“เป็นไปไม่ได้… ผมไม่เคย…” เสียงของภาคินแหบพร่า ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น ลายเซ็นของเขาปรากฏเด่นชัดอยู่บนเอกสารคำตัดสินที่ประทับตราว่าฟ้าใสคือผู้กระทำผิด
เอกภพทนายความส่วนตัวของเขายืนมองด้วยความเห็นใจ “ผมเข้าใจครับคุณภาคินว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับ แต่นี่คือหลักฐาน…”
ภาคินไม่ฟัง เขาหยิบเอกสารอีกหลายฉบับขึ้นมาพลิกดูอย่างบ้าคลั่ง สมองของเขากำลังพยายามปะติดปะต่อภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน ที่เขากลับจำได้อย่างเลือนรางเหลือเกิน
“ทำไม… ทำไมฉันถึงจำไม่ได้?” เขาพึมพำกับตัวเอง มือของเขากำเอกสารแน่นจนยับยู่ยี่
ความจริงที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาเคยคิดไว้เสียอีก อรพรรณ… ผู้ช่วยที่เขาไว้ใจมาตลอด กลับเป็นผู้อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายนี้ เธอร่วมมือกับธวัชชัย คู่แข่งคนสำคัญของบริษัท เพื่อใส่ร้ายฟ้าใส และที่ร้ายแรงที่สุด… คือเขาเอง! เขาได้ลงนามในคำตัดสินนั้น โดยที่เขาไม่เคยรู้ตัว!
“ผมได้ตรวจสอบบันทึกการประชุมในวันนั้นแล้วครับคุณภาคิน” เอกภพกล่าวเสียงเบา “คุณภาคิน… ได้เข้าร่วมการประชุมนั้นในสภาพที่… ไม่สมบูรณ์นัก”
“ไม่สมบูรณ์? หมายความว่าไง?” ภาคินถาม
“คุณภาคิน… ได้ดื่มหนักมากในคืนก่อนวันประชุมครับ” เอกภพเอ่ย “และในวันประชุม… คุณภาคินมีอาการมึนเมา… ทำให้การตัดสินใจและการจดจำของคุณ… ขาดประสิทธิภาพ”
ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างแรง ภาพของคืนนั้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน คืนที่เขาดื่มเหล้าอย่างหนักเพื่อจะลืมความผิดหวังในเรื่องงาน… คืนที่เขาดื่มจนขาดสติ…
“อรพรรณ… เธอทำแบบนี้กับผม…” ภาคินกัดฟันพูด ความเจ็บปวดและความแค้นถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
เขาโทษตัวเอง โทษที่เขาปล่อยปละละเลยตัวเอง โทษที่เขาไว้ใจคนผิด โทษที่เขา… เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฟ้าใสต้องเจ็บปวด
“ผมขอโทษครับคุณภาคิน” เอกภพกล่าว “ผมควรจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้ละเอียดกว่านี้”
“ไม่… ไม่ใช่ความผิดของนาย” ภาคินโบกมือปฏิเสธ “ความผิดอยู่ที่ฉัน… ฉันต่างหากที่ต้องรับผิดชอบ”
เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่าเดิม “ฉันจะหาฟ้าใสให้เจอ… และฉันจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ”
“แต่คุณภาคินครับ… คุณฟ้าใสหายตัวไปนานกว่าสามปีแล้วครับ…” เอกภพเกริ่นอย่างลังเล
“สามปี… สามปีที่ฉันปล่อยให้เธอต้องเจ็บปวด… สามปีที่ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน” ภาคินพูดเสียงเครือ “ฉันจะไม่ยอมให้เวลานั้นผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์อีกแล้ว”
นับตั้งแต่วันนั้น ภาคินก็ทุ่มเททุกอย่างที่มีเพื่อตามหาฟ้าใส เขาใช้เส้นสายทั้งหมดที่มี ติดต่อทุกองค์กรที่เกี่ยวข้องกับการคนหาย ตรวจสอบประวัติการเดินทางของเธออย่างละเอียดทุกครั้งที่มีเบาะแส
เขาเริ่มต้นจากการสืบหาความจริงเกี่ยวกับอรพรรณและธวัชชัย เขาพบว่าอรพรรณได้ออกจากบริษัทไปทันทีหลังจากที่ฟ้าใสถูกตัดสิน และได้ย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับธวัชชัย ทรัพย์สินของทั้งคู่เพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติหลังจากนั้นไม่นาน
ภาคินไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขาสืบหาเบาะแสเกี่ยวกับฟ้าใสจากทุกทิศทุกทาง เขาสัมภาษณ์เพื่อนร่วมงานเก่าๆ ของเธอ สอบถามจากคนรู้จักที่เคยสนิทกับเธอ แต่ก็ไม่มีใครสามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้เลย
เวลาผ่านไป… วันแล้ววันเล่า… เดือนแล้วเดือนเล่า… ปีแล้วปีเล่า…
สามปี… ห้าปี… เจ็ดปี…
ภาคินไม่เคยยอมแพ้ เขาเก็บรูปของฟ้าใสไว้ในกระเป๋าสตางค์เสมอ รูปของหญิงสาวที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาของเธอเป็นแรงผลักดันให้เขาเดินหน้าต่อไป
เขาปรับปรุงระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทให้รัดกุมยิ่งขึ้น เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก เขาตั้งหน่วยงานพิเศษขึ้นมาเพื่อตรวจสอบความโปร่งใสภายในองค์กร และให้ความช่วยเหลือแก่พนักงานที่ถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม
เขาเปลี่ยนตัวเองไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จาก CEO ผู้เย็นชาและไร้หัวใจ กลายเป็นชายหนุ่มผู้เข้มแข็ง เต็มไปด้วยความรับผิดชอบ และมีความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขความผิดพลาดในอดีต
ในทุกๆ วัน ภาคินจะเดินไปที่หน้าต่างห้องทำงานของเขา มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองราวกับจะค้นหาใครบางคนในนั้น
“ฟ้าใส… เธออยู่ที่ไหน” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโหยหา
แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด ความรู้สึกผิดและความเสียใจก็ยังคงกัดกินหัวใจของเขาอยู่เสมอ
เขาหวังเพียงว่าวันหนึ่ง… วันที่เขาได้พบเธออีกครั้ง… เขาจะมีโอกาสได้อธิบายทุกสิ่งทุกอย่าง
เขาจะได้บอกเธอว่าเขาเสียใจมากแค่ไหน
เขาจะได้บอกเธอว่าเขาตามหาเธอมาตลอด…
และที่สำคัญที่สุด… เขาจะได้บอกเธอว่า… เขาไม่เคยหยุดรักเธอเลย…
คืนหนึ่ง ภาคินกำลังนั่งทำงานอยู่ตามปกติ เขาหยิบรูปของฟ้าใสขึ้นมามอง ความคิดถึงถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง จนเขาเผลอหลับไปบนโต๊ะทำงาน
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านเข้ามาปลุกเขาให้ตื่น เขาลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง
และแล้ว… ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่บนท้องถนน… สายตาของเขาก็พลันหยุดลงที่ใครคนหนึ่ง…
ร่างบางในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน กำลังเดินสวนทางกับเขามา… ผมยาวสีดำขลับพลิ้วไหวไปตามลม… ใบหน้าของเธอ… แม้จะดูเหนื่อยล้าไปบ้าง… แต่ก็ยังคงความงดงาม…
“ฟ้าใส…?” ภาคินเอ่ยชื่อเธอออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ตาเห็น
หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน
เขากำลังจะวิ่งออกไปหาเธอ… แต่แล้ว…
ทันใดนั้นเอง… หญิงสาวคนนั้นก็หันหน้ามา…
และเมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน… ภาคินก็เห็นแววตาที่คุ้นเคย…
แต่… แววตาคู่นั้น… กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา… และความไม่แยแส…
ราวกับว่า… เขา… ไม่ใช่คนที่เธอเคยรัก…
เมื่อCEOใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก