ตอนที่ 12 — การกลับมาของผู้ชายที่เธอเกลียด

"คุณลุงเป็นใครครับ?" ต้นถามซ้ำด้วยความสงสัย น้ำยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังเต้ ไม่กล้าที่จะกะพริบ เธอกำลังสับสนระหว่างความโกรธ ความเสียใจ และความหวังที่ริบหรี่

เต้ค่อยๆ ‌ย่อตัวลงมามองต้น ใบหน้าของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "ลุง... ลุงชื่อเต้... และลุงคือพ่อของต้นไงครับ"

คำพูดนั้นทำให้น้ำแทบทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้ในทันที สรุปแล้ว... ​สิ่งที่เต้พูดมาทั้งหมดคือเรื่องจริง ต้นคือลูกของเขาจริงๆ

ต้นมองเต้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาหันไปมองหน้าน้ำเหมือนขอคำอธิบาย "แม่ครับ... คุณลุงคนนี้เป็นใครครับ?"

น้ำสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง และบอกทุกอย่างกับลูกชายของเธอ "ต้น... ‍คุณเต้... เขาคือพ่อของต้นนะลูก"

ต้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาหันมองเต้ สลับกับมองหน้าน้ำ "พ่อ... พ่อจริงๆ เหรอครับแม่?"

น้ำพยักหน้าช้าๆ "ใช่ลูก... ‌เขาคือพ่อของต้น"

เต้มองต้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกชายของตัวเองในวันนี้

"หนู... หนูดีใจที่ได้เจอลุงนะ" ต้นพูด เขายิ้มออกมาอย่างสดใส น้ำมองภาพนั้นแล้วรู้สึกใจหายวาบ เธอรู้ว่าการกลับมาของเต้ จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอและลูกชาย

"น้ำ..." ‍เต้เอ่ยชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้มีน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความขอโทษ "ฉันขอโทษ... ที่ทำให้เธอต้องรอ... และต้องทนทุกข์มานานขนาดนี้"

"นาย... นายกลับมาทำไม?" น้ำถาม เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ ​แต่ความแข็งกร้าวเริ่มกลับมา "หลังจากสิบปี... นายคิดว่านายจะกลับมาพร้อมกับคำขอโทษ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันรู้... ว่ามันสายเกินไป... แต่ฉันมาเพื่อแก้ไขทุกอย่าง" เต้พูด "ฉันมาเพื่อเป็นพ่อของต้น... ​และมาเพื่อขอโอกาสจากเธออีกครั้ง"

"โอกาส? โอกาสอะไร?" น้ำถามอย่างไม่ไว้ใจ "โอกาสที่จะทำร้ายฉันอีกครั้งเหรอ? โอกาสที่จะทิ้งฉันไปอีกครั้งเหรอ?"

"ไม่... ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว" เต้พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ฉันมาที่นี่... ​เพื่ออยู่กับพวกเธอ"

"อยู่กับพวกเรา? นายคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นเหรอ? นายคิดว่าสิบปีที่ผ่านมามันไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ? ฉันต้องสู้เพียงลำพัง... โดยไม่มีนาย" น้ำพูด น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้ง

"ฉันรู้... ฉันรู้ว่าฉันผิด... และฉันพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง" เต้พูด เขายื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของน้ำเบาๆ น้ำสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ปัดมือของเขาออก

"ตอนนั้น... ทำไม... ทำไมนายถึงไม่บอกฉันเรื่องจี้นั่น?" น้ำถามถึงสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอด

เต้ถอนหายใจยาว "ตอนนั้น... มันมีเหตุผลบางอย่างที่ฉันต้องทำแบบนั้น... เหตุผลที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในตอนนั้น"

"เหตุผลที่ซับซ้อน? เหตุผลที่ทำให้นายปล่อยให้ฉันถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมยงั้นเหรอ?" น้ำถาม

"ฉัน... ฉันรู้ว่ามันฟังดูแย่... แต่ตอนนั้น... ถ้าฉันบอกความจริงออกไป... มันจะยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก... สำหรับเธอ" เต้ตอบ

"แย่ลง? แย่กว่าการที่ฉันต้องแบกรับความอับอายไปตลอดชีวิตเหรอ?" น้ำถาม

"ใช่... บางที... การที่เธอหนีไป... และได้เริ่มต้นชีวิตใหม่... อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนั้น" เต้พูด

น้ำมองเต้ด้วยความไม่เข้าใจ "แล้วทำไม... ทำไมนายถึงกลับมาตอนนี้?"

"เพราะตอนนี้... มันถึงเวลาแล้ว" เต้ตอบ "ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้ว่า... เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น... มันไม่ใช่แค่เรื่องธรรมดา... มันมีเบื้องหลังที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก"

"เบื้องหลัง? หมายความว่าไง?" น้ำถาม

"ฉันเชื่อว่า... มีคนบางคน... วางแผนเรื่องทั้งหมดนี้... เพื่อใส่ร้ายเธอ" เต้พูด

คำพูดของเต้ทำให้น้ำตกใจ "ใคร? ใครจะทำแบบนั้น?"

"ฉันกำลังหาคำตอบอยู่... แต่ที่แน่ๆ คือ... ฉันจะปกป้องพวกเธอ... และจะเปิดโปงความจริงให้ได้" เต้พูด ดวงตาของเขามีแววของความมุ่งมั่น

น้ำมองเข้าไปในดวงตาของเต้ เธอเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขา เขาไม่ใช่เต้คนเดิมที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป เขาดูเติบโตขึ้น ดูมีความรับผิดชอบมากขึ้น และดูเหมือนว่าเขาจะมีความลับบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยคิด

"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใจนายได้อีกครั้งหรือเปล่า" น้ำพูด

"ฉันรู้... และฉันจะไม่ขอให้เธอเชื่อใจฉันในทันที" เต้ตอบ "แต่ฉันจะพิสูจน์ตัวเองให้เธอเห็น... ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าฉันมาที่นี่เพื่อพวกเธอจริงๆ"

ต้นที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ก็เอ่ยขึ้น "แม่ครับ... คุณลุงเต้... เขาเป็นพ่อของผมจริงๆ ใช่ไหมครับ?"

น้ำหันไปมองลูกชาย เธอมองเห็นความหวังในดวงตาของเขา เธอไม่อยากให้ลูกชายต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ

"ใช่ลูก... คุณเต้คือพ่อของต้น" น้ำตอบ

ต้นยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เขาวิ่งเข้าไปกอดขาของเต้

"ผมดีใจที่ได้เจอพ่อนะครับ!" ต้นพูด

เต้กอดต้นแน่น เขาเงยหน้ามองน้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น น้ำมองเขาแล้วรู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดสิบปี กำลังจะพังทลายลง

"ฉัน... ฉันพร้อมที่จะฟัง... นายเล่ามาให้หมด" น้ำพูด

เต้ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เขาเห็นความอ่อนโยนในดวงตาของน้ำอีกครั้ง "ขอบคุณนะ น้ำ... ฉันจะเล่าให้เธอฟังทุกอย่าง... เกี่ยวกับความจริงในวันนั้น... และความลับที่ฉันเก็บงำมาตลอด"

เต้นั่งลงข้างๆ น้ำ และอุ้มต้นขึ้นมานั่งบนตัก เขาเริ่มเล่าเรื่องราวที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยอันตราย เรื่องราวที่เขาต้องเผชิญเพียงลำพังมาตลอดสิบปี เพื่อปกป้องน้ำและลูกชายของพวกเขา

น้ำฟังเรื่องราวของเต้ด้วยความตั้งใจ เธอเริ่มเข้าใจถึงสิ่งที่เขาเคยพูดไว้ว่า "ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด" เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังการหายตัวไปของเต้ มันมีความลับที่ยิ่งใหญ่รอคอยอยู่

ขณะที่เต้กำลังเล่าถึงบุคคลปริศนาที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด จู่ๆ ก็มีเสียงรถยนต์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน หน้าบ้านของพวกเขา

เต้เงยหน้าขึ้นมองด้วยความระแวง "ใครมา... ตอนนี้?"

น้ำมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสงสัย และเมื่อเธอเห็นรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน เธอก็แทบสิ้นสติ

บนรถคันนั้น... เธอเห็นใบหน้าที่เธอจำได้ดี... ใบหน้าของเจ้านายเก่าของเธอ... คนที่เคยกล่าวหาว่าเธอขโมยของ...