เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในหัวของ ‘ฟ้าใส’ ทุกครั้งที่เธอคิดถึงเรื่องเงิน… เงินที่เธอไม่มี… เงินที่เธอต้องหามาคืน… แต่มันเป็นไปไม่ได้…
หลังจากที่ถูกปล่อยตัวออกมาอย่างกะทันหัน เธอพบว่าตัวเองไร้ที่พึ่ง ไร้เงิน ไร้งาน และที่สำคัญที่สุด… ไร้ความเชื่อใจจากคนที่เธอเคยรัก
เธอพยายามติดต่อขอความช่วยเหลือจากญาติพี่น้อง แต่คำตอบที่ได้กลับมีแต่ความผิดหวัง และคำตำหนิ
“ฉันไม่มีเงินให้เธอแล้วนะฟ้าใส! เธอทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้… ฉันจะช่วยอะไรเธอได้!” เสียงของป้าของเธอที่ดังมาจากปลายสาย ทำให้ฟ้าใสแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
เธอเดินโซซัดโซเซไปตามท้องถนนที่พลุกพล่าน ผู้คนรอบข้างต่างรีบเร่งไปทำงานของตนเองอย่างมีความสุข แต่สำหรับเธอ… ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง
เธอแวะเข้าไปในร้านกาแฟเล็กๆ สั่งกาแฟดำที่ราคาถูกที่สุดเท่าที่จะหาได้ จิบมันอย่างช้าๆ พยายามรวบรวมสติ
“ฉันจะทำยังไงต่อไปดี…” เธอถามตัวเอง
เธอคิดถึง ‘ภาคิน’… ใบหน้าของเขา… สายตาที่เย็นชา… มันยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ
เขาคือคนที่ยื่นโอกาสให้เธอ… และเขาก็เป็นคนพรากมันไปจากเธอ…
แต่แล้ว… จู่ๆ เสียงเรียกชื่อของเธอก็ดังขึ้นมา…
“คุณฟ้าใส…”
เธอเงยหน้าขึ้นมอง… ภาพตรงหน้าทำให้เธอแทบไม่เชื่อสายตา…
‘ภาคิน’… ชายผู้เป็นสาเหตุแห่งความหายนะของเธอ… ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ… พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่จริงใจนัก
“คุณภาคิน…” เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงเบา
“ผมขอโทษที่เมื่อวานนี้ ผมแสดงกิริยาไม่ดีใส่คุณ” ภาคินกล่าว พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูอ่อนโยนขึ้น
ฟ้าใสไม่ตอบอะไร เธอยังคงจ้องมองเขาด้วยความสงสัย
“ผม… ผมอาจจะตัดสินใจเร็วเกินไป” ภาคินกล่าวต่อ “ผมได้ทบทวนเรื่องราวทั้งหมดแล้ว…”
ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างมีความหวัง แต่เธอก็ยังคงระแวง
“ผม… ผมมีข้อเสนอให้คุณ” ภาคินกล่าว “ข้อเสนอที่อาจจะช่วยให้คุณ… พ้นจากสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ได้”
ฟ้าใสเริ่มรู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงขึ้น เธออยากจะเชื่อ… แต่อีกใจหนึ่ง… เธอก็ยังคงกลัว…
“ข้อเสนออะไรคะ…” เธอถามเสียงสั่น
ภาคินยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ… เป็นเอกสารข้อเสนอการจ้างงาน… ในตำแหน่ง… เลขานุการส่วนตัวของเขา…
“ผมต้องการคุณกลับมาทำงาน… ในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวของผม” ภาคินกล่าว “และ… ผมจะจัดการเรื่องหนี้สินของคุณทั้งหมด… โดยแลกกับการที่คุณต้องทำงานชดใช้ผม… จนกว่าหนี้จะหมด”
ฟ้าใสอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าภาคินจะยื่นข้อเสนอที่ฟังดูเหมือนจะดี… แต่ก็แฝงไปด้วยเงื่อนไขที่น่ากลัว…
“ทำงาน… ใช้หนี้…” เธอทวนคำ
“ใช่” ภาคินตอบ “คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหม… ฟ้าใส”
คำพูดของเขากัดกินเข้าไปในใจของเธอ… เขาพูดถูก… เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ…
เธอไม่มีเงิน… เธอไม่มีงาน… และเธอไม่มีใครให้พึ่งพา…
“แต่… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ…” เธอถาม
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาดูซับซ้อน… “ผม… ผมอยากจะชดเชยสิ่งที่ผมได้ทำลงไป…”
“ชดเชย…” ฟ้าใสพึมพำ
“ใช่” ภาคินตอบ “และ… ผมเชื่อว่าคุณ… เป็นคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตำแหน่งนี้…”
ฟ้าใสคิดถึงสถานการณ์ของเธอ… เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมย… ถูกไล่ออก… ถูกสังคมประณาม…
เธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร… ถ้าไม่มีงาน… ถ้าไม่มีเงิน…
และ… ถ้ามีโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง… ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการทำงานภายใต้ความกดดัน… ภายใต้การจับตาดูของคนที่เคยทำลายชีวิตเธอ…
“ฉัน… ฉันจะยอมรับข้อเสนอของคุณค่ะ” ฟ้าใสกล่าวเสียงหนักแน่น
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณแน่ใจนะ…”
“ค่ะ” ฟ้าใสตอบ “ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว…”
ภาคินพยักหน้าช้าๆ “ดี… งั้น… คุณมาเริ่มงานได้เลย… พรุ่งนี้เช้า…”
“พรุ่งนี้เช้า…” ฟ้าใสทวนคำ
“ใช่” ภาคินกล่าว “และ… จำไว้… นี่คือข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้… สำหรับคุณ…”
ภาคินเดินจากไป ทิ้งให้ฟ้าใสยืนอยู่เพียงลำพัง… พร้อมกับเอกสารข้อเสนอในมือ…
เธอรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่… กับดัก… กับดักที่ภาคินได้วางไว้…
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากมันได้หรือไม่… หรือเธอจะต้องจมปลักอยู่กับมันตลอดไป…
และ… ภายใต้ข้อเสนอที่ดูเหมือนจะดีนี้… ซ่อนเร้นความลับอะไรอีกบ้าง… ที่เธอ… ยังไม่รู้…
หัวใจของเธอเต้นระรัว… ราวกับกำลังเต้นรำไปกับ… จังหวะของ… โชคชะตา… ที่โหดร้าย…
เมื่อCEOใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก