"คุณภาคินครับ! มีเรื่องด่วนมากครับ! บริษัทกำลังจะถูก... ถูกยึด!" เสียงตะโกนของเลขาส่วนตัวดังลอดประตูเข้ามา ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าใส่ใบหน้าของภาคินและฟ้าใส ความหวังอันริบหรี่ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดในทันที
ภาคินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองฟ้าใส แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปไม่ได้! ใคร... ใครจะกล้ายึดบริษัทของผม!"
ฟ้าใสมองเขาด้วยความตกใจเช่นกัน เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้คือความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างเฉียบพลัน "เกิดอะไรขึ้นคะภาคิน?"
"ผม... ผมต้องไปดู" ภาคินพูดเสียงแข็ง เขาเดินตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว "คุณอยู่ตรงนี้ก่อนนะฟ้าใส"
"เดี๋ยวก่อนค่ะ!" ฟ้าใสเอ่ยห้าม "ฉันไปด้วย!"
ภาคินหันกลับมามองเธอ สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวล "แต่มันอาจจะเป็นอันตราย..."
"ฉันไม่กลัว" ฟ้าใสยืนกราน "ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้เหมือนกัน ฉันควรจะต้องรู้"
ภาคินมองแววตาที่แน่วแน่ของเธอ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ก็ได้... แต่อยู่ใกล้ๆ ผมนะ"
ทั้งสองรีบเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังห้องประชุมใหญ่ ที่ซึ่งพนักงานหลายคนกำลังยืนรวมตัวกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เสียงพูดคุยจอแจดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ เมื่อภาคินและฟ้าใสปรากฏตัวขึ้น ทุกสายตาก็หันมาจับจ้อง
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่!" ภาคินตะโกนถามพนักงานคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด
"คุณภาคินครับ! มีทนายความจาก... จากธนาคารมาครับ! พวกเขาบอกว่า... เราผิดนัดชำระหนี้! และพวกเขากำลังจะ... จะยึดทุกอย่าง!" พนักงานคนนั้นตอบเสียงสั่น
ภาคินกำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและความไม่เชื่อ "ไม่มีทาง! ผมจ่ายเงินไปหมดแล้ว!"
"แต่... แต่เอกสารมันระบุชัดเจนครับคุณภาคิน!"
ในขณะที่ภาคินกำลังเผชิญหน้ากับลูกน้องของเขา ฟ้าใสก็สังเกตเห็นใบหน้าของใครบางคนที่เธอคุ้นเคย ยืนอยู่เงียบๆ อยู่มุมห้อง ใบหน้าของ 'คุณวิชัย' ที่ปรึกษาด้านการเงินที่ภาคินเคยไว้วางใจ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของเขาดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่
"คุณวิชัย..." ฟ้าใสเอ่ยเรียกเบาๆ
คุณวิชัยหันมามองเธอ แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "อ้าว... คุณฟ้าใส"
"เกิดอะไรขึ้นคะ?" ฟ้าใสถาม
คุณวิชัยยิ้มเจื่อนๆ "ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับคุณฟ้าใส"
แต่ในใจของฟ้าใส ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้น เธอจำได้ว่าในวันนั้น ที่เธอถูกกล่าวหาว่าขโมยเงิน คุณวิชัยก็เป็นหนึ่งในคนที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวมากกว่าใครๆ
ภาคินเดินเข้ามาหาฟ้าใส สีหน้าของเขาดูสับสนและอ่อนล้า "ผมไม่เข้าใจ... ทุกอย่างมันเหมือนถูกจัดฉาก"
"คุณภาคินคะ..." ฟ้าใสพูดเสียงเบา "คุณวิชัย... เขาอยู่ที่นี่ค่ะ"
ภาคินหันไปมองตามสายตาของฟ้าใส ก่อนจะมองไปยังคุณวิชัยที่ยืนอยู่มุมห้อง แววตาของเขาฉายแววของความระแวง
"คุณวิชัย..." ภาคินเรียกเสียงเข้ม "คุณรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?"
คุณวิชัยถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินออกมาจากมุมห้อง "ผม... ผมต้องขอโทษด้วยครับคุณภาคิน"
"ขอโทษเรื่องอะไร!"
"เรื่องหนี้สิน... มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดครับ" คุณวิชัยกล่าว "ผม... ผมแอบไปทำสัญญากู้เงินก้อนใหญ่ให้กับบริษัท โดยที่คุณไม่ทราบ"
"ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น!" ภาคินตะคอก
"ผม... ผมมีปัญหาทางการเงินส่วนตัวครับ" คุณวิชัยยอมรับ "ผมคิดว่าจะหาทางใช้คืนให้ได้ก่อนที่คุณจะรู้ แต่... มันไม่ทันแล้ว"
ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขามองหน้าคุณวิชัยด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น "คุณ... คุณทำลายทุกอย่าง!"
ในขณะที่ภาคินกำลังจมดิ่งอยู่กับความโกรธ ฟ้าใสก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา ปลอบประโลมด้วยการวางมือลงบนแขนของเขา
"ภาคิน... ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ"
ภาคินหันมามองเธอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่ฟ้าใส... ทุกอย่างมันกำลังจะพังทลาย"
"เราจะผ่านมันไปด้วยกันค่ะ" ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "เราจะหาทางออก"
ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของฟ้าใส เขาเห็นความเข้มแข็งและความหวังที่ส่องประกายออกมา เธอไม่เคยทิ้งเขาไปไหน แม้ในวันที่เขาทำผิดกับเธอมากที่สุด
"ผม... ผมทำผิดกับคุณไว้มาก" ภาคินพูดเสียงแผ่ว "แต่คุณ... คุณยังอยู่ตรงนี้"
"ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ" ฟ้าใสตอบ "ฉันให้อภัยคุณแล้วภาคิน"
คำว่า 'ให้อภัย' ดังขึ้นในโสตประสาทของภาคิน ราวกับเสียงสวรรค์ที่บรรเลงขึ้น เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาผิดกับเธอมากขนาดนี้ แต่เธอกลับเลือกที่จะให้อภัย
"คุณ... คุณพูดจริงเหรอ?" ภาคินถามเสียงสั่น
"จริงค่ะ" ฟ้าใสมองเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันรู้ว่าคุณเสียใจ ฉันเห็นมันในแววตาของคุณ และฉันก็รู้ว่าคุณรักฉันจริงๆ"
ภาคินกอดฟ้าใสไว้แนบอก เขาซบหน้าลงบนผมของเธอ น้ำตาที่เคยพยายามเก็บกลั้นไว้ บัดนี้ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ "ขอบคุณนะฟ้าใส... ขอบคุณที่ให้โอกาสผม"
ในขณะที่ทั้งสองกำลังโอบกอดกันท่ามกลางวิกฤตการณ์ที่ถาโถมเข้ามา ทนายความของธนาคารก็เดินเข้ามาในห้องประชุม
"คุณภาคินครับ" ทนายความกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ผมต้องขออภัย แต่ตามกฎหมาย... เราจำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอน"
ภาคินคลายอ้อมกอดจากฟ้าใส เขาก้าวออกมายืนเผชิญหน้ากับทนายความ "ผมขอเวลา... ขอเวลาผมสัก 24 ชั่วโมง"
ทนายความมองภาคินด้วยสายตาที่เฉยเมย "ผมเกรงว่าจะทำไม่ได้ครับ"
"ได้โปรดเถอะครับ!" ภาคินวิงวอน "ผมจะหาทางออกให้ได้แน่นอน!"
ฟ้าใสเดินเข้ามาประคองภาคิน "คุณภาคินคะ... ฉันมีเงินเก็บอยู่ค่ะ"
ภาคินหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "อะไรนะ?"
"ฉันมีเงินเก็บค่ะ... จากงานที่ฉันทำมาตลอด" ฟ้าใสพูด "มันอาจจะไม่มากพอทั้งหมด แต่... มันอาจจะช่วยได้"
ภาคินมองเธอด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะเสียสละเพื่อเขามากขนาดนี้ "ฟ้าใส... คุณ..."
"เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะคะ" ฟ้าใสยิ้มให้เขา "เราต้องช่วยกัน"
ภาคินกอดเธอไว้แน่นอีกครั้ง เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายครอบครัวที่เขากำลังจะได้คืนมา
"ผมจะใช้หนี้ทั้งหมด!" ภาคินประกาศก้อง "ผมจะหาทางกลับมาให้ได้!"
แต่ในขณะที่ความหวังเริ่มจุดประกายขึ้นอีกครั้ง ทนายความก็หยิบเอกสารอีกฉบับขึ้นมา
"คุณภาคินครับ... มีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมต้องแจ้งให้ทราบ" ทนายความกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็นกว่าเดิม "นอกจากหนี้สินของบริษัทแล้ว... ยังมีหนี้สินส่วนตัวของคุณอีกก้อนหนึ่งด้วยครับ"
ภาคินและฟ้าใสเบิกตากว้าง มองหน้ากันอย่างตกตะลึง หนี้สินส่วนตัว? มันคืออะไรกันแน่? หนี้สินนี้จะมาจากไหน? และใครคือเจ้าหนี้?
เมื่อCEOใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก