โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
28 ตอน · 1,969 คำ
"คุณกำลังเล่นกับไฟ" เสียงของเต้ดังขึ้น ราวกับคำเตือนจากขุมนรก น้ำรู้สึกราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ ภาพใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง มันสะท้อนอยู่ในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าเธอ ทำให้เธอเห็นตัวเองในสภาพที่ย่ำแย่กว่าเดิม
หลังจากการเผชิญหน้าที่เต็มไปด้วยพายุอารมณ์เมื่อวานนี้ เต้ก็หายตัวไปอีกครั้ง ทิ้งให้น้ำจมอยู่กับความสับสนและความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป และเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ความลับที่เธอเก็บงำเอาไว้ มันเหมือนกับระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง
น้ำเดินไปมาในห้องพักเล็กๆ ของเธอ ด้วยความกระวนกระวาย เธอพยายามจะรวบรวมสติ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะเลวร้ายลงไปเรื่อยๆ คำพูดของเต้ที่ว่า "ความจริงเป็นสิ่งที่อันตรายเสมอ" มันยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ
"อันตรายกับใคร?" น้ำพึมพำ "กับฉัน? กับเขา? หรือกับพวกเรา?"
เธอจำได้ถึงวันที่เต้จากไป สี่ปีที่แล้ว ทุกอย่างพังทลายลงในชั่วพริบตา เขาหายไปโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งให้เธอกับความเจ็บปวดและคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ และตอนนี้... เขากลับมาอีกครั้ง พร้อมกับความลับที่ดูเหมือนจะยิ่งกว่าความลับที่เธอเก็บงำเอาไว้
"เขาต้องการอะไรจากฉันจริงๆ?" น้ำถามตัวเอง น้ำไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อเต้ตอนนี้คืออะไร มันไม่ใช่ความรักที่เคยมีให้กันอีกต่อไป แต่มันก็ไม่ใช่ความเกลียดชังเสียทีเดียว มันคือความสับสน ความหวัง และความหวาดระแวงที่ผสมปนเปกัน
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ราวกับจะบ่งบอกถึงพายุที่กำลังจะมาถึง "ฉันต้องตัดสินใจ" น้ำพูดกับตัวเอง "ฉันจะยอมให้เขาเข้ามาทำลายชีวิตฉันอีกครั้ง หรือฉันจะสู้เพื่อพิสูจน์ตัวเอง?"
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำให้น้ำสะดุ้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อ "คิม" ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
"ว่าไงคะคิม?" น้ำถามเสียงสั่น
"น้ำ... พี่เป็นห่วงนะ" เสียงของคิมฟังดูอ่อนล้า "เกิดอะไรขึ้นเมื่อวานนี้?"
น้ำสูดหายใจเข้าลึกๆ "ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ" เธอโกหก
"แน่ใจนะ?" คิมถาม น้ำรู้สึกได้ถึงความกังวลในน้ำเสียงของเขา "ฉันเห็น... พี่เต้ยืนอยู่ที่หน้าบ้านเธอเมื่อวานนี้"
น้ำนิ่งไป เธอไม่รู้ว่าคิมเห็นอะไรบ้าง และเขาจะคิดอย่างไร
"คิม... ฉัน..." น้ำกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งดังมาจากปลายสาย
"ฉันจะดูแลน้ำเอง" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น น้ำจำได้ทันทีว่ามันคือเสียงของเต้!
"พี่เต้!" น้ำอุทานด้วยความตกใจ
"ฉันกำลังคุยกับน้ำอยู่" คิมพูดเสียงเข้ม
"และฉันก็กำลังคุยกับน้ำอยู่เหมือนกัน" เต้สวนกลับ น้ำรู้สึกราวกับกำลังตกอยู่ในสนามรบ
"น้ำ... เกิดอะไรขึ้น?" คิมถามด้วยความสับสน
"คิม... ฉัน..." น้ำกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงของเต้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เธอจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของน้ำ" เต้พูด น้ำรู้สึกราวกับหัวใจของเธอถูกบีบ
"ผมก็เหมือนกัน" คิมสวนกลับ "คุณทิ้งเธอไปแล้ว"
"แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว" เต้พูด น้ำรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเพียงเครื่องมือในการต่อสู้ของทั้งสองคน
"คุณกลับมาเพื่ออะไร?" คิมถาม "เพื่อทำลายทุกอย่างอีกครั้งหรือไง?"
"ฉันกลับมาเพื่อปกป้องน้ำ" เต้ตอบ น้ำไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใครดี
"คุณจะปกป้องเธอได้ยังไง ในเมื่อคุณเป็นคนทำร้ายเธอตั้งแต่แรก" คิมพูด น้ำรู้สึกราวกับน้ำตาจะไหล
"เรื่องนั้น... มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด" เต้ตอบ น้ำรู้สึกราวกับกำลังฟังบทสนทนาที่ตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่ง
"คุณกำลังโกหก" คิมพูด
"ฉันไม่เคยโกหก" เต้ตอบ
"พอเถอะค่ะ!" น้ำตะโกนขึ้น ทำให้น้ำทั้งสองคนเงียบไป "หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!"
น้ำสูดหายใจเข้าลึกๆ "คิม... ฉันจะโทรหาคุณอีกทีนะ" เธอพูด "ตอนนี้ฉันมีเรื่องต้องคุยกับพี่เต้"
"แต่..." คิมยังคงพยายามจะพูด
"ฉันขอโทษค่ะ" น้ำพูดอย่างเด็ดขาด ก่อนจะกดวางสาย
น้ำหันมาเผชิญหน้ากับเต้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความเหนื่อยล้า "คุณจะทำอะไรคะ?" เธอถามเสียงแข็ง
"ฉันกำลังช่วยเธอ" เต้ตอบ "และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีก"
"คุณกำลังพูดถึงใคร?" น้ำถาม
"ฉันกำลังพูดถึงคนที่กำลังจะทำร้ายเธอ" เต้ตอบ น้ำรู้สึกราวกับกำลังตกอยู่ในอันตราย
"ใครคะ?" น้ำถามเสียงสั่น
"คนที่เธอเชื่อใจ" เต้พูด น้ำนิ่งไป เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดถึงใคร
"คุณกำลังพูดถึงคิมเหรอคะ?" น้ำถาม
เต้เงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันไม่รู้" เขาตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่า... เขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่"
"คุณกำลังกล่าวหาคิมเหรอคะ?" น้ำถามเสียงแข็ง "เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างๆ ฉัน!"
"แล้วคุณแน่ใจเหรอว่าเขาหวังดีกับคุณจริงๆ?" เต้ถาม น้ำรู้สึกราวกับถูกท้าทาย
"เขาช่วยฉันไว้" น้ำพูด "ตอนที่ฉันไม่มีใคร"
"แล้วคุณรู้เหรอว่าทำไมเขาถึงช่วยคุณ?" เต้ถาม น้ำนิ่งไป เธอไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน
"เขา... เขาแค่เป็นคนดี" น้ำตอบอย่างไม่มั่นใจ
"หรือเปล่า?" เต้ถาม น้ำรู้สึกราวกับถูกกดดัน
"คุณกำลังจะบอกว่าคิมเป็นคนร้ายอย่างนั้นเหรอคะ?" น้ำถามเสียงสั่น
"ฉันกำลังบอกว่า... เราต้องหาความจริง" เต้ตอบ "และถ้าความจริงนั้นมันอันตราย... เราก็ต้องเตรียมพร้อม"
น้ำมองเต้ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ แต่ท่าทีที่จริงจังของเขา ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอาจจะรู้ความจริงบางอย่าง
"แล้วคุณรู้ความจริงอะไรบ้างคะ?" น้ำถาม
เต้เงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองไปที่น้ำด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ฉันรู้ว่า... เรื่องที่เธอถูกกล่าวหา... มันไม่ใช่แค่เรื่องการขโมย"
น้ำชะงักไปทันที "หมายความว่ายังไงคะ?"
"หมายความว่า... มีคนกำลังพยายามทำลายเธอ" เต้ตอบ "และฉันคิดว่า... ฉันรู้ว่าใคร"
น้ำมองเต้ด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้จะซับซ้อนขนาดนี้
"ใครคะ?" น้ำถามเสียงสั่น
"ฉันจะบอกเธอ... เมื่อฉันแน่ใจ" เต้ตอบ "แต่ตอนนี้... เธอต้องเชื่อใจฉัน"
น้ำมองเต้ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจเขาดีหรือไม่ แต่การที่เขาเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง และพยายามจะช่วยเธอ ทำให้เธอรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ
"แล้ว... เรื่องของคุณล่ะคะ?" น้ำถาม "คุณปิดบังความลับอะไรอยู่?"
เต้เงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองไปที่น้ำด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ฉัน... ฉันกำลังพยายามไถ่บาป" เขาตอบ
"ไถ่บาปเรื่องอะไรคะ?" น้ำถาม
"เรื่องที่ฉันเคยทำร้ายเธอ" เต้ตอบ น้ำรู้สึกราวกับหัวใจของเธอถูกบีบ
"คุณ... คุณทำร้ายฉันเหรอคะ?" น้ำถามเสียงสั่น
"ใช่" เต้ตอบ "และฉันก็เสียใจมาก"
น้ำมองเต้ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความรัก ความแค้น และความลับที่ซับซ้อน มันถาโถมเข้ามาใส่เธอ
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้ไหม" น้ำพูดเสียงเบา
"ฉันรู้" เต้ตอบ "แต่ฉันจะทำทุกอย่างที่ต้องทำ เพื่อพิสูจน์ตัวเอง"
น้ำมองเต้ เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตของพวกเขจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ... พวกเขาต้องต่อสู้กับอดีต และอนาคตที่กำลังจะมาถึง
"เราต้องหาความจริง" น้ำพูด "และเราต้องหยุดคนที่กำลังทำร้ายเรา"
เต้ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "เราจะทำ" เขาตอบ
น้ำมองเต้ เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตของพวกเขาสองคนจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ... พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซับซ้อน และต่อสู้กับเงาแห่งอดีตที่ตามหลอกหลอนพวกเขาไปตลอดกาล
แฟนเก่ากับความลับคนนั้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก