ตอนที่ 10 — รอยร้าวในความเข้าใจ

"ถ้าความรักมันซับซ้อนกว่าที่คิด... แล้วความจริงมันล่ะ? มันมีหน้าตาแบบไหนกันแน่?"

เสียงหัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก พราวพยายามสูดลมหายใจลึกๆ แต่กลับรู้สึกว่าอากาศในห้องทำงานสุดหรูของภามมันหนาทึบจนแทบจะหายใจไม่ออก มือของเธอสั่นเทาขณะที่จับเอกสารที่เพิ่งค้นพบในลิ้นชักลับของเขา มันไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่คือเศษเสี้ยวของความจริงที่กำลังทลายกำแพงความเข้าใจทั้งหมดที่เธอมีต่อเขา

ภาพถ่ายเก่าๆ ‌วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า รูปใบหนึ่งทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ รูปภามในวัยที่ยังดูอ่อนเยาว์ กำลังอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาคู่นั้น... มันช่างเหมือนดวงตาของเธอเหลือเกิน ไม่สิ! ​มันคือดวงตาของเธอตอนเด็กๆ ต่างหาก! และในรูปนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ ภาม ใบหน้าของเธอซีดเซียว อ่อนแอ แต่แววตาฉายชัดถึงความรักและความผูกพัน... ‍เธอคือแม่ของเธอ!

ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันช่างน่าตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ พราวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุหนังอย่างแรง สมองขาวโพลน ภาพอดีตที่เคยคิดว่าเลือนรางเริ่มกลับมาเป็นประกายชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เสียงกระซิบของแม่ที่บอกว่า "ลูกต้องเข้มแข็งนะลูก... แม่รักหนูนะ" มันดังขึ้นมาในหัวราวกับจะตอกย้ำความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบ

ภาม... ‌เขาคือพี่ชายของเธอ! พี่ชายที่เธอไม่เคยรู้จัก พี่ชายที่แม่ไม่เคยเอ่ยถึง! แล้วทำไม? ทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน? ทำไมเขาถึงทำร้ายเธอ? ทำไมเขาถึงเข้ามาในชีวิตเธอในฐานะคู่หมั้นที่ต้องใช้หนี้?

สมองของพราวประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง เธอไล่ดูเอกสารอื่นๆ ‍ที่อยู่บนโต๊ะ มีสัญญาที่เกี่ยวกับบริษัทของพ่อเธอ มีเอกสารการโอนหุ้น มีข้อความที่บ่งชี้ว่าภามพยายามช่วยเหลือธุรกิจของพ่อเธอมาโดยตลอด แต่กลับทำเหมือนเป็นศัตรู

"ไม่จริง... มันต้องไม่จริง..." เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ

ทุกการกระทำที่ผ่านมาของภาม ​มันมีความหมายที่ซ่อนอยู่! การที่เขาบังคับให้เธอแต่งงาน การที่เขาทำร้ายจิตใจเธอ การที่เขาดูถูกเหยียดหยามเธอ... ทั้งหมดนี้เป็นเพียงฉากหน้า! ฉากหน้าที่สร้างขึ้นมาเพื่ออะไร? เพื่อปกป้องเธอ? ปกป้องจากใคร?

ในขณะที่พราวกำลังจมอยู่กับห้วงความคิดอันสับสน ​ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ภามยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้ายังคงเย็นชา แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่พราวไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเกลียดชัง หรือความรำคาญ แต่มันคือความ... อ่อนโยน?

"คุณมาทำอะไรที่นี่?" ​เสียงของภามดังขึ้นอย่างราบเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

พราวเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงก่ำ เธอไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรดี จะถามเขาตรงๆ เลยหรือเปล่า? จะตะโกนถามว่าทำไม?

"ผมถามว่าคุณมาทำอะไรที่นี่?" ภามย้ำอีกครั้ง เขาเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ราวกับจะประเมินสถานการณ์

พราวหยิบรูปถ่ายที่เธอคิดว่าเป็นรูปแม่ของเธอขึ้นมา แล้วยื่นให้ภาม "นี่มันคืออะไร?"

ภามมองรูปในมือพราว ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย เขายื่นมือมารับรูปไป มองอย่างพินิจพิเคราะห์ ใบหน้าของเขาดูเครียดขึ้นกว่าเดิม

"คุณ... รู้จักเธอได้ยังไง?" ภามถามเสียงเบา

"แล้วคุณล่ะ? คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมคุณถึงทำเหมือนไม่เคยรู้จักฉันมาก่อน? ทำไมคุณถึงทำร้ายฉัน?" พราวถามกลับ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ

ภามถอนหายใจยาว เขาปิดรูปนั้นลง แล้ววางไว้บนโต๊ะ "เรื่องบางเรื่อง... มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด"

"ซับซ้อน? หรือคุณแค่โกหกฉันมาตลอด!" พราวตะคอกออกมาด้วยความอัดอั้น

"ผมไม่ได้โกหก" ภามพูดเสียงหนักแน่น "แต่ผมก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด"

"แล้วอะไรคือความจริงกันแน่! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!" พราวกระตุ้น

ภามมองหน้าพราว ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด "ผม... เป็นพี่ชายของคุณ"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจพราว เธออ้าปากค้าง ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้อีก

"แม่ของคุณ... พยายามปกป้องคุณมาตลอด" ภามพูดต่อ "แต่มีคนบางคน... ที่ต้องการทำร้ายครอบครัวของเรา"

"ใคร?" พราวถามเสียงสั่น

"คนที่อยู่เบื้องหลังความล้มเหลวของบริษัทพ่อคุณ... คนที่ทำให้แม่ของคุณต้อง... จากไป" ภามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

พราวอึ้ง เธอพยายามประมวลผลทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเป็นไปได้อย่างไร? ผู้ชายที่เธอเกลียดชังที่สุด ผู้ชายที่เธอคิดว่าเห็นแก่ตัวที่สุด กลับเป็นพี่ชายของเธอ? แล้วทั้งหมดที่เขาทำมา... มันคือการปกป้องเธอ?

"แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้? ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก?" พราวถาม

"เพราะมันอันตรายเกินไป" ภามตอบ "ถ้าพวกนั้นรู้ว่าคุณยังอยู่... คุณจะตกเป็นเป้าหมายทันที"

"แต่... การที่คุณเข้ามาในชีวิตฉันแบบนี้... มันยิ่งทำให้ฉันตกอยู่ในอันตรายไม่ใช่เหรอ?" พราวถามกลับ

"ผมพยายามควบคุมทุกอย่าง" ภามพูด "ผมต้องทำให้พวกนั้นเชื่อว่าผมไม่ได้สนใจคุณ... และผมต้องหาทางแก้แค้นให้กับแม่"

พราวเงยหน้ามองภาม สีหน้าของเขามันดูเหนื่อยล้า ปวดร้าว... มันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"ผมขอโทษ" ภามพูดเสียงเบา "ที่ทำให้คุณต้องผ่านอะไรมามากมาย... แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น"

ความสับสน ความไม่ไว้ใจ ความรู้สึกที่ถูกหลอกลวง และความจริงที่เพิ่งปรากฏ... มันปะปนกันจนพราวมึนงงไปหมด เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี จะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น หรือจะเชื่อในหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ?

"ฉัน... ฉันต้องการเวลา" พราวพูดเสียงแผ่ว เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับความจริงอันยิ่งใหญ่นี้ได้ในตอนนี้

ภามพยักหน้า "ผมเข้าใจ"

พราวลุกขึ้นยืนอย่างสั่นคลอน เธอไม่กล้าสบตาภามอีกต่อไป เธอรีบเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ภามยืนนิ่งอยู่กับรูปถ่ายใบนั้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความกังวล

เมื่อพราวเดินออกมาจากห้องทำงานของภาม เธอก็เดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง เธอปิดประตูลงอย่างแรง แล้วทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความเข้าใจทั้งหมดที่เคยมีมันพังทลายลง เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ภามพูดเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ หรือมีอะไรซ่อนอยู่อีก?

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรูปถ่ายที่เธอแอบถ่ายไว้ตอนที่ค้นเจอเอกสารในลิ้นชักของภาม รูปใบหนึ่งที่เธอเห็นมันแปลกๆ มันเป็นรูปใบเสร็จค่าโรงแรมหรู และมีชื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอไม่คุ้นเคย... ใครคือคนๆ นี้? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับภาม?

ความสงสัยใหม่ก่อตัวขึ้นในใจของพราว เธอสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ยิ่งภามพยายามอธิบาย ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างถูกปกปิด

"เขาบอกว่าเป็นพี่ชาย..." พราวพึมพำกับตัวเอง "แต่ทำไม... ฉันถึงยังรู้สึกไม่ไว้ใจเขาอยู่ดี?"

เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงอีกต่อไป เธอจะต้องค้นหาความจริงด้วยตัวเอง!