ตอนที่ 3 — ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้น

"คุณรินดาครับ" เสียงเรียกที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้รินดาชะงักเท้าก้าวไป ร่างของเธอแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งไว้กลางอากาศ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งเมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบของนทีที่ยืนอยู่ตรงหน้า

นที ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ที่จะบ่งบอกถึงความรู้สึกที่มีต่อเธอ ‌มันเป็นความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้ แต่ไม่ใช่ความเย็นชาที่เกิดจากความไม่ใส่ใจ หากแต่เป็นความเย็นชาที่เกิดจากบาดแผลในอดีตที่ยังคงกัดกินหัวใจของเขาอยู่

"คุณ... คุณมีอะไรคะ คุณนที" รินดาพยายามเปล่งเสียงถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ราวกับจะทดสอบปฏิกิริยาของเขา

"ผมต้องการคุยกับคุณ" ​น้ำเสียงของนทีราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นที่ทำให้รินดาไม่อาจปฏิเสธได้ "เรื่องการหมั้นหมายของเรา"

รินดาตัวแข็งทื่ออีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไรออกมา แต่ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่า บทสนทนาครั้งนี้จะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด

"คุณ... คุณคิดว่าการหมั้นหมายครั้งนี้เป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจใช่ไหมคะ" ‍รินดาถามออกไปตรงๆ ด้วยความหวังว่าเขาจะปฏิเสธ

นทีเลิกคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่แววตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่ทำให้รินดาใจเสีย "คุณคิดว่าผมจะรักคุณได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอครับ" เขาถามกลับ เสียงของเขาทุ้มต่ำลง เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด ‌"คุณคิดว่าผมโง่พอที่จะหลงรักใครอีกครั้ง หลังจากที่เคยถูกหักหลังมาแล้ว"

คำพูดนั้นเหมือนมีดนับพันเล่มกรีดแทงเข้ามาในหัวใจของรินดา เธออยากจะร้องไห้ อยากจะตะโกนบอกเขาว่าเธอแตกต่างจากคนในอดีตของเขา แต่เธอก็ทำไม่ได้ เพราะเธอเองก็มีบางสิ่งที่ต้องปิดบังเอาไว้เช่นกัน

"หนู... หนูไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ" รินดาตอบเสียงสั่น ‍"หนู... หนูแค่หวังว่า..."

"หวังว่าอะไรครับ" นทีตัดบท เสียงของเขาเย็นชาขึ้นอีก "หวังว่าผมจะเห็นแก่ความสวยงามของคุณ แล้วหลงรักคุณอย่างโง่ๆ เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ที่เคยเข้ามาในชีวิตของคุณน่ะเหรอ"

รินดาหลับตาลง ​พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง คำพูดของเขาช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ราวกับว่าเขาตั้งใจจะเหยียบย่ำหัวใจของเธอให้แหลกสลาย

"หนู... หนูไม่ได้หวังอะไรแบบนั้นค่ะ" รินดาพยายามพูดทั้งที่เสียงสั่นเครือ "หนู... หนูแค่คิดว่า... บางที... ​เราอาจจะเข้ากันได้"

"เข้ากันได้" นทีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "คุณคิดว่าการหมั้นหมายครั้งนี้มันคือการที่คนสองคนจะมา 'เข้ากันได้' อย่างนั้นเหรอครับ" เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง ​จนรินดาต้องถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "คุณคิดว่าผมจะยอมให้หัวใจที่แตกสลายของผมไปผูกติดกับใครอีกคน เพียงเพราะความต้องการของครอบครัวงั้นเหรอ"

"แต่... แต่เราหมั้นกันแล้วนะคะ" รินดาพยายามรวบรวมสติ "มันคือข้อตกลง... ที่เราต้องทำ"

"ข้อตกลง" นทีทวนคำนั้นซ้ำๆ ราวกับจะลิ้มรสความขมขื่น "ใช่ครับ มันคือข้อตกลง... ข้อตกลงทางธุรกิจที่ผมไม่อาจปฏิเสธได้" เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของรินดาอย่างลึกซึ้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่ไว้วางใจ "แต่ผมจะบอกคุณให้ชัดเจนนะครับ คุณรินดา ผมจะแต่งงานกับคุณ เพราะมันคือสิ่งที่ผมต้องทำ... ไม่ใช่เพราะผมรักคุณ"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของรินดา เธอแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้ดีว่าเขาจะไม่รักเธอ แต่การที่เขาพูดออกมาตรงๆ เช่นนี้ มันยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดกว่าที่คิดไว้เสียอีก

"ผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว" นทีพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังรวบรวมความกล้าที่จะพูดสิ่งที่ยิ่งกว่านั้น "ความรักสำหรับผมมันคือความอ่อนแอ... และผมไม่มีวันที่จะยอมอ่อนแออีกต่อไป"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าที่จะพูดสิ่งที่ยิ่งกว่านั้น "ผมมีอดีต... ที่คุณไม่มีวันเข้าใจ และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้ผมต้องเจ็บปวดอีกครั้ง"

"หนู... หนูเข้าใจค่ะ" รินดาตอบเสียงแผ่วเบา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ไหลรินอาบแก้ม เธอรู้ดีว่านทีกำลังปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก และเธอคงไม่สามารถเข้าไปในโลกที่เขาปิดกั้นนั้นได้

"ดีครับ" นทีพยักหน้าเล็กน้อย แววตาของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม "ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจจริงๆ และผมหวังว่าเราจะสามารถอยู่ร่วมกันได้ โดยไม่ต้องคาดหวังอะไรจากกันและกันมากเกินไป"

เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รินดาอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่ดังอื้ออึงในโสตประสาทของเธอ

รินดาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าเย็นเฉียบ เธอไม่รู้ว่าเธอจะทำอย่างไรต่อไป เธอถูกยัดเยียดให้มาหมั้นกับชายหนุ่มที่เย็นชา และเขาก็ไม่เคยคิดที่จะรักเธอเลย

แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น คือความลับที่เธอแบกรับอยู่ ความลับที่อาจจะทำลายชีวิตของเธอและของนทีได้

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม เมฆดำทะมึนกำลังก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า ราวกับจะสะท้อนถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของเธอ

"ฉันจะทำอย่างไรดี" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะรักษาความลับนี้ไว้ได้อย่างไร... แล้วฉันจะหนีจากเงาอดีตที่ตามหลอกหลอนฉันไปได้อย่างไร"

ทันใดนั้นเอง เสียงดังมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ ทำให้รินดากระโดดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

"ใครอยู่ตรงนั้น" เธอตะโกนถามออกไป แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ที่ดังเซ็งแซ่

รินดารู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองมาที่เธอจากความมืด เธอไม่อาจมองเห็นใบหน้าของบุคคลนั้นได้ แต่เธอรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"ฉันเห็นคุณนะ!" รินดาตะโกนเสียงดังขึ้นอีกครั้ง พยายามแสดงความกล้าหาญ ทั้งๆ ที่ภายในใจกำลังหวาดหวั่นจนแทบจะสิ้นสติ

ทันใดนั้นเอง ร่างเงาสีดำก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ตรงเข้ามาหารินดาด้วยความเร็วสูง รินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอพยายามจะหลบหนี แต่ก็ทำไม่ได้

"อย่านะ!" เธอร้องเสียงหลง

แต่เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดแรงขึ้น...

---

หลายสัปดาห์ผ่านไป การหมั้นหมายของรินดาและนทีเป็นไปตามที่คาดไว้ นทีปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างไว้เสมอ เขาไม่เคยแสดงความรักหรือความห่วงใยให้เธอเห็นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงคำพูดที่ตรงไปตรงมา และการกระทำที่ห่างเหิน

รินดาพยายามทำหน้าที่คู่หมั้นที่ดี เธอพยายามเข้าหาเขา ยิ้มให้เขา และพูดคุยกับเขา แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามเข้าไปใกล้ เขาก็จะถอยห่างออกไปเสมอ ราวกับว่าเธอเป็นสิ่งสกปรกที่เขาไม่อยากสัมผัส

แต่ถึงกระนั้น รินดาก็ยังคงพยายาม เธอมักจะเฝ้ามองนทีจากระยะไกลๆ เธอสังเกตเห็นว่า แม้เขาจะดูเย็นชา แต่ในบางครั้ง แววตาของเขาก็จะฉายแววบางอย่างที่บ่งบอกถึงความอ่อนโยน ความเศร้า หรือความอ้างว้าง

วันหนึ่ง รินดาเห็นนทีกำลังยืนมองรูปถ่ายใบหนึ่งที่อยู่ในกรอบรูป เขายืนนิ่งอยู่นานราวกับกำลังจมอยู่ในภวังค์แห่งอดีต รินดาแอบมองเข้าไปใกล้ๆ เธอเห็นว่าเป็นรูปของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าของเด็กคนนั้นดูสดใสและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ใครคะ" รินดาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

นทีสะดุ้งตกใจ หันมามองเธอด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบหุบกรอบรูปนั้นลงอย่างรวดเร็ว "ไม่มีอะไรครับ" เขาตอบเสียงแข็ง

"แต่... หนูเห็นค่ะ" รินดาพยายามจะถามต่อ "เด็กคนนั้น... คือใครคะ"

นทีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "เธอคือ... คนสำคัญของผม" เขาตอบเสียงเบา "แต่เธอไม่อยู่แล้ว"

คำพูดนั้นทำเอารินดาใจหายวาบ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา นทีคงจะเคยผ่านเรื่องราวที่โหดร้ายมามากจริงๆ

"หนู... หนูขอโทษค่ะ" รินดาเอ่ยอย่างรู้สึกผิด "หนูไม่ควรถามเรื่องส่วนตัวของคุณ"

"ไม่เป็นไรครับ" นทีตอบ แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเศร้า "ผมแค่... ยังทำใจไม่ได้"

วันเวลาผ่านไป รินดายังคงทำหน้าที่คู่หมั้นที่ดีต่อไป เธอคอยดูแลนทีอยู่ห่างๆ ไม่ได้คาดหวังความรักจากเขาอีกต่อไป แต่เธอก็ยังคงสังเกตเห็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของเขาเสมอ

วันหนึ่ง รินดาป่วยเป็นไข้สูง เธออ่อนเพลียจนแทบจะลุกไม่ไหว นทีเข้ามาเยี่ยมเธอที่ห้องนอน ใบหน้าของเขาดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างเห็นได้ชัด

"คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ" เขาถามเสียงนุ่มนวลกว่าที่เคย

"หนู... หนูแค่ไม่สบายค่ะ" รินดาตอบเสียงแหบพร่า

นทีเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนหน้าผากของเธอ "ตัวร้อนมากเลยครับ" เขาพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบผ้าเย็นมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้เธออย่างเบามือ

เป็นครั้งแรกที่รินดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แท้จริงจากนที มันไม่ใช่ความอบอุ่นที่เกิดจากคำพูดสวยหรู หรือการแสดงออกที่เกินจริง แต่มันคือความอบอุ่นที่เกิดจากความห่วงใยที่แท้จริง

"ขอบคุณค่ะ คุณนที" รินดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

นทีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เลยนะครับ"

รินดายิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง เธอมองเข้าไปในดวงตาของนที และครั้งนี้ เธอเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป แววตาของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนเคย แต่กลับมีความอ่อนโยนและความห่วงใยฉายออกมา

บางที... ความผูกพันระหว่างเธอกับนที อาจจะกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ก็เป็นได้

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของนทีก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "คุณหญิงศิริ" บิดาของรินดา

"ว่าไงครับคุณหญิง" นทีรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นกังวล "ครับ... ผมเข้าใจแล้วครับ... ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ"

เขาวางสายโทรศัพท์ลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "ผมต้องไปเดี๋ยวนี้ครับ มีเรื่องด่วนที่ต้องจัดการ"

รินดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ค่ะ"

นทีเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินดาอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมบิดาของเธอถึงโทรหานทีด้วยท่าทีเร่งรีบเช่นนั้น แต่เธอสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่บอกเธอว่า เรื่องราวอันตรายกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง