โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,608 คำ
ท้องฟ้ายามบ่ายคล้อยสาดแสงสีทองระเรื่อปกคลุมทั่วผืนแผ่นดิน นทีนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงานอย่างเหม่อลอย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับซ่อนแววตาของความเหนื่อยล้าและผิดหวัง การพบกันครั้งล่าสุดกับรินดาเมื่อหลายปีก่อน ยังคงเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันจางหายไปจากหัวใจ
เหตุการณ์ในวันนั้นยังคงติดตาเขา ชายปริศนาคนนั้น รินดาที่หลบเลี่ยงคำตอบ ความเข้าใจผิดที่รุมเร้า เขาเลือกที่จะเดินจากไป โดยไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนั้น จะนำพามาซึ่งความปวดร้าวเพียงใด
นทีถอนหายใจยาว เขาหยิบรูปถ่ายใบเก่าขึ้นมาดู เป็นรูปของเขากับรินดาในวันที่เพิ่งหมั้นหมาย รอยยิ้มของเธอในวันนั้นสดใสไร้เดียงสา ต่างจากรอยยิ้มที่เขาเห็นครั้งสุดท้ายอย่างสิ้นเชิง เขารู้สึกผิด เขาโทษตัวเอง โทษที่เขาไม่เชื่อใจเธอ โทษที่เขาปล่อยให้ความโกรธและความสงสัยเข้ามาครอบงำ
"รินดา..." เขาเอ่ยชื่อเธอเบาๆ ราวกับจะเรียกวิญญาณของเธอให้กลับมา "ผมขอโทษ..."
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา "คุณนทีคะ มีคนมาขอพบค่ะ"
"ใคร?" นทีถามเสียงห้วน
"เขาบอกว่าชื่อ...ธันวาค่ะ"
ชื่อนั้น! ชื่อที่ทำให้หัวใจของนทีเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ธันวา คนที่รินดาไม่เคยพูดถึงอย่างละเอียด คนที่เธออ้างว่าเป็น "อดีต" ของเธอ
"ให้เขาเข้ามา" นทีสั่งเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความไม่สบายใจ
ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้ม ก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ใบหน้าของเขาดูคุ้นตา แต่กลับดูเปลี่ยนไปจากเมื่อหลายปีก่อน ดวงตาของเขามีแววอ่อนโยนขึ้น แต่ก็ซ่อนความเศร้าสร้อยบางอย่างไว้
"สวัสดีครับ คุณนที" ธันวากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง
นทีลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับธันวา "คุณมาทำไม?"
"ผมมาหาคุณ...เพื่อบอกบางอย่างเกี่ยวกับรินดา" ธันวาตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้
"คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงรินดา" นทีพูดอย่างแข็งกร้าว "คุณกับเธอจบกันไปแล้ว"
"ผมรู้ครับ" ธันวาถอนหายใจ "แต่ผมคิดว่าคุณควรจะรู้ความจริง"
"ความจริงอะไร?" นทีถามด้วยความสงสัย
"เรื่องของลูกชายของรินดา" ธันวาพูดออกมา ทำให้หัวใจของนทีแทบหยุดเต้น
"ลูกชาย?" นทีทวนคำด้วยความตกใจ "หมายความว่าไง? รินดามีลูก?"
"ใช่ครับ" ธันวาตอบ "ลูกชายของเธอ...คือลูกของคุณนที"
คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนที เขาอึ้งไปพักใหญ่ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
"เป็นไปไม่ได้!" นทีอุทานออกมาในที่สุด "ผมกับรินดา...เราไม่ได้..."
"คุณอาจจะจำไม่ได้" ธันวาพูดแทรก "แต่คืนนั้น...ก่อนที่คุณจะทะเลาะกับเธอ และเธอตัดสินใจจากไป...คุณกับเธอ...ได้ใช้เวลาด้วยกัน"
นทีพยายามนึกย้อนกลับไปในคืนนั้น คืนที่เขามีปากเสียงกับรินดาอย่างรุนแรง คืนที่ความไม่ไว้วางใจทำให้เขาทั้งคู่ต้องเจ็บปวด เขานึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่เธอจะเดินจากไป... ความทรงจำบางส่วนที่เลือนราง... ภาพของรินดา... ความใกล้ชิด...
"คืนนั้น..." นทีพึมพำ "ผม..."
"ครับ" ธันวาพยักหน้า "เธอท้องตั้งแต่ตอนนั้น แต่เธอไม่กล้าบอกคุณ เพราะกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อใจเธอ"
"แล้วทำไม...ทำไมคุณถึงรู้?" นทีถาม
"เพราะผมคือพ่อของลูกที่รินดาเคยคบหาก่อนหน้าคุณ" ธันวาอธิบาย "เรารักกันมาก แต่ก็ต้องเลิกกันไปเพราะปัญหาส่วนตัวบางอย่าง แต่ผมก็ยังคงเป็นห่วงเธอเสมอ และเมื่อผมได้ยินเรื่องการหมั้นหมายของคุณกับเธอ ผมก็พยายามจะเตือนเธอหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ฟัง"
"แล้วทำไมคุณไม่บอกผมเอง?" นทีถาม
"ผมไม่มีสิทธิ์ครับ" ธันวาตอบ "ผมเป็นแค่คนนอก ที่เธอเลือกที่จะตัดขาดไปแล้ว"
"แล้วตอนนี้...ลูกของรินดาอยู่ไหน?" นทีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความเป็นห่วง
"เธอเก็บลูกชายคนนี้ไว้กับตัวตลอดครับ" ธันวาตอบ "เขาชื่อ...ต้นกล้า"
"ต้นกล้า..." นทีทวนคำ ชื่อที่แฝงไปด้วยความหมายอันอบอุ่น
"เธอเลี้ยงดูเขามาคนเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา" ธันวาพูดต่อ "แต่ตอนนี้...เธอป่วยหนักมากครับ คุณนที"
"ป่วยหนัก?" นทีถามด้วยความตกใจ
"ใช่ครับ" ธันวาพยักหน้า "หมอบอกว่า...เธอเหลือเวลาไม่มากแล้ว"
หัวใจของนทีบีบรัดอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดที่เคยมี ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นทวีคูณ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง
"ผม...ผมต้องเจอเธอ" นทีพูดเสียงหนักแน่น "ผมต้องไปหาเธอเดี๋ยวนี้"
"เธออยู่ที่โรงพยาบาลครับ" ธันวาบอก "แต่ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะอยากเจอคุณไหม"
"ผมต้องไป" นทีไม่ฟังคำทัดทานใดๆ เขาคว้ากุญแจรถแล้วรีบวิ่งออกจากห้องทำงานไป
ธันวาได้แต่มองตามหลังนทีไปอย่างเงียบๆ เขารู้ดีว่าสถานการณ์กำลังจะซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม เขาหวังเพียงว่า นทีจะสามารถแก้ไขความผิดพลาดในอดีต และทำให้ทุกคนมีความสุขได้
เมื่อนทีขับรถไปถึงโรงพยาบาลด้วยความเร่งรีบ เขาก็ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยที่ธันวาบอก ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหลุดออกมาจากอก
บนเตียงโรงพยาบาล รินดานอนอยู่ ใบหน้าของเธอซีดเซียว อ่อนแรง แต่เมื่อเห็นนที เธอก็พยายามยิ้มออกมา
"นที..." เสียงของเธอแผ่วเบา
ข้างกายของรินดา มีเด็กชายตัวเล็กๆ นั่งอยู่ เขามีใบหน้าคล้ายกับนทีอย่างมาก ดวงตากลมโตสีเดียวกับรินดา จ้องมองมาที่นทีด้วยความสงสัย
"คุณ...คือพ่อของผมเหรอครับ?" เด็กชายถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
นทีอึ้งไป เขาเดินเข้าไปใกล้เตียง คุกเข่าลงข้างๆ รินดา จ้องมองใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"รินดา...ผมขอโทษ" นทีพูดเสียงสั่นเครือ "ผม...ผมไม่รู้"
รินดายิ้มให้เขา น้ำตาไหลอาบแก้ม "ไม่เป็นไรค่ะ...นที...ฉัน...ฉันให้อภัยคุณเสมอ"
"ผมรักคุณนะรินดา" นทีพูดออกมาอย่างที่ใจต้องการ "ผมรักคุณมาตลอด"
"ฉันก็รักคุณค่ะ...ที่รัก" รินดาตอบกลับอย่างแผ่วเบา
ในที่สุด ความลับที่ถูกปิดบังมานานก็ถูกเปิดเผย และดูเหมือนว่าโชคชะตาจะนำพาทั้งคู่กลับมาพบกันอีกครั้ง แต่ทว่า...ลมหายใจสุดท้ายของรินดา ก็ใกล้จะหมดลงทุกขณะ
คู่หมั้นที่อบอุ่นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก