ตอนที่ 4 — ใกล้ชิด...อันตราย

"คุณจะทำบ้าอะไรอีก!" เสียงตวาดของภาคินดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด ฟ้าใสสะดุ้งเฮือก เธอไม่เคยได้ยินเขาใช้เสียงดังขนาดนี้มาก่อน ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอราวกับจะเผาไหม้ทุกอณูของร่างกาย

"ฉัน... ฉันแค่..." ฟ้าใสพยายามอธิบาย แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ ‌เธอทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้น มือสั่นระริก เธอแค่พยายามหาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง แต่ดูเหมือนทุกอย่างที่เธอทำ กลับยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

"แค่สั่งทำเอกสารลับของบริษัท โดยไม่ได้รับอนุญาต? นี่มันไม่ใช่ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ​ฟ้าใส! นี่มันคือการทรยศ!" ภาคินเดินเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายเขา มือของเขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนเจ็บ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ลึกๆ แล้ว มีบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก...มันคืออะไรกันแน่?

"ไม่ใช่ค่ะ! ‍ฉันไม่ได้ทรยศ! ฉันแค่... ฉันแค่กำลังหาทางพิสูจน์ความจริง!" ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาคลอเบ้า เธอรู้สึกราวกับถูกกล่าวหาในสิ่งที่ไม่ได้ทำ และมันเจ็บปวดเหลือเกิน

"ความจริง? ความจริงก็คือเงินหายไป ‌และคุณคือคนเดียวที่เข้าถึงข้อมูลทั้งหมด!" ภาคินกระชากข้อมือเธอให้หันไปเผชิญหน้ากับกองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาชี้ไปที่เอกสารสำคัญบางส่วน "คุณกำลังจะเอาข้อมูลพวกนี้ไปไหน? ไปให้ใคร?"

"ฉันไม่ได้จะเอาไปให้ใครทั้งนั้น! ฉันกำลังจะ... ฉันกำลังจะหาช่องโหว่ในระบบบัญชี เพื่อดูว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเอาเงินไป!" ‍ฟ้าใสสูดหายใจลึก เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องพูดความจริงออกไปทั้งหมด แม้ว่ามันอาจจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายก็ตาม

ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดว่าหญิงสาวที่เขาดูแคลนมาตลอด จะกล้าเผชิญหน้ากับเขาด้วยท่าทีแบบนี้ "คุณกำลังบอกว่า... คุณกำลังสืบหาคนร้ายเอง?"

"ใช่ค่ะ! ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อฉัน ​แต่ฉันสาบานได้เลยว่าฉันไม่ได้ขโมยเงิน! ถ้าฉันหาหลักฐานไม่ได้จริงๆ ฉันยอมรับโทษทุกอย่าง!" เสียงของเธอสั่นเครือ แต่แววตาแน่วแน่

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง ภาคินปล่อยข้อมือของเธอ เขาถอยกลับไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน ​ฟ้าใสยืนนิ่ง หายใจหอบเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อเธอหรือไม่ แต่เธอได้พูดออกไปหมดแล้ว

"คุณรู้ไหม ฟ้าใส... การทำงานในโลกธุรกิจ มันโหดร้ายกว่าที่คุณคิดเยอะ" ภาคินพูดขึ้นมาลอยๆ ​โดยไม่หันมามองเธอ "คนเรามักจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ แม้กระทั่งเหยียบย่ำคนที่อ่อนแอกว่า"

"แต่ไม่ใช่ทุกคนค่ะ" ฟ้าใสตอบเสียงแผ่วเบา "ยังมีคนที่พยายามทำดี พยายามทำในสิ่งที่ถูกต้องอยู่"

ภาคินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย ราวกับเห็นภาพสะท้อนบางอย่างในตัวเธอ "ผมไม่เคยเชื่อเรื่องความดีงามอะไรนั่นหรอก ผมเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น และสิ่งที่ผมเห็นคือหลักฐานที่มัดตัวคุณ"

"แล้วถ้าหลักฐานนั้นมันถูกจัดฉากขึ้นมาล่ะคะ?" ฟ้าใสถามเสียงดังขึ้น เธอไม่ยอมแพ้ "ถ้ามีใครบางคนพยายามใส่ร้ายฉัน เพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง"

ภาคินเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารกองหนึ่งขึ้นมาดู "คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะทำได้? งานนี้มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะรับไหว"

"ฉันไม่กลัวค่ะ! ตราบใดที่ฉันยังบริสุทธิ์ ฉันจะสู้ให้ถึงที่สุด!" ฟ้าใสยืนยัน

ภาคินมองเธอครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่าง "ถ้าอย่างนั้น... ผมจะให้โอกาสคุณ"

ฟ้าใสเบิกตากว้าง "หมายความว่ายังไงคะ?"

"ผมจะให้คุณพิสูจน์ตัวเอง" ภาคินพูดเสียงเรียบ "แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง และห้ามทำอะไรที่นอกเหนือจากคำสั่งเด็ดขาด"

"ค่ะ! ได้เลยค่ะ! ฉันจะทำทุกอย่าง!" ฟ้าใสตอบรับอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง

"ดี" ภาคินพยักหน้า "พรุ่งนี้เช้า...คุณมาหาผมที่นี่แต่เช้า เราจะเริ่มงานกัน"

หลังจากนั้น ภาคินก็ไล่ฟ้าใสออกจากห้องทำงานไป เธอเดินออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว มีทั้งความหวังและความกังวลปะปนกันไป การที่เขาให้โอกาสเธอ มันเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อน แต่การทำงานใกล้ชิดกับเขา...มันก็ทำให้เธอหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

ตลอดทั้งสัปดาห์ ฟ้าใสทำงานอย่างหนักภายใต้การควบคุมของภาคิน เขาเข้มงวดกับเธอทุกอย่าง ตั้งแต่การจัดเอกสาร การค้นหาข้อมูล ไปจนถึงการวิเคราะห์ตัวเลขต่างๆ แต่บางครั้ง เธอก็สังเกตเห็นแววตาที่อ่อนโยนของเขา เวลาที่เธอทำอะไรสำเร็จ หรือเวลาที่เธอแสดงความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า

มีอยู่ครั้งหนึ่ง เธอทำงานจนดึกดื่น ภาคินเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟร้อนๆ แก้วหนึ่ง "ทำงานหนักเกินไป ระวังจะป่วย" เขาพูดเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ

ฟ้าใสรับแก้วกาแฟมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ คุณภาคิน"

"ดื่มแล้วก็รีบกลับไปพักผ่อน" เขาพูดพลางวางมือลงบนไหล่เธอเบาๆ เป็นสัมผัสที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง "พรุ่งนี้ยังมีงานอีกเยอะ"

สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้น กลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของฟ้าใส เธอเริ่มมองเห็นอีกด้านหนึ่งของภาคิน ชายหนุ่มผู้เย็นชา ไร้หัวใจที่เธอเคยรู้จัก แต่เบื้องหลังนั้น กลับซ่อนเร้นความห่วงใยบางอย่างไว้

วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทำงานอยู่ด้วยกัน ภาคินก็ถามขึ้นมา "คุณแน่ใจนะว่าไม่มีใครบังคับคุณให้ทำเรื่องนี้?"

ฟ้าใสเงยหน้ามองเขา "หมายความว่ายังไงคะ?"

"ผมแค่สงสัย...ว่าทำไมคุณถึงได้มุ่งมั่นขนาดนี้"

"เพราะฉันเชื่อในความถูกต้องค่ะ" ฟ้าใสตอบ "และฉันก็ไม่อยากให้ใครต้องมารับผิดแทนฉัน"

ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "บางที... ความถูกต้อง ก็อาจจะไม่ได้สวยงามเสมอไป"

คำพูดของเขา ทำให้ฟ้าใสรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบางเบาเข้ามาเกาะกุมหัวใจ แต่เธอก็ไม่กล้าถามอะไรต่อไป เธอกลัวว่าหากถามออกไป ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ดีขึ้นนี้ อาจจะพังทลายลง

ในขณะเดียวกัน ภาคินก็เริ่มสงสัยในตัวฟ้าใสมากขึ้น เขาเห็นความมุ่งมั่น ความซื่อสัตย์ และความเด็ดเดี่ยวของเธอ สิ่งเหล่านี้กำลังบั่นทอนความเชื่อมั่นเดิมๆ ที่เขามีต่อเธอ เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดนั้นถูกต้องแล้วจริงหรือ? หรือมีบางอย่างที่เขาพลาดไป?

คืนหนึ่ง ฟ้าใสฝันถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น เธอเห็นเงาตะคุ่มๆ คนหนึ่ง กำลังหยิบเอกสารบางอย่างไป เธอพยายามจะจดจำใบหน้า แต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าใสตั้งใจจะกลับไปดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ห้องเก็บเอกสารอีกครั้ง เผื่อว่าเธอจะมองเห็นอะไรที่ผิดปกติไป เธอแอบเข้าไปในห้องนั้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความมืด เธอเห็นแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบขึ้นมา

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!