“คุณภาคิน! คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!” เสียงของฟ้าใสตะโกนก้องไปทั่วห้องทำงานที่หรูหราของภาคิน เธอทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้เนื้อดีอย่างแรง จนอีกฝ่ายที่นั่งจ้องมองเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมาด้วยความรำคาญ
“ฉันทำอะไรผิด” ภาคินถามเสียงเรียบ ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าคำตะโกนเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่ที่บินผ่านไป
“คุณจะไล่ฉันออก! ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!” ฟ้าใสแทบจะควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกโกรธแค้น ประสานกับความผิดหวัง มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะยืนไม่อยู่
“ฉันไม่ได้ไล่เธอออก” ภาคินตอบ “ฉันแค่... ต้องการให้เธอไปพัก”
“พัก! คุณจะให้ฉันไปพักที่ไหน! ในเมื่อฉันไม่มีที่ไป ไม่มีเงิน ไม่มีอะไรเลย!” ฟ้าใสย้ำคำพูดของเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณกำลังจะผลักฉันให้ไปตายข้างถนนอย่างนั้นหรือ!”
ภาคินถอนหายใจยาว เขาเลื่อนเอกสารที่อยู่ในมือลง แล้วประสานมือเข้าหากัน “ฟ้าใส... เธอเข้าใจผิด”
“ฉันเข้าใจผิดอะไร!” ฟ้าใสตะคอก “คุณบอกเองว่าคุณไม่เชื่อว่าฉันเป็นคนขโมยเงินของคุณ! แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้! คุณกำลังจะทำให้ฉันกลายเป็นคนไม่มีงานทำ ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีอะไรเลย!”
“ฉันกำลังช่วยเธอ” ภาคินพูดเสียงเข้มขึ้น “นี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอ ที่จะหลุดพ้นจากเรื่องทั้งหมดนี้”
“โอกาสสุดท้าย! คุณกำลังจะให้โอกาสฉันด้วยการผลักฉันให้ตกเหวอย่างนั้นหรือ!” ฟ้าใสรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน เธอไม่เคยรู้สึกโกรธใครได้มากขนาดนี้มาก่อน
“ใครบางคนกำลังเล่นเกมกับเรา ฟ้าใส” ภาคินเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง “และถ้าเรายังอยู่ที่นี่ต่อไป... เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายที่มากกว่าเดิม”
“อันตราย! อันตรายจากใคร!” ฟ้าใสถาม “คุณกำลังพูดถึงใคร! คุณภาคิน! บอกฉันมาให้หมด!”
ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างพิจารณา เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเจ็บปวด เขาเองก็กำลังเจ็บปวดไม่แพ้กัน การตัดสินใจครั้งนี้มันยากลำบากเหลือเกิน
“คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้... เขาแข็งแกร่งกว่าที่เราคิด” ภาคินกล่าว “และเขา... กำลังจับตาดูเราอยู่”
“จับตาดูเราอยู่! แล้วคุณจะให้ฉันหนีไปแบบนี้เหรอคะ! ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง! ปล่อยให้เขาทำอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ!” ฟ้าใสรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตาย
“นี่ไม่ใช่การหนี ฟ้าใส” ภาคินปรับท่านั่งให้ตรง “นี่คือการวางแผน”
“วางแผนอะไร! คุณกำลังจะปล่อยให้ฉันไปเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายเพียงลำพังอย่างนั้นหรือ!” ฟ้าใสรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบอย่างแรง
“ฉันจะเตรียมการทุกอย่างไว้ให้เธอ” ภาคินพูดเสียงนุ่มนวลลง “เธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในที่ที่ปลอดภัย และ... มีความหวัง”
“ความหวัง! ความหวังที่จะอยู่ห่างจากคุณอย่างนั้นหรือคะ!” น้ำเสียงของฟ้าใสสั่นเครือจนแทบจะร้องไห้ออกมา
ภาคินยืนขึ้น แล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเธอ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันไม่กี่ก้าว
“ฟ้าใส...” เขาเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง เสียงของเขาทุ้มนุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ฉัน... ไม่ได้ต้องการให้เธอไป”
คำพูดนั้น ทำให้ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ
“แต่... คุณกำลังจะไล่ฉันออก” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
“ฉันกำลังจะให้เธอไป... เพื่อรักษาเธอ” ภาคินตอบ “แต่... มันไม่ใช่การจากลาตลอดไป”
เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเธออย่างอ่อนโยน “ฉันสัญญา... ว่าจะหาทางนำความจริงกลับมาให้ได้ และเมื่อถึงเวลานั้น... เธอจะกลับมา”
ฟ้าใสจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความมุ่งมั่นและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ มันไม่ใช่แววตาของคนที่ต้องการจะขับไล่เธอออกไป แต่มันเป็นแววตาของคนที่กำลังปกป้องเธอ
“แล้ว... แล้วถ้าฉันไม่ยอมไปล่ะคะ” ฟ้าใสถามเสียงแผ่วเบา
ภาคินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย “ถ้าเธอไม่ยอมไป... เธออาจจะต้องเจอสิ่งที่เลวร้ายกว่า”
“แต่... ฉันไม่อยากไป” ฟ้าใสพูด “ฉันอยากอยู่ที่นี่... กับคุณ”
ภาคินหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง
“บางที... ความรักของเรา มันก็อาจจะต้องเจออุปสรรคที่ใหญ่หลวงกว่านี้” เขาพูดเสียงเบา “แต่ถ้าเรารักกันจริง... เราจะผ่านมันไปได้”
ฟ้าใสรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงตัดสินใจแบบนี้ แต่ลึกๆ แล้ว เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้
“คุณภาคิน...” เธอเอ่ยชื่อเขา “ฉัน... จะเชื่อใจคุณ”
ภาคินลืมตาขึ้น แล้วมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ขอบคุณนะ ฟ้าใส”
เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “ไปเตรียมตัวให้พร้อมนะ... ฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้”
ฟ้าใสพยักหน้ารับอย่างช้าๆ เธอรู้สึกสับสนปนเปไปกับความรู้สึกมากมาย แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอเชื่อใจภาคิน และเธอจะรอเขา... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เมื่อฟ้าใสเดินออกจากห้องทำงานไปแล้ว ภาคินก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขามองไปยังเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นหลักฐานบางอย่างที่เขาเพิ่งค้นพบ มันเป็นหลักฐานที่ชี้ไปถึงใครบางคนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้
“ฉัน... จะปกป้องเธอให้ได้” ภาคินพึมพำกับตัวเอง “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”
เขาหยิบรูปถ่ายของฟ้าใสที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู รอยยิ้มของเธอในรูปนั้น ช่างสดใสและบริสุทธิ์เหลือเกิน เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากความสดใสนี้ไปจากเธอเด็ดขาด
“บทเรียนราคาแพง... ที่ฉันต้องจ่าย” ภาคินกล่าว “เพื่อเธอ... ฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่าง”
เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ยามเย็น ราวกับจะบอกกับฟ้าว่า เขาจะไม่ยอมแพ้... จะไม่มีวันยอมแพ้
เมื่อCEOใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก