"ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว!" เสียงของนทีตะโกนก้องราวกับพายุโหมกระหน่ำ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธและความเสียใจที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะต้องเจอเรื่องที่ทำให้รู้สึกเหมือนถูกหักหลังและทรยศได้ถึงขนาดนี้
รินดาได้แต่นั่งนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอพยายามจะเอื้อมมือไปจับแขนนที แต่เขาก็สะบัดออกอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าการสัมผัสของเธอเป็นสิ่งมีพิษร้าย
"นที... ได้โปรด..." เสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความเจ็บปวด "ฟังฉันก่อน... ฉัน... ฉันมีเหตุผล..."
"เหตุผลอะไร?" นทีตวาดกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "เหตุผลที่ต้องหลอกลวงผมมาตลอด? เหตุผลที่ต้องแสร้งทำเป็นรักผม? คุณคิดว่าผมโง่มากพอที่จะเชื่อเรื่องโกหกของคุณอย่างนั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่! ฉันไม่ได้แสร้งทำ!" รินดาตะโกนกลับ ความอดทนของเธอขาดสะบั้นลง เธอไม่สามารถทนเห็นนทีเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ "ฉัน... ฉันรักคุณจริงๆ นที! เรื่องครอบครัวของฉัน... มันเป็นเรื่องจริง... และคุณสมบัติ... เขาคือคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวฉันจริงๆ!"
"แล้วทำไมคุณไม่บอกผมตั้งแต่แรก!" นทีถามเสียงดัง ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความไม่ไว้ใจ "ทำไมคุณต้องมาหลอกลวงผม? คุณคิดว่าผมจะไม่มีทางช่วยคุณอย่างนั้นเหรอ? หรือคุณแค่ต้องการใช้ผมเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น?"
"ฉัน... ฉันกลัว" รินดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉันกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อฉัน... ฉันกลัวว่าคุณจะเข้าข้างคุณสมบัติ... และฉัน... ฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องมาเดือดร้อน"
"เดือดร้อน?" นทีหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "ตอนนี้ผมกำลังเดือดร้อนอยู่แล้ว! ผมกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่หลอกลวงผม! ผู้หญิงที่แอบอ้างเป็นญาติกับครอบครัวผม! คุณคิดว่านี่คือเรื่องเล็กน้อยอย่างนั้นเหรอ?"
"ฉันขอโทษ" รินดาพูด น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันขอโทษจริงๆ... ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"
"คุณไม่รู้จะทำยังไง?" นทีเดินเข้ามาใกล้รินดา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง "ผมรู้ว่าผมควรจะทำยังไง!"
ว่าแล้วเขาก็หันหลังให้เธออย่างรวดเร็ว เดินตรงไปยังประตูห้อง เขาไม่คิดจะหันกลับมามองรินดาอีกเลย
"นที! คุณจะไปไหน!" รินดาตะโกนถามด้วยความตกใจ
"ผมจะไปให้ไกลที่สุดจากที่นี่! ไปให้ไกลที่สุดจากคุณ!" นทีตอบเสียงแข็ง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินดาอยู่เพียงลำพังกับความเงียบและความเสียใจ
รินดาทรุดตัวลงกับพื้น เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ความหวังทุกอย่างพังทลายลงตรงหน้า
"นที... ได้โปรด... อย่าไป..." เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา
นทีเดินออกจากคฤหาสน์ไปอย่างไร้จุดหมาย เขาขับรถไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังมันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นคนที่ใช่ที่สุดในชีวิต จะกลายเป็นคนที่หลอกลวงเขาได้ถึงขนาดนี้
"ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" นทีพึมพำกับตัวเอง เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น
เขาหยุดรถริมถนน มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ราวกับสะท้อนถึงอารมณ์ของเขาในตอนนี้
"ผม... ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว รินดา" นทีพูดกับตัวเอง "ผมจะลืมคุณ... ผมจะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ"
แต่ในใจลึกๆ เขารู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกที่เขามีต่อรินดา มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันมีความเสียใจและความผิดหวังที่ปะปนอยู่ด้วย
ขณะที่นทีกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เขาก็เห็นรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบข้างๆ เขา เป็นรถของนายหน้าคนเดิม
"คุณนทีครับ" นายหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่น่าไว้วางใจ "คุณดูไม่สบายนะครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?"
นทีหันไปมองหน้านายหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "แก... แกเป็นคนยุยงให้รินดามาหลอกลวงผมใช่ไหม?"
นายหน้ายิ้มมุมปาก "ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ของผมเท่านั้นครับ คุณนที"
"หน้าที่อะไร!" นทีตะคอก "แกกำลังทำลายชีวิตคนอื่น!"
"บางครั้ง... การทำลายสิ่งเก่าๆ ก็เพื่อสร้างสิ่งใหม่ที่ดีกว่าเดิมนะครับ คุณนที" นายหน้าพูดพลางหัวเราะเบาๆ "คุณก็รู้ว่าความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย... แต่บางที... ความจริงก็เป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด"
นทีรู้สึกราวกับถูกตบหน้าอีกครั้ง เขาไม่สามารถทนฟังคำพูดของนายหน้าได้อีกต่อไป เขาเร่งเครื่องยนต์รถออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้นายหน้ามองตามไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
ขณะที่นทีกำลังขับรถไปอย่างบ้าคลั่ง เขาก็คิดถึงรินดาอีกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่อย่างน้อย... เขาก็รู้สึกว่าเขายังคงมีความรู้สึกบางอย่างให้กับเธออยู่
"รินดา... เธอ... เธอเป็นใครกันแน่?" นทีพึมพำกับตัวเอง
เขาไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจที่จะเดินจากไปในครั้งนี้ จะทำให้รินดาต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายเพียงลำพัง และมันจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึง
ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของสมบัติ รินดาก็กำลังเผชิญหน้ากับสมบัติ ชายผู้เป็นต้นเหตุของความทุกข์ยากทั้งหมด
"แก... แกคิดว่าแกทำอะไรลงไป?" สมบัติถามเสียงดัง "แกคิดว่าแกจะหนีผมพ้นอย่างนั้นเหรอ?"
รินดากัดฟันแน่น "ฉัน... ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้!"
"แกจะไม่มีวันชนะฉันได้!" สมบัติหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เพราะแก... แกก็เป็นแค่ผู้หญิงที่อ่อนแอ!"
รินดากลั้นน้ำตาไว้ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ การต่อสู้ที่เธอต้องเผชิญหน้าเพียงลำพัง โดยไม่มีนทีอยู่เคียงข้างอีกต่อไป
"ฉัน... ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น!" รินดาตะโกนกลับ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนแอ!"
เธอจะทำอย่างไรต่อไป? เธอจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตการณ์ครั้งนี้ไปได้หรือไม่? หรือเธอจะต้องยอมแพ้ให้กับความสิ้นหวัง?
คู่หมั้นที่อบอุ่นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก