“คุณภาคิน! คุณมาทำอะไรที่นี่!” เสียงของฟ้าใสเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาคินยืนอยู่หน้าประตูห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ เขาดูแตกต่างจากภาคินที่เธอเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง เสื้อผ้าดูเรียบง่ายกว่าปกติ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววคมกริบและเด็ดเดี่ยว
ภาคินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด “ฉันมาหาเธอ”
“แต่... คุณบอกว่า...” ฟ้าใสพยายามจะพูดต่อ แต่ภาคินก็ก้าวเข้ามาในห้องเช่าของเธออย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตูลงกลอน
“ฉันรู้ว่าเธอคงคิดว่าฉันกำลังจะทิ้งเธอไป” ภาคินกล่าว “แต่ฉัน... ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น”
ฟ้าใสยืนนิ่ง จ้องมองเขาด้วยความสับสน “แล้ว... ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น”
“ฉันกำลังปกป้องเธอ” ภาคินตอบ “คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้... เขาอันตรายมาก”
“แต่... คุณบอกว่าคุณจะเตรียมการทุกอย่างไว้ให้ฉัน” ฟ้าใสเอ่ย “แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่”
ภาคินถอนหายใจยาว เขาเดินเข้าไปหาเธอ แล้วจับมือของเธอไว้ “ฉัน... คิดทบทวนทุกอย่างแล้ว”
“คิดทบทวนเรื่องอะไรคะ” ฟ้าใสถาม
“เรื่องของเรา” ภาคินตอบ “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดต่อเธอมากเหลือเกิน”
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของฟ้าใส เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา
“คุณภาคิน... ฉัน...”
“ฉันขอโทษ” ภาคินพูดแทรก “ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด ขอโทษที่เคยไม่เชื่อใจเธอ และขอโทษที่พยายามจะผลักไสเธอออกไป”
เขาบีบมือของเธอเบาๆ “ฉันรู้ว่าการกระทำของฉันมันเลวร้าย แต่... มันเป็นวิธีเดียวที่ฉันคิดว่า จะปกป้องเธอได้ในตอนนั้น”
“แล้วตอนนี้ล่ะคะ” ฟ้าใสถาม “ตอนนี้คุณจะทำอะไร”
ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง “ตอนนี้... ฉันอยากจะขอโอกาสเธออีกครั้ง”
หัวใจของฟ้าใสเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึง
“โอกาส... สำหรับอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่น
“โอกาส... ที่จะเริ่มต้นใหม่” ภาคินตอบ “โอกาส... ที่จะพิสูจน์ตัวเองให้เธอเห็น ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน”
เขาปล่อยมือของเธอ แล้วก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย “ฉันรู้ว่ามันอาจจะยาก... และเธออาจจะยังไม่พร้อม”
“แต่... ฉันจะรอ” ภาคินกล่าว “ฉันจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม”
ฟ้าใสจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความเจ็บปวดที่เคยได้รับ มันยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างที่เขาดูแลเธอ ความรู้สึกที่เขาแสดงออกมาในตอนนี้... มันทำให้ใจของเธออ่อนไหว
“คุณภาคิน...” เธอเรียกชื่อเขา “ฉัน... ไม่รู้จะพูดอะไร”
ภาคินยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร... ฉันเข้าใจ”
เขาหยิบซองเอกสารที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมา ยื่นให้เธอ “นี่คือหลักฐานทั้งหมด... ที่ฉันรวบรวมได้”
ฟ้าใสรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา “นี่คือ... เรื่องทั้งหมดจริงๆ เหรอคะ”
“ใช่” ภาคินตอบ “คนที่ใส่ร้ายเธอ... เขาคือคนที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “และเขา... กำลังจะได้รับบทลงโทษตามกฎหมาย”
ฟ้าใสเปิดซองเอกสารออกดู เธอเห็นชื่อของคนบางคน และข้อความที่น่าตกใจ
“คุณ... คุณทำได้ยังไงคะ” ฟ้าใสถามด้วยความทึ่ง
“ฉัน... ไม่ได้ทำคนเดียว” ภาคินตอบ “ฉันมีเพื่อนที่คอยช่วยเหลือ”
เขาจ้องมองไปที่ฟ้าใส “และฉัน... อยากให้เธอรู้ว่า ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีก”
“คุณภาคิน...” ฟ้าใสเอ่ยชื่อเขาอีกครั้ง น้ำตาเริ่มไหลลงมา “ขอบคุณค่ะ”
ภาคินเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง เขาโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแน่น
“ฉันรักเธอ ฟ้าใส” เขาพึมพำข้างหูเธอ “รักเธอมาตลอด... เพียงแต่ไม่เคยรู้ตัว”
ฟ้าใสซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา
“ฉันก็รักคุณค่ะ คุณภาคิน” เธอตอบเสียงแผ่วเบา “รักคุณ... ในแบบที่ฉันเองก็ไม่เคยเข้าใจ”
ภาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “เราจะเริ่มต้นใหม่กันนะ”
“ค่ะ” ฟ้าใสตอบ “เราจะเริ่มต้นใหม่”
ทั้งสองยืนกอดกันอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่เคยสับสนและเจ็บปวด ค่อยๆ จางหายไป แล้วถูกแทนที่ด้วยความรักและความหวัง
“แล้ว... เรื่องงานล่ะคะ” ฟ้าใสถาม
ภาคินผละออกจากเธอ แล้วยิ้มอย่างมั่นใจ “ฉันจะให้โอกาสเธอได้กลับมาทำงานที่บริษัท... ในตำแหน่งที่ดีกว่าเดิม”
ฟ้าใสยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “จริงๆ เหรอคะ”
“จริงสิ” ภาคินตอบ “เธอคือคนที่คู่ควร”
เขาจับมือของเธอไว้ แล้วจุมพิตลงบนหลังมืออย่างอ่อนโยน “และฉัน... อยากจะขอโอกาสเธออีกครั้ง... ในฐานะแฟน”
ฟ้าใสหัวเราะเบาๆ “คุณภาคิน... คุณนี่มันจริงๆ เลย”
“ตอบฉันสิ ฟ้าใส” ภาคินคะยั้นคะยอ “เธอจะให้โอกาสฉันไหม”
ฟ้าใสพยักหน้ารับอย่างช้าๆ “ค่ะ... ฉันจะให้โอกาสคุณ”
ภาคินยิ้มกว้าง เขากระชากเธอเข้ามากอดอีกครั้ง แล้วจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม
“ขอบคุณนะ... ที่ให้โอกาสฉัน” ภาคินกล่าว “ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง”
ทั้งสองมองตากัน ด้วยความรักและความหวังที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่เมื่อมีกันและกัน... พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง
“แต่... คุณภาคิน” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ยังมีบางอย่างที่ฉันอยากจะรู้”
ภาคินเลิกคิ้ว “อะไรเหรอ”
“ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้จริงๆ คะ” ฟ้าใสถาม “คุณบอกว่าฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อน”
ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง “เขา... คือคนใกล้ตัวเธอที่สุด”
ฟ้าใสอึ้งไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงพูดแบบนั้น
“ใครคะ” เธอถาม
ภาคินยิ้มบางๆ “เธอก็รู้... ว่าฉันจะไม่มีวันหลอกเธอ”
เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ “แต่... เรื่องนี้... อาจจะทำให้เธอเสียใจ”
ฟ้าใสรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังสูบฉีด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงพูดแบบนี้ คนใกล้ตัวเธอที่สุด... ใครกันแน่!
เมื่อCEOใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก