ตอนที่ 3 — โลกใบใหม่ที่ถูกบังคับ

ชีวิตใหม่ของพราวเริ่มต้นขึ้นในคฤหาสน์หรูของภาม มันไม่ใช่ชีวิตที่สวยงามเหมือนในเทพนิยาย แต่กลับเป็นโลกที่ถูกสร้างขึ้นด้วยกฎเกณฑ์อันเข้มงวดและเต็มไปด้วยการควบคุม เธอคือคู่หมั้นจำเป็นที่ถูกบังคับให้ต้องสวมบทบาทที่สังคมคาดหวัง แต่เบื้องหลังรอยยิ้มที่ฝืนยิ้มนั้น คือความสิ้นหวังที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจ

ทุกย่างก้าวของพราวถูกจับจ้อง พนักงานในคฤหาสน์ทำหน้าที่เหมือนสายลับที่คอยรายงานทุกการเคลื่อนไหวของเธอให้ภามทราบ ‌แม้แต่การเลือกเสื้อผ้า การแต่งหน้า หรือแม้แต่การพูดคุยกับใครก็ตาม ล้วนต้องผ่านการอนุมัติจากภามทั้งสิ้น

“ชุดนี้… ไม่เหมาะสม” ภามบอกขณะที่พราวกำลังจะหยิบชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอชอบ “เธอต้องแต่งตัวให้ดู… สง่างาม… ​และ… น่าเกรงขาม… ไม่ใช่… สดใส… เหมือนเด็กสาว…”

พราวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “แต่… ชุดนี้… หนูชอบนะคะ”

“ความชอบของเธอ… ‍ไม่ใช่… สิ่งสำคัญ… ในตอนนี้” ภามตอบเสียงเรียบ “สิ่งที่สำคัญ… คือ… ภาพลักษณ์… ที่เรา… ‌ต้องสร้าง… ขึ้นมา…”

เขาหยิบชุดเดรสสีดำยาวเข้ารูปที่ดูเรียบหรูแต่แฝงไปด้วยความเย้ายวน “ชุดนี้… เหมาะสมกว่า…”

พราวรับชุดมาด้วยความจำใจ เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ชุดสีดำทำให้เธอดูโตขึ้น แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกพรากเอาความสดใสของวัยออกไป

การคบหาสมาคมก็เช่นกัน พราวถูกจำกัดให้พบปะผู้คนเฉพาะที่ภามจัดหาให้เท่านั้น ‍เธอต้องไปร่วมงานเลี้ยง สังสรรค์ ที่เต็มไปด้วยการประจบสอพลอและการซุบซิบนินทา ทุกครั้งที่เธอพยายามจะพูดคุยหรือทำความรู้จักกับใคร ภามก็จะเข้ามาขัดจังหวะ หรือไม่ก็ดึงเธอออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ

“อย่า… ปล่อยให้… ​ใคร… เข้ามา… ใกล้… เกินไป” ภามกระซิบข้างหูเธอขณะที่พวกเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักธุรกิจ “เธอ… คือ… คู่หมั้น… ​ของฉัน… และ… เธอ… จะต้อง… ทำให้… ทุกคน… รู้ว่า… เธอ… ​เป็นของ… ฉัน…”

พราวก้มหน้าหลบสายตาของภาม เธอรู้สึกราวกับถูกตีตราโดยที่เธอไม่เคยยินยอม

“ทำไม… คุณ… ต้องทำแบบนี้… คะ?” พราวถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา “หนู… อึดอัด… ไปหมดแล้ว…”

ภามเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขายังคงเย็นชา แต่แฝงไปด้วยความกังวลบางอย่างที่พราวจับไม่ได้ “เธอ… ยังไม่เข้าใจ… พราว… โลก… ใบนี้… มัน… อันตราย… กว่า… ที่เธอ… คิด…”

“อันตราย… จากใครคะ?”

“จาก… คนที่… ต้องการ… ทำร้าย… ครอบครัว… ของเธอ… และ… ทำร้าย… ฉัน…” ภามตอบ “ฉัน… ต้อง… ปกป้อง… เธอ…”

“ปกป้อง… ด้วยการ… ขังหนู… ไว้ในกรงทอง… แบบนี้เหรอคะ?” พราวถามอย่างตัดพ้อ “หนู… ไม่เคย… ต้องการ… การปกป้อง… แบบนี้…”

“เธอ… อาจจะ… ไม่ต้องการ… แต่… ฉัน… จำเป็นต้อง… ทำ…” ภามพูดเสียงหนักแน่น “เพื่อ… ความปลอดภัย… ของเธอ…”

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พราวรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ เธอแทบจะไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับใครนอกเหนือจากภาม และพนักงานในคฤหาสน์ ชีวิตของเธอถูกจำกัดอยู่ในกรอบที่ภามขีดไว้

คืนหนึ่ง พราวเดินไปที่ระเบียงห้องนอนของเธอ เธอมองออกไปยังสวนอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยความมืดมิด ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา เธอยกมือขึ้นสัมผัสแหวนหมั้นที่สวมอยู่บนนิ้ว มันเย็นเฉียบ ราวกับจะเตือนให้เธอระลึกถึงสถานะของตัวเอง

ทันใดนั้น เธอได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากมุมมืดของสวน เสียงนั้นฟังดูแปลกประหลาด ราวกับเสียงคนกำลังพยายามจะปีนข้ามกำแพง

พราวใจเต้นระรัว เธอค่อยๆ ย่องไปที่ขอบระเบียง พยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืด

เธอเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับจะหลบหนี

“ใครน่ะ!” พราวตะโกนถามด้วยเสียงสั่นเครือ

ทันใดนั้น ประตูระเบียงก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ภามยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“พราว!” เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ “กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้!”

“คุณ… ได้ยิน… ไหมคะ?” พราวชี้ไปยังสวน “มีคน… บุกรุกเข้ามา…”

ภามเหลือบมองไปยังทิศทางที่พราวกำลังชี้ ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง “มัน… ไม่ใช่… การบุกรุก… พราว…”

“แล้ว… มันคืออะไรคะ?” พราวถามอย่างสับสน

ภามก้าวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น “มันคือ… สิ่งที่… ฉัน… กำลัง… กลัว… มาตลอด…”

เขาดึงเธอเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว ล็อคประตูระเบียงอย่างแน่นหนา

“คุณ… กำลังพูดถึง… อะไรคะ?” พราวถามเสียงสั่น

ภามหันมามองเธอ ดวงตาของเขากำลังสั่นไหว ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่เขาพยายามหลบหนีมาตลอด “มันคือ… ความลับ… ที่ฉัน… เก็บงำ… มาตลอด… ความลับ… ที่… ฉัน… พยายาม… ปกป้อง… เธอ… จากมัน…”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่ทรงพลัง “ความลับ… ที่… อาจจะ… ฆ่า… เรา… ทั้งคู่…”

พราวอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นภามแสดงอารมณ์ที่ชัดเจนเช่นนี้มาก่อน ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันของเขา บัดนี้ได้พังทลายลงไปแล้ว เผยให้เห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่

“คุณ… กำลังจะ… บอกหนู… ว่า… อะไรคะ?” พราวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ภามมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะมองเห็นถึงความกลัวและความไม่เข้าใจของเธอ “ฉัน… ต้อง… บอกเธอ… ความจริง… ทั้งหมด…”

เขาปล่อยมือจากข้อมือของเธอ แต่ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ราวกับจะใช้ร่างกายปกป้องเธอจากอันตรายที่มองไม่เห็น

“ความจริง… ที่ว่า… การแต่งงาน… ของเรา… มัน… ไม่ใช่… แค่… ข้อตกลง… ทางธุรกิจ…” ภามพูดเสียงแหบพร่า “แต่… มันคือ… จุดเริ่มต้น… ของ… การต่อสู้… ครั้งใหญ่… ที่… จะ… กำหนด… ชะตาชีวิต… ของเรา… ทั้งคู่…”