ้นหวังที่กัดกินหัวใจ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

“ฉันไม่ได้ทำ… ฉันไม่ได้ทำจริงๆ…” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาที่แห้งเหือดไปเมื่อคืน บัดนี้กลับเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ดังขึ้นมาเป็นระยะ ​แต่เธอไม่มีแม้แต่แรงที่จะหยิบมันขึ้นมาดู เธอรู้ดีว่าใครจะเป็นคนโทรมา… เจ้าหนี้… หรือญาติพี่น้องที่เธอเคยหยิบยืมมาเพื่อการศึกษา… ตอนนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน…

เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า ทุกอย่างที่เธอสร้างมาด้วยความพยายามตลอดหลายปี กลับกลายเป็นศูนย์ในชั่วพริบตา

ในขณะที่ฟ้าใสจมปลักอยู่กับความสิ้นหวัง ภาคินกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องทำงานที่หรูหราของเขา ‍ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าปกติ มือที่เคยถือปากกาเพื่อเซ็นเอกสารสำคัญ บัดนี้กลับกำแน่นจนข้อกระดูกขาว

เขาจ้องมองไปยังแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่วางอยู่ตรงหน้า แฟ้มที่เขาเพิ่งค้นเจอเมื่อคืนนี้ หลังจากที่ฟ้าใสถูกจับกุมไป

ภายในแฟ้มนั้น เต็มไปด้วยหลักฐานบางอย่างที่บิดเบือนความจริง… หลักฐานที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดี เพื่อโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฟ้าใส

มีอีเมลฉบับหนึ่งที่ถูกส่งมาจากบัญชีที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ ‌อ้างว่าเป็นหลักฐานการโอนเงินที่ฟ้าใสเป็นผู้กระทำ… แต่เมื่อภาคินลองตรวจสอบอย่างละเอียด เขากลับพบความผิดปกติบางอย่าง… การตั้งค่าของอีเมล… การเข้ารหัส… มันไม่ใช่ฝีมือของพนักงานธรรมดาทั่วไป

นอกจากนี้ ยังมีบันทึกการเข้าถึงข้อมูลที่ถูกแก้ไข… บันทึกที่ชี้ว่าฟ้าใสเป็นคนเข้าถึงข้อมูลบัญชีในเวลาเดียวกับที่เงินหายไป… ‍แต่ภาคินรู้ดีว่า… มันเป็นไปไม่ได้…

“เป็นไปไม่ได้…” ภาคินพึมพำเสียงแหบพร่า

เขาจำได้ดี… วันที่เกิดเรื่อง… ฟ้าใสอยู่ที่บ้านของเธอ… เขาเห็นเธอด้วยตาตัวเอง… ผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ในบริเวณบ้าน… เธอกำลังดูแลแม่ที่ป่วย…

แล้วใคร… ​ใครกันที่กำลังเล่นเกมสกปรกนี้… ใครที่ต้องการกำจัดฟ้าใส… และใคร… ที่ต้องการให้เขา… ภาคิน… เป็นคนลงมือเอง…

ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก เขาตัดสินใจไปแล้ว… ​เขาเชื่อในสิ่งที่เห็น… เขาเชื่อในหลักฐาน… เขาเชื่อว่าฟ้าใสคือคนร้าย…

“โง่เอ๊ย… ภาคิน…” เขาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อของ ‘นลิน’ หญิงสาวที่เขาเคยคบหา… ​หญิงสาวที่ดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับบริษัทนี้…

“นลิน… เธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า…” เขาถามเสียงเย็น

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหวานเจื้อยแจ้วจะดังขึ้นมา “เรื่องอะไรคะภาคิน… ฉันไม่เข้าใจ…”

“เรื่องเงินของบริษัท… เรื่องที่ฟ้าใสโดนจับ…” ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ

“อ๋อ… เรื่องนั้นเหรอคะ…” น้ำเสียงของนลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ฉันได้ยินมาค่ะ… แย่จังเลยนะคะ… ฉันเคยเตือนคุณแล้วว่าฟ้าใสดูไม่น่าไว้วางใจ…”

คำพูดของนลินเหมือนมีดที่กรีดซ้ำแผลเดิมในใจของภาคิน เขาพยายามควบคุมอารมณ์ “เธอ… รู้จักใครที่อาจจะทำเรื่องนี้ไหม…”

“ไม่รู้สิคะภาคิน… ฉันไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นเลย…” น้ำเสียงของนลินฟังดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ในใจของภาคิน… มันมีความเคลือบแคลงสงสัยบางอย่าง…

เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ… บางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังคำพูดของนลิน…

“เอาล่ะ… แค่นี้ก่อนนะ…” ภาคินกดวางสาย

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างอ่อนแรง

เขาไม่อยากเชื่อ… ไม่อยากเชื่อว่าคนที่เขาเคยไว้ใจ… คนที่ดูเหมือนจะบริสุทธิ์… จะเป็นคนสกปรก…

แต่หลักฐาน… หลักฐานที่เขาเพิ่งค้นเจอ… มันชี้ไปในทิศทางนั้น…

เขาตระหนักได้ว่า… ความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้… มันลึกซึ้งกว่าที่เขาคิด…

และเขา… ภาคิน… จะต้องหาความจริงให้ได้… ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม…

เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดูอีกครั้ง… รูปถ่ายของหญิงสาวที่ดูคล้ายฟ้าใส… แต่ไม่ใช่เธอ…

“ใครกันแน่…” เขาพึมพำ “ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมนี้…”

ความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถมเข้ามา… มันทำให้เขาทรมาน… เขาได้ทำลายชีวิตของใครบางคนไปแล้ว… โดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว…

เขาตัดสินใจ… เขาจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ… จนกว่าเขาจะหาความจริงได้ทั้งหมด…

เขาจะปกป้องฟ้าใส… และเขาจะแก้แค้นให้กับเธอ…

แต่ในขณะเดียวกัน… เขาก็รู้ดีว่า… การตัดสินใจครั้งนี้… อาจจะนำพาเขาไปสู่… อันตราย… ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม…

เพราะความลับ… มักจะมาพร้อมกับ… อันตราย… เสมอ…