ตอนที่ 28 — บทสรุปของเรื่องร้าย — ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย

"นี่คือสิ่งที่ผมรอคอยมาตลอดชีวิต... การได้เห็นคุณล่มสลาย!" เสียงของ 'ธนากร' ดังขึ้นราวกับเสียงคำรามของอสูรร้าย สะท้อนกึกก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัท 'พยัคฆ์กรุ๊ป' แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องใบหน้าของเขาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสะใจและความมุ่งร้าย ‌แสงนั้นสะท้อนกับแววตาของ 'ภาคิน' CEO หนุ่มผู้เย็นชาที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้

"แกมันก็แค่ไอ้ขี้ข้าที่ไม่มีวันได้อะไร! คิดจะปีนป่ายไปเทียบกับฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" ​ธนากรหัวเราะเยาะ ขณะที่เขากล่าวจบ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของ 'ฟ้าใส' หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่บัดนี้สวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน แต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยวเอาไว้

"พอได้แล้วค่ะคุณธนากร!" ‍เสียงของฟ้าใสสั่นเครือ แต่ก็เต็มไปด้วยพลัง "คุณทำลายชีวิตคนอื่นมามากพอแล้ว!"

ภาคินหันไปมองฟ้าใสด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าปรากฏตัวในเวลานี้ แต่เมื่อเห็นแววตาของเธอ เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิม ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังที่เคยเห็นในดวงตาของเธอ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความกล้าหาญและความมุ่งมั่น

"หึ! ‌ยัยเด็กโง่! เธอจะไปรู้อะไร!" ธนากรยังคงไม่ยอมลดละ "เธอคิดว่าเธอจะหนีพ้นความผิดได้งั้นเหรอ? ความผิดที่เธอขโมยเงินของบริษัทไปเป็นจำนวนมหาศาล!"

"มันไม่ใช่ความจริงค่ะ!" ฟ้าใสตะโกนกลับ "ดิฉันไม่ได้ทำ! คุณต่างหากที่เป็นคนทำ!"

เหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของภาคิน ‍การที่เขาเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น การที่เขาตัดสินฟ้าใสอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ มันเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันลบเลือน แต่ตอนนี้... ตอนนี้เขาได้เห็นความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังมาตลอด

"หลักฐานมันชัดเจน!" ธนากรเย้ยหยัน "ภาพจากกล้องวงจรปิด! บัญชีเงินฝาก! ​ทุกอย่างมันชี้ไปที่เธอ! หรือว่า... จะเป็นฝีมือของเจ้านายของคุณ? ที่พยายามจะปั้นเรื่องให้คุณเป็นแพะรับบาป?"

ภาคินกัดฟันกรอด คำพูดของธนากรเหมือนมีดที่กรีดแทงใจเขา แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองต้องทำอะไรบางอย่าง เขาเดินไปยืนขวางระหว่างฟ้าใสกับธนากร

"หยุดเดี๋ยวนี้ ธนากร!" ​ภาคินกล่าวเสียงเข้ม "แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกหลอกใช้! แกคิดว่าแกฉลาดมากงั้นเหรอ? คิดว่าแกจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?"

"บ้าไปแล้ว! แกกำลังจะปกป้องยัยนี่งั้นเหรอ?" ธนากรหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกมันก็แค่ผู้บริหารที่ตาบอด! แกไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า!"

"ความจริงที่ฉันเห็น... ​คือแกกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา!" ภาคินกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ธนากร "และฉันจะไม่ยอมให้แกทำสำเร็จ!"

ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นนักข่าวจำนวนมากที่แห่กันเข้ามา พวกเขาถูกล่อลวงมาโดยใครบางคน ภาคินรู้ดีว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้

"คุณภาคินครับ! เกิดอะไรขึ้นครับ? ได้ยินว่าบริษัทของคุณกำลังมีปัญหาทางการเงิน?" นักข่าวคนหนึ่งยิงคำถามทันที

ธนากรเห็นโอกาส เขาเดินไปหานักข่าวเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่กลับซ่อนเร้นความร้ายกาจ

"สวัสดีครับทุกท่าน" ธนากรกล่าว "ผมธนากร อดีตผู้บริหารของพยัคฆ์กรุ๊ป วันนี้ผมมาเพื่อเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจเกี่ยวกับบริษัทแห่งนี้..."

ภาคินยืนนิ่ง เขาปล่อยให้ธนากรพูด เขาปล่อยให้ธนากรคิดว่าตัวเองกำลังจะชนะ แต่เขาไม่รู้เลยว่า... แผนการที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น

"ยัยเด็กนี่... เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้?" ธนากรหันไปพูดกับฟ้าใสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความเย้ยหยัน "เพราะฉันต้องการให้แกเจ็บปวด... ต้องการเห็นแกทุกข์ทรมาน... เหมือนกับที่ฉันเคยเจ็บปวดมาตลอดชีวิต!"

"คุณทำร้ายคนอื่นเพื่อสนองความแค้นส่วนตัวงั้นเหรอคะ?" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"แค้นส่วนตัว? หึ! แกคิดว่ามันเป็นแค่แค้นส่วนตัวงั้นเหรอ? แกไม่รู้อะไรเลย!" ธนากรหัวเราะ "แกไม่รู้ว่าครอบครัวของฉันถูกทำลายเพราะใคร! แกไม่รู้ว่าชีวิตของฉันต้องมาถึงจุดนี้เพราะอะไร!"

ภาคินก้าวเข้ามาอีกครั้ง "แกกำลังจะพูดถึงเรื่องในอดีตสินะ ธนากร? เรื่องที่แกพยายามจะปกปิดเอาไว้?"

ธนากรหันขวับมามองภาคินด้วยความตกใจ "แก... แกรู้อะไร?"

"ฉันรู้ทุกอย่าง!" ภาคินกล่าวเสียงดัง "ฉันรู้ว่าแกพยายามจะขโมยข้อมูลสำคัญของบริษัทเพื่อไปขายให้กับคู่แข่ง! ฉันรู้ว่าแกเป็นคนวางแผนทั้งหมดเพื่อให้ฟ้าใสเป็นแพะรับบาป! และฉันรู้ว่าแกกำลังจะเปิดโปงเรื่องนี้ต่อสาธารณะเพื่อทำลายชื่อเสียงของฉัน!"

นักข่าวทุกคนเงียบกริบ พวกเขาหันไปมองธนากรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"เหลวไหล!" ธนากรตะโกน "พวกแกอย่าไปเชื่อมัน! มันกำลังจะปกป้องตัวเอง!"

"จริงเหรอคะ?" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของนักข่าว หญิงสาวคนนั้นสวมชุดสูทสีดำสง่างาม เธอคือ 'คุณหญิงอรุณรัตน์' เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ และเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญของพยัคฆ์กรุ๊ป

"คุณหญิงอรุณรัตน์!?" นักข่าวทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจ

"ดิฉันมีหลักฐานบางอย่างที่จะชี้แจงให้ทุกคนทราบค่ะ" คุณหญิงอรุณรัตน์กล่าวพร้อมกับยื่นซองเอกสารให้กับนักข่าวคนหนึ่ง "เอกสารเหล่านี้... เป็นหลักฐานการโอนเงินที่ผิดกฎหมายของธนากร! และยังเป็นข้อความที่เขาใช้ข่มขู่ให้พนักงานคนอื่นช่วยปกปิดความผิดอีกด้วย!"

ธนากรถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาซีดเผือด "ไม่จริง! นี่มัน... นี่มันเป็นไปไม่ได้!"

"มันเป็นไปได้ค่ะ" ภาคินกล่าว "เพราะคนที่แอบบันทึกเสียงและเก็บหลักฐานทั้งหมด... ก็คือผมเอง"

เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องประชุม นักข่าวทุกคนเริ่มถ่ายรูปและบันทึกเสียงอย่างไม่หยุดหย่อน

"คุณภาคิน... คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยเหรอคะ?" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน

ภาคินพยักหน้า "ใช่ ผมรู้มาตลอด ผมรอเวลาที่เหมาะสมที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมด"

"แต่... ทำไมคุณถึงไม่บอกผม... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ผมถูกกล่าวหาแบบนี้?" ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

"เพราะผมต้องการให้แกเข้าใจ... ว่าแกไม่ได้เป็นคนเดียวที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง" ภาคินกล่าวพร้อมกับหันไปมองธนากร "และผมต้องการให้แกเห็น... ว่าคนที่แกพยายามจะทำลาย... จะลุกขึ้นสู้กลับได้อย่างไร"

ธนากรรู้ดีว่าเขาจนมุมแล้ว เขาเหลือบมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น แต่ก็แฝงไปด้วยความพ่ายแพ้

"แก... แกมันร้ายกาจยิ่งกว่าที่ฉันคิด!" ธนากรกระซิบ

"ร้ายกาจพอที่จะปกป้องคนที่ฉันรัก... และคนที่บริสุทธิ์" ภาคินกล่าวพร้อมกับเดินไปยืนข้างๆ ฟ้าใส "และร้ายกาจพอที่จะไม่ยอมให้คนอย่างแก... มาทำลายทุกอย่าง"

นักข่าวพากันรุมถามภาคินและคุณหญิงอรุณรัตน์ แต่ภาคินไม่ได้ตอบอะไร เขากอดไหล่ฟ้าใสเอาไว้แน่น

"ทุกอย่างจบแล้วค่ะ" คุณหญิงอรุณรัตน์กล่าวกับนักข่าว "ความจริงได้ถูกเปิดเผยแล้ว"

เมื่อข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ชื่อเสียงของ 'พยัคฆ์กรุ๊ป' ก็กลับมาดีดังเดิม ภาคินได้รับคำชมเชยในความกล้าหาญและความเด็ดเดี่ยวในการจัดการกับปัญหา ในขณะที่ธนากรถูกจับกุมในข้อหายักยอกทรัพย์และพยายามทำลายชื่อเสียงของบริษัท

ฟ้าใสยืนมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความสุข และความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ เธอรู้ดีว่า... ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินกำลังจะก้าวไปสู่อีกระดับหนึ่ง

"ขอบคุณค่ะ... ที่เชื่อในตัวดิฉัน" ฟ้าใสกล่าวเสียงเบา

ภาคินหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมขอโทษ... ที่เคยไม่เชื่อใจคุณ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฟ้าใสยิ้ม "ดิฉันเข้าใจ"

"คุณ... คุณจะอยู่กับผมต่อไปใช่ไหม?" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ฟ้าใสพยักหน้า "ค่ะ... ดิฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ"

แต่เมื่อภาคินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง...