สายตาของภามยังคงจ้องมองพราวไม่วาง เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้อง แต่ก็ไม่ได้ถอยกลับไป ร่างสูงของเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ราวกับกำแพงที่กั้นกลางระหว่างความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของพราว
“ดูว่า… ฉันนอนหรือยัง?” พราวทวนคำถามของภามอย่างไม่แน่ใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ รู้สึกเหมือนกำลังถูกหยอกเย้า หรือไม่ก็… กำลังจะถูกแกล้ง
“ใช่” ภามตอบสั้นๆ เสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติ “เห็นว่ายังไม่เห็นไฟในห้อง”
พราวหน้าแดงระเรื่อ เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรเมื่ออยู่ข้างนอก แต่การที่เขาบอกว่า “เห็น” ทั้งที่อยู่ข้างนอก มันชวนให้เธอรู้สึกแปลกๆ
“ฉัน… กำลังจะนอนค่ะ” เธอตอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
ภามพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขายังคงสำรวจใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างที่สำคัญ
“คืนนี้… ระวังตัวด้วย” เขาพูดขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง ทำเอาพราวใจหายวาบ
“คะ?”
“ฉันได้ยินมาว่า… ช่วงนี้มีอันตรายรอบตัวเธอ” ภามพูดต่อ ใบหน้าของเขาเริ่มกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง ราวกับจะบอกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องจริงจัง
พราวแทบจะสำลักอากาศ “คุณภาม… รู้เรื่อง?”
“ฉันรู้ทุกอย่าง” ภามตอบ ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ใดๆ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “ฉันถึงได้บอกให้เธอระวังตัว”
ความห่วงใยนั้น… มันทำให้หัวใจของพราวเต้นระรัวอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอไม่เคยเห็นภามแสดงความห่วงใยออกมาอย่างชัดเจนเช่นนี้มาก่อน แม้จะพยายามมองหามาตลอด
“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป “แต่… ฉันจะระวังตัวเองค่ะ”
ภามมองเธออีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “ดี… ถ้ามีอะไร… โทรหาฉันได้ตลอด”
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา ยื่นให้พราวดูหน้าจอ “เบอร์ฉัน”
พราวมองโทรศัพท์ของภามด้วยความรู้สึกประหลาดใจ เธอรับโทรศัพท์มาอย่างงุนงง
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดซ้ำอีกครั้ง
ภามพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้พราวมายืนอึ้งอยู่หน้าประตูห้อง
เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือของเธอยังคงกำโทรศัพท์ของภามไว้แน่น
นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เช้าวันรุ่งขึ้น พราวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อวาน เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังจะหมุนเปลี่ยนไป
เหตุการณ์เมื่อคืนนี้… มันไม่ใช่ความฝัน
ภาม… กำลังห่วงใยเธอจริงๆ
ความรู้สึกเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อเขาเริ่มคลี่คลายไปทีละน้อย ถูกแทนที่ด้วยความสงสัย และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
วันนั้น เป็นวันที่ต้องออกไปทำธุระที่ห้างสรรพสินค้า พราวจำได้ว่าภามเคยบอกให้เธอระวังตัว เธอจึงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สุภาพเรียบร้อย และพยายามสังเกตสิ่งรอบตัวอยู่ตลอดเวลา
ขณะที่เธอกำลังเลือกซื้อของอยู่ พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยท่าทางที่แปลกไป
“คุณพราว… สวัสดีค่ะ” พนักงานคนนั้นยิ้มให้เธออย่างแปลกๆ “ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่นะคะ”
“สวัสดีค่ะ” พราวตอบกลับไปอย่างสุภาพ “พอดีมีธุระนิดหน่อยค่ะ”
“คุณ… สวยขึ้นนะคะ” พนักงานคนนั้นพูดต่อ “แต่… ทำไมถึงต้องทำหน้าตาเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบอยู่เลยล่ะคะ?”
คำพูดของพนักงานคนนั้น ชวนให้พราวรู้สึกอึดอัดใจ เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะตอบอย่างไร
“ฉัน… สบายดีค่ะ” พราวพยายามยิ้มให้
ทันใดนั้นเอง พนักงานคนนั้นก็เปลี่ยนเรื่องสนทนาอย่างกะทันหัน
“ว่าแต่… คุณพราว… กำลังรอใครอยู่หรือเปล่าคะ?”
“เปล่าค่ะ” พราวตอบ
“อ้าว… นึกว่า… เห็นคุณยืนอยู่ตรงนี้สักพักแล้ว” พนักงานคนนั้นพูดต่อ “นึกว่ากำลังรอใครอยู่… หรือว่า… กำลังรอให้ ‘เขา’ มารับ?”
คำว่า “เขา” ชวนให้พราวรู้สึกสงสัย “ใครคะ?”
“ก็… คุณภามไงคะ” พนักงานคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนัย “เห็น… คุณภาม… ดูแลเอาใจใส่คุณพราวเป็นพิเศษเลยนะคะ”
พราวหน้าแดงขึ้นทันที เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องของเธอกับภามจะกลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่ว
“เรา… แค่หมั้นกันค่ะ” พราวพยายามอธิบาย
“หมั้นกัน… แต่ดูเหมือนจะมากกว่านั้นนะคะ” พนักงานคนนั้นยิ้มอย่างมีเลศนัย “เห็นว่า… คุณภาม… มาหาคุณพราวที่นี่บ่อยๆ เลยนะคะ”
คำพูดนั้นทำเอาพราวถึงกับไปไม่เป็น เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
“คุณ… รู้ได้ยังไงคะ?” พราวถามด้วยความประหลาดใจ
“อ๋อ… ก็… มีคนเห็นน่ะค่ะ” พนักงานคนนั้นพูด “เห็นคุณภาม… แอบมาหาคุณพราวตอนดึกๆ บ่อยๆ เลย”
พราวรู้สึกใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่เข้าใจว่าพนักงานคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไร
“ขอโทษนะคะ… ฉันว่าคุณคงจำผิดคนแล้ว” พราวพยายามจะปัดความรำคาญ
“อ้าว… เหรอคะ?” พนักงานคนนั้นทำหน้าเสียดาย “แต่… ฉันแน่ใจนะคะ… เพราะเห็นคุณภาม… แอบเข้าไปใน… คอนโดของคุณพราวน่ะค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้พราวแทบจะยืนไม่อยู่ เธอสลัดความคิดที่ว่าภามกำลังแอบมาหาเธอไปทันที เพราะมันเป็นไปไม่ได้
“คุณ… พูดอะไรของคุณคะ?” พราวถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีอารมณ์
“โอ้… ขอโทษค่ะ” พนักงานคนนั้นเห็นท่าทีของพราวก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “ถ้าอย่างนั้น… คุณพราว… มีอะไรให้ฉันช่วยอีกไหมคะ?”
พราวส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว เธอรีบจ่ายเงินและออกจากร้านไปทันที
เธอเดินไปเรื่อยๆ ในห้างสรรพสินค้า หัวใจเต้นแรงไม่หยุด คำพูดของพนักงานคนนั้นวนเวียนอยู่ในหัว
ภาม… แอบมาหาเธอที่คอนโด? ตอนดึกๆ?
มันเป็นไปไม่ได้… เขาจะมาทำไม?
หรือว่า… เขาแอบเข้ามาดูเธอจริงๆ?
ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกทั้งกลัว และ… รู้สึกดีอย่างประหลาด
เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน พราวก็พบว่ามีรถคันหนึ่งจอดรอเธออยู่หน้าห้าง
เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ
นั่นมัน… รถของภาม!
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
พราวลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะขึ้นรถไปกับเขาดีหรือไม่
แต่ก่อนที่เธอจะตัดสินใจได้ ภามก็ลงมาจากรถ เดินตรงมาหาเธอ
“จะกลับแล้วเหรอ?” ภามถาม ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พราวอ่านไม่ออก
“ค่ะ” พราวตอบเสียงเบา
“ขึ้นรถสิ” ภามบอก “ฉันจะไปส่ง”
พราวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจขึ้นรถไป
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภามถึงมาอยู่ที่นี่ และทำไมเขาถึงอยากไปส่งเธอ
แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็รู้สึกดีใจที่ได้อยู่ใกล้เขา
ตลอดทางกลับบ้าน ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ในรถ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ที่ดังคลออยู่
พราวเหลือบมองภามเป็นระยะๆ เธอสังเกตเห็นว่าเขามักจะมองเธอเป็นครั้งคราว แววตาของเขามักจะดูอ่อนโยนกว่าปกติ
ความรู้สึกเกลียดชังที่เคยมีต่อภาม ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิม
ความห่วงใย… ความสงสัย… และ… ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากจะยอมรับ
เมื่อรถจอดเทียบหน้าคอนโดของพราว ภามก็หันมามองเธอ
“ถึงแล้ว” เขาบอก
พราวพยักหน้ารับ “ขอบคุณค่ะ”
ก่อนที่พราวจะก้าวลงจากรถ ภามก็เอื้อมมือมาจับแขนของเธอไว้
“พราว…” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “จำไว้… ถ้ามีอะไร… โทรหาฉันนะ”
พราวเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอประสานกัน
ในแววตาของภาม… เธอเห็นความจริงจัง และความห่วงใยที่ซ่อนอยู่
เธอพยักหน้ารับ “ค่ะ”
เมื่อพราวลงจากรถ ภามก็ขับรถออกไปทันที ทิ้งให้พราวมายืนมองรถของเขาจนลับสายตา
เธอไม่เข้าใจภามเลยจริงๆ
แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ… เธอเริ่มรู้สึกดีกับเขาแล้ว
ความเกลียดชัง… เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพัน
แต่… ความผูกพันนี้… จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด?
คู่หมั้นใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก