แสงไฟสลัวของออฟฟิศที่ปิดไฟส่วนใหญ่สาดส่องลงมาบนกองเอกสารที่กระจัดกระจาย ราวกับจะตอกย้ำความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นในใจของ 'น้ำ' มือที่สั่นเทาของเธอกำเอกสารลับฉบับหนึ่งแน่น ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นั้นมันผิดมหันต์ แต่ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว… ประตูห้องทำงานของผู้บริหารระดับสูงที่ควรจะปิดสนิทกลับแง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นเงาร่างที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำแข็งในเส้นเลือดของเธอแทบจะหยุดไหล เมื่อรู้ว่ามีใครบางคนกำลังเฝ้ามองเธออยู่
“น้ำ… ทำอะไรอยู่ตรงนั้น?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่กลับทำให้หัวใจของเธอแทบจะหลุดออกจากอก ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป เสียงหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ เธอพยายามรวบรวมสติ กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมา เธอรู้ว่าภาพที่เขาเห็นนั้นมันชัดเจนเหลือเกินว่าเธอกำลังขโมยเอกสารสำคัญ! แต่ในหัวของเธอมีแต่ภาพของ 'เขา' คนนั้น… คนที่เธอพยายามจะปกป้อง แม้จะต้องแลกมาด้วยชื่อเสียงและอนาคตของตัวเองก็ตาม
“คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่ดึกๆ ดื่นๆ คะ?” น้ำพยายามพูดเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่กลับกลายเป็นเสียงแหบแห้งที่ฟังดูน่าเวทนา เธอก้าวถอยหลังไปช้าๆ พยายามซ่อนเอกสารไว้ด้านหลังให้ได้มากที่สุด แต่สายตาของเขาคมกริบเกินกว่าจะหลอกลวงได้ เขาเห็นทุกอย่าง… ทุกอย่างที่เธอพยายามจะซ่อน
“ผมจะถามคำถามเดียวกับคุณ… น้ำ ทำอะไรอยู่ตรงนั้น?” เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ร่างสูงโปร่งของเขาปรากฏชัดขึ้นในแสงสลัวนั้น ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟแวววาว ราวกับจะเจาะลึกเข้าไปในจิตใจของเธอ น้ำมองใบหน้าของเขาอย่างเลื่อนลอย… ใบหน้าของผู้ชายที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ ใบหน้าของ 'เต้' แฟนเก่าที่จากไปโดยไม่บอกลา
“ฉัน… ฉันแค่… กำลังจะเอาเอกสารพวกนี้ไปเก็บค่ะ” คำโกหกที่แสนจะเปราะบางหลุดออกจากปากเธออย่างง่ายดาย เธอรู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน เธอกำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่แค่จากการถูกจับได้ว่าขโมยของ แต่จากการสูญเสียความเชื่อมั่นจากคนตรงหน้าด้วย
เต้ยืนนิ่ง ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเขามองสำรวจเธออย่างพิจารณา ราวกับกำลังอ่านทุกอณูบนใบหน้าของเธอ น้ำรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าทุกชิ้น ลมหายใจของเธอติดขัดยิ่งกว่าเดิม ความเงียบของเขาช่างน่าสะพรึงกลัว เสียยิ่งกว่าคำตำหนิใดๆ เขาเคยเป็นคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด… คนที่มองทะลุทุกการกระทำของเธอ แต่ตอนนี้… ความเข้าใจนั้นได้จางหายไป เหลือเพียงความเย็นชาที่ปกคลุมรอบตัวเขา
“เก็บ… หรือขโมย?” เขาถามเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้น้ำแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น “น้ำ… ผมเห็นคุณ ถือเอกสารพวกนั้นออกมาจากห้องนี้… ชัดเจนเลยนะ”
หัวใจของน้ำเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามสงบสติอารมณ์ ถ้าเธอหลุดไปตอนนี้ ทุกอย่างก็จะพังพินาศ เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะเต้” เธอพยายามใช้คำพูดที่นุ่มนวลที่สุด “ฉัน… ฉันแค่กำลังจะนำเอกสารพวกนี้ไปส่งที่แผนกอื่น… มันเป็นงานด่วนค่ะ”
“งานด่วน… ตอนเที่ยงคืน?” เต้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงประชดประชัน “แล้วทำไมคุณถึงต้องหลบๆ ซ่อนๆ แบบนั้นล่ะ? แถมยังอยู่ในห้องทำงานของคุณท่านประธานเนี่ยนะ?”
คำถามของเขาทำให้เธอพูดไม่ออก เธอไม่สามารถบอกความจริงกับเขาได้… ไม่ใช่ตอนนี้ เธอสบตาเขาอย่างอ้อนวอน “เต้… ได้โปรดเชื่อฉันเถอะค่ะ”
“เชื่อ… คุณเคยให้ผมเชื่อใจคุณเต็มที่… แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ น้ำ?” คำพูดของเขาบาดลึกเข้ากลางใจของเธอ ราวกับมีดที่กรีดลงไปซ้ำๆ มันคือบาดแผลเก่าที่ยังไม่ทันได้หายดี ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้ง ความเจ็บปวดจากการที่เขาหายไปโดยไม่บอกกล่าว…
“ฉัน… ฉันขอโทษ” เธอเอ่ยเสียงเบา เธอรู้ว่าคำขอโทษนี้มันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเขาในเวลานี้ “แต่เรื่องนี้… มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดค่ะ”
เต้ยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและว่างเปล่า “ซับซ้อน… หรือคุณแค่กำลังจะโกหกผมอีกครั้ง?”
น้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เขาเข้าใจ เธอไม่สามารถบอกเขาได้ว่าเอกสารฉบับนี้สำคัญต่อชีวิตของใครบางคนมากแค่ไหน สำคัญถึงขั้นที่เธอต้องยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อมัน
“ฉัน… ฉันทำเพื่อ… เพื่อคนอื่นค่ะ” ในที่สุดเธอก็พูดออกมาเป็นคำๆ “และฉัน… ฉันไม่ได้ต้องการเงินทองอะไรทั้งนั้น”
“เพื่อคนอื่น?” เต้ย้ำคำ ราวกับกำลังพิจารณาความหมายของมัน “ใคร? ใครที่สำคัญขนาดที่คุณยอมทำเรื่องแบบนี้?”
น้ำส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่สามารถเอ่ยชื่อนั้นออกมาได้ มันจะเป็นอันตรายเกินไป “ฉันบอกไม่ได้ค่ะ… แต่ได้โปรด… ได้โปรดอย่าเข้าใจฉันผิดนะคะ”
เต้ยื่นมือเข้ามาข้างหน้า ช้าๆ แล้วคว้าเอกสารในมือของน้ำไปอย่างนุ่มนวล แต่น้ำรู้สึกราวกับถูกแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไป น้ำเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจระคนหวัง… หวังว่าเขาจะเห็นความจริงในดวงตาของเธอ
“ผมจะ… ดูเอง” เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของประธาน แล้วเปิดเอกสารที่เขาเพิ่งจะหยิบไปขึ้นมาอ่าน น้ำยืนมองเขาด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอภาวนาในใจขอให้เขาเข้าใจ ขอให้เขาเห็นว่าสิ่งที่เธอทำนั้นมันไม่ใช่การขโมย… แต่มันคือการปกป้อง
แสงไฟสลัวสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเต้ขณะที่เขากำลังอ่านเอกสารนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยากจะคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ น้ำยืนมองเขาอย่างลุ้นระทึก ทุกวินาทีที่ผ่านไป ช่างยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์
แล้วจู่ๆ เต้ก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ สายตาของเขาคมกริบเหมือนเดิม แต่คราวนี้… มีประกายบางอย่างที่น้ำอ่านไม่ออกผสมอยู่
“น้ำ… คุณกำลังเล่นกับไฟนะ” เขาพูดเสียงเบา แต่กลับทรงพลัง “และไฟครั้งนี้… อาจจะเผาคุณจนมอดไหม้ได้เลย”
ก่อนที่น้ำจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงประกาศดังขึ้นจากระบบสื่อสารภายในของบริษัท “โปรดทราบทุกท่าน ทางบริษัทขอเรียนให้ทราบว่า… เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น… เอกสารสำคัญบางส่วนได้สูญหายไปจากห้องทำงานของประธาน…”
น้ำหน้าซีดเผือด เธอรู้แล้วว่ามันจบสิ้นแล้ว… ทุกอย่างจบสิ้นแล้วจริงๆ
“เป็นไงล่ะ… งานด่วนของคุณ” เต้ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่นใดๆ “ทีนี้… คุณจะให้ผมทำยังไงกับคุณดีล่ะ น้ำ?”
แฟนเก่ากับความลับคนนั้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก