"เมื่อความจริงถูกซุกซ่อนไว้ใต้เงามืด... การค้นหา มันอาจนำไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึง"
เสียงหัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก พราวค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดม่านเข้ามา ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น
"ที่นี่... ที่ไหน?" เธอพึมพำกับตัวเอง
"คุณฟื้นแล้ว" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น
พราวหันไปมอง ภามยืนอยู่ข้างเตียงของเธอ ใบหน้าของเขายังดูอ่อนเพลีย แต่แววตาฉายชัดถึงความโล่งอก
"ภาม... เกิดอะไรขึ้น?" พราวถาม น้ำเสียงยังแหบพร่า
"คุณโดนยิง" ภามตอบ "แต่มันไม่ลึกมาก... คุณปลอดภัยแล้ว"
พราวนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ภาพของน้าอร ภาพของคุณชายวิทย์ เสียงปืน... ความเจ็บปวดที่หน้าท้องของเธอ
"น้าอร..." พราวถามเสียงสั่น
ภามเงียบไปครู่หนึ่ง "น้าอร... เขา... เขาเสียชีวิตแล้ว"
คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดแทงหัวใจพราว เธอเสียใจ เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกได้ถึงความโล่งใจที่ความจริงบางอย่างมันถูกเปิดเผย
"แล้ว... คุณชายวิทย์ล่ะคะ?" พราวถาม
"เขาหายตัวไป" ภามตอบ "แต่เราจะตามหาเขาให้เจอ"
พราวนึกถึงคำพูดของภามเกี่ยวกับอันตรายที่มองไม่เห็น ภัยที่คุกคามครอบครัวของเธอ และความลับที่เขาเก็บงำไว้
"ภาม... พี่เคยบอกว่ามีคนบางคนพยายามทำร้ายครอบครัวเรา... แล้วคุณชายวิทย์... เขาเป็นคนพวกนั้นหรือเปล่า?" พราวถาม
ภามมองหน้าพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณชายวิทย์... คือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด"
"หมายความว่ายังไงคะ?" พราวไม่เข้าใจ
"พ่อของคุณ... พยายามจะเปิดโปงการทุจริตของเขา... แต่เขาก็... ทำสำเร็จ" ภามพูด "และแม่ของคุณ... ก็ถูกเขาทำร้าย..."
"แล้ว... แล้วทำไมพี่ถึงไม่บอกหนูตั้งแต่แรก?" พราวถาม
"มันอันตรายเกินไป" ภามตอบ "ผมต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่าผมเกลียดคุณ... เพื่อให้คุณปลอดภัย"
"แต่... การที่พี่เข้ามาในชีวิตหนูแบบนี้... มันก็ทำให้หนูตกอยู่ในอันตรายไม่ใช่เหรอคะ?" พราวย้อนถาม
"ผมพยายามควบคุมทุกอย่าง" ภามพูด "ผมเชื่อว่าผมสามารถปกป้องคุณได้"
พราวนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานอีกครั้ง ภามที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเธอ แม้ว่าเธอจะไม่เชื่อใจเขาเลยก็ตาม
"แล้ว... น้าอร... เขาถูกบังคับจริงๆ หรือคะ?" พราวถาม
ภามถอนหายใจ "เขาถูกคุณชายวิทย์ข่มขู่... เขาเองก็มีครอบครัวที่ต้องปกป้อง"
ความรู้สึกผิดเริ่มเข้ามาเกาะกินหัวใจของพราว เธอเคยตัดสินน้าอรไปแล้ว โดยไม่ได้รับฟังเหตุผล
"ฉัน... ฉันเข้าใจผิดไปเอง" พราวพูดเสียงเบา "ฉันขอโทษ"
ภามยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไร... ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราต้องหาทางจัดการกับคุณชายวิทย์"
พราวพยักหน้า แต่ในใจของเธอก็ยังมีความสงสัยบางอย่าง
"ภาม... ตอนที่หนูไปค้นเอกสารในลิ้นชักพี่... หนูเห็นใบเสร็จค่าโรงแรม... แล้วก็มีชื่อผู้หญิงคนหนึ่ง..." พราวพูด "ใครคือคนๆ นั้นคะ?"
ภามชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาดูเครียดขึ้นกว่าเดิม "เรื่องนั้น... มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม"
"แต่... มันอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของเราก็ได้นะคะ" พราวคะยั้นคะยอ "ถ้าพี่จะให้หนูเชื่อใจพี่... พี่ก็ต้องบอกความจริงทั้งหมด"
ภามมองหน้าพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าคุณพร้อมจะรับฟังหรือเปล่า"
"หนูพร้อม" พราวตอบอย่างหนักแน่น "ถ้าพี่จะให้หนูเชื่อใจพี่... หนูก็ต้องรู้ความจริงทั้งหมด"
ภามถอนหายใจยาว "ผู้หญิงคนนั้น... คือ... คนที่ผมเคยรัก"
คำพูดนั้นทำให้พราวใจหายวาบ เธอไม่คิดว่าภามจะมีคนรักมาก่อน
"แต่... ความสัมพันธ์ของเรามันจบไปแล้ว" ภามพูดต่อ "เพราะ... เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดนี้"
"หมายความว่ายังไงคะ?" พราวถามอย่างตกใจ
"เธอ... ทำงานให้กับคุณชายวิทย์" ภามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "เธอ... เป็นสายลับ"
"อะไรนะคะ!" พราวอุทานด้วยความตกใจ
"เธอ... หลอกใช้ผม" ภามพูด "เพื่อล้วงข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของคุณ... และผม"
หัวใจของพราวกระหน่ำเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง... แต่คราวนี้เป็นภาม
"แล้ว... พี่... รู้เรื่องนี้มานานแล้วเหรอคะ?" พราวถาม
"นานแล้ว" ภามตอบ "ผมพยายามหาทางจัดการกับเธอ... แต่ก็ยังไม่มีโอกาส"
"แล้ว... ทำไมพี่ถึงไม่บอกหนู?" พราวถาม
"เพราะผมกลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย" ภามตอบ "ถ้าพวกนั้นรู้ว่าผมกำลังจะจัดการกับเธอ... พวกเขาจะรู้ว่าผมกำลังจะเปิดเผยความลับ"
พราวเงียบไป เธอรู้สึกสับสนไปหมด เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ภามกำลังพูดความจริงทั้งหมดอยู่หรือเปล่า? หรือเขากำลังโกหกเธออีกครั้ง?
"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อใครแล้ว" พราวพูดเสียงเบา "พี่... กำลังหลอกหนูอีกหรือเปล่า?"
ภามมองหน้าพราว ดวงตาของเขาฉายชัดถึงความเจ็บปวด "ผม... ไม่เคยหลอกคุณ"
"แต่... คำพูดของพี่... มันขัดแย้งกันเอง" พราวพูด "พี่บอกว่ารักหนู... แต่พี่ก็ยังมีความลับกับหนู"
"ผม... ผมกำลังพยายามปกป้องคุณ" ภามพูด "ผมไม่สามารถปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตรายได้"
"แต่... ถ้าพี่ไม่บอกความจริง... แล้วหนูจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคือความจริง?" พราวกระตุ้น
ภามเงียบไปอีกครั้ง เขาดูเหมือนกำลังคิดหนัก
"ผม... ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" ภามพูดเสียงหนักแน่น "ผมจะหาทางจัดการกับคุณชายวิทย์... แล้วผมจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด"
"แล้ว... ถ้าพี่ทำไม่ได้ล่ะคะ?" พราวถาม
"ถ้าผมทำไม่ได้..." ภามมองหน้าพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมก็จะยอมรับผิดชอบทุกอย่าง"
พราวนึกถึงคำพูดของภามที่บอกว่าเขาจะยอมรับผิดชอบทุกอย่าง เธอเริ่มรู้สึกถึงความจริงใจในแววตาของเขา
"ฉัน... ฉันจะให้โอกาสพี่" พราวพูด "แต่ถ้าพี่ทำให้ฉันผิดหวังอีก... ฉันจะไม่ให้อภัยพี่อีกต่อไป"
ภามพยักหน้า "ผมเข้าใจ"
แต่แล้ว... เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น!
"วี้ดดดดด!"
"เกิดอะไรขึ้น?" พราวถาม
"ผม... ผมต้องไปดู" ภามพูด เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ยังดูอ่อนเพลีย
"ไม่! พี่อย่าไป!" พราวร้องห้าม
"คุณอยู่ตรงนี้" ภามพูด "ผมจะรีบกลับมา"
ภามรีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พราวนั่งอยู่คนเดียวด้วยความกังวล
เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคุกคาม
เมื่อภามเดินออกจากห้องไป พราวก็มองไปยังลิ้นชักที่เธอเคยค้นพบเอกสารลับ เธอรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ยังไม่สมบูรณ์
"ฉันต้องรู้ความจริง" พราวตัดสินใจ
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังลิ้นชักนั้นอย่างเงียบเชียบ
เธอแอบสืบหาความลับที่ภามปกปิดไว้ โดยไม่รู้ว่ากำลังตกอยู่ในอันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม
ขณะที่เธอกำลังจะเปิดลิ้นชักนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!
"พราว!"
เป็นเสียงของคุณชายวิทย์! เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอำมหิต!
"แก... มาทำอะไรที่นี่!" พราวตะโกน
"มาเอาสิ่งที่ฉันต้องการไง... แล้วก็... มาจัดการกับแกให้เสร็จ" คุณชายวิทย์พูด
พราวรู้ตัวว่าเธอตกอยู่ในอันตรายแล้ว... เธอจะรอดชีวิตจากสถานการณ์นี้ไปได้หรือไม่?
คู่หมั้นใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก