เสียงกรีดร้องโหยหวนของพราวขาดห้วงไปพร้อมกับภาพที่พร่ามัว เธอรู้สึกเหมือนถูกกระชากอย่างแรงจนเสียหลัก ร่างกายปะทะเข้ากับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างลอยเข้าจมูกพร้อมกับความกลัวที่เกาะกุมหัวใจจนแทบจะหยุดเต้น
"ปล่อยฉันนะ! แกเป็นใคร! ต้องการอะไร!" เธอตะโกนสุดเสียง พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือหยาบกระด้างที่รัดแน่นบริเวณต้นแขน พลันเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้นรอบตัว ชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด สายตาของพวกเขาวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ
"นังหนู... คิดว่าหนีพ้นแล้วเหรอ?" ชายร่างท้วมหน้าตาบูดบึ้งก้าวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาน่าสะอิดสะเอียน "นายท่านอยากจะคุยกับเธอสักหน่อย"
พราวใจหายวาบ 'นายท่าน' ที่พวกมันพูดถึง... จะเป็นใครไปได้นอกจาก 'คนคนนั้น' ชายหนุ่มผู้เย็นชาและไร้หัวใจที่ผูกมัดชีวิตเธอไว้ด้วยคำมั่นสัญญาจอมปลอม 'ภาม' เขาต้องการอะไรกันแน่? หรือนี่คือการแก้แค้นส่วนตัวที่เขาแสร้งทำเป็นห่วงใยเธอในตอนแรก?
"ฉันไม่รู้ว่าพวกแกพูดถึงใคร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" เธอตะโกนกลับไปอย่างเสียขวัญ แม้จะรู้ดีว่าน้ำเสียงนั้นสั่นเครือเพียงใด
"ปากดีนักนะ!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตวาด ก่อนจะเงื้อหมัดเข้ามาหมายจะทำร้าย แต่แล้ว...
"หยุด!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากอีกฟากของโกดัง ร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นจากความมืดภายใต้แสงไฟสลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของพราว
ภาม! เขามาที่นี่ได้อย่างไร? ในขณะที่เธอคิดว่าเขาคงจะหัวเราะเยาะอยู่บนกองเงินกองทองที่ได้จากการใช้หนี้ของเธอ แต่เขากลับมาปรากฏตัวเหมือนผู้มาโปรด
"ใครอนุญาตให้แตะต้องของของฉัน?" ภามเอ่ยเสียงเย็นเยือก แต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้ทุกคนต้องชะงัก เขาไม่เคยพูดจาดีๆ กับเธอเลยสักครั้ง แล้วทำไมวันนี้...
"คุณภาม! นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?" ชายร่างท้วมหน้าตาบูดบึ้งรีบเดินเข้ามาหาภามอย่างประจบสอพลอ "บังเอิญเจอคุณหนูเขาเข้าที่นี่พอดีครับ"
"บังเอิญ?" ภามเลิกคิ้วสูง "เหรอ... แล้วทำไมคุณถึงต้องจับตัวเขาไว้?"
"เอ่อ... คือว่า..." ชายร่างท้วมตะกุกตะกัก "พวกเราแค่... ต้องการจะตักเตือนคุณหนูให้รู้สำนึกเรื่องหนี้สินน่ะครับ"
"ตักเตือน?" ภามเดินเข้าไปใกล้พราวช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม "ด้วยการลากเขามาในที่แบบนี้?"
สายตาของภามทอประกายบางอย่างที่พราวไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความรังเกียจ ไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยมีให้เธอ แต่มันคือ... ความห่วงใย? ความโกรธ? ปนเปกันจนยากจะแยกออก
"ไปให้พ้น!" ภามออกคำสั่งเสียงดัง "พวกแกไม่สมควรจะมายุ่งกับเธออีก"
"แต่คุณภามครับ..." ชายร่างท้วมพยายามจะอธิบาย
"ฉันบอกให้ไป!" ภามแทรกขึ้นมาทันควัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นทันที "ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"
ชายร่างท้วมหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นแววตาที่พร้อมจะเอาเรื่องของภาม เขาจำต้องก้มหน้ายอมรับ "ครับๆ พวกเราไปเดี๋ยวนี้ครับ"
พวกอันธพาลพากันล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พราวกับภามยืนเผชิญหน้ากันในความเงียบอันอึดอัด
"คุณ..." พราวเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามรวบรวมสติ "มาทำอะไรที่นี่คะ?"
ภามไม่ตอบ แต่เดินเข้ามาหาเธอมากขึ้น จนเหลือระยะห่างเพียงคืบเดียว เขามองสำรวจร่างกายของเธออย่างละเอียด ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดผิดปกติ
"บาดเจ็บตรงไหน?" เขาถามเสียงแหบพร่า
"ไม่..." เธอพยายามตอบเสียงดังฟังชัด "ฉันไม่เป็นอะไร"
"โกหก" ภามพูดเรียบๆ "แขนเป็นรอยแดงแล้ว"
เขาเอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสแขนของเธอ แต่พราวกระตุกแขนหนีโดยไม่รู้ตัว
"อย่ามาทำเป็นห่วงฉันเลยค่ะ!" เธอตะคอกออกมาอย่างตัดพ้อ "ในเมื่อคุณไม่เคยรักฉันเลย!"
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของภาม ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาปิดบังความรู้สึกด้วยความเย็นชาอีกครั้ง
"ฉันไม่ได้ห่วง" เขาตอบเสียงแข็ง "ฉันแค่ไม่อยากให้ของของฉันมีตำหนิ"
คำพูดนั้นบาดใจพราวเหลือเกิน 'ของของฉัน' นี่คือวิธีที่เขาเห็นเธออยู่ใช่ไหม? เป็นแค่ทรัพย์สินที่เขาต้องดูแลไม่ให้บุบสลาย?
"คุณมันใจร้ายที่สุด!" เธอตะโกนใส่เขา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินออกมา "ฉันเกลียดคุณ!"
เธอไม่รอฟังคำตอบใดๆ อีก พราวรีบหันหลังวิ่งออกไปจากโกดัง ทิ้งให้ภามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนเร้น
ขณะที่พราวกำลังวิ่งหนีไปตามทางเดินที่มืดมิด จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ แสงไฟจากภายนอกดับวูบลง พร้อมกับเสียงดังโครมครามมาจากทางเข้าโกดัง
"ใครนั่น!" เสียงตะโกนดังขึ้น พราวหยุดชะงักด้วยความตกใจ
ทันใดนั้น ร่างของภามก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวเธอไว้แน่น ดึงเธอเข้าไปซบกับอกแกร่งของเขา
"อย่าขยับ!" เขาตะโกนเสียงดัง
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโกดัง เศษปูนและกระดาษปลิวว่อนไปทั่ว พราวตกใจจนตัวสั่น เธอซุกหน้าเข้ากับอกภามแน่น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านของหัวใจเขาที่เต้นระรัว
"ใคร... ใครกันคะ?" เธอถามเสียงสั่น
"คนที่ไม่ต้องการให้เธอรอด" ภามตอบเสียงหนักแน่น พลางประคองร่างเธอให้ก้มลงต่ำ "อยู่เฉยๆ นะ"
การต่อสู้อันดุเดือดเกิดขึ้นรอบตัวพวกเขา เสียงปืน เสียงต่อยตี เสียงตะโกนดังผสมปนเปกันไปหมด พราวหลับตาปี๋ รู้สึกได้ถึงอันตรายที่คุกคามอยู่รอบกาย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอสัมผัสได้ชัดเจน คืออ้อมแขนที่กอดเธอไว้อย่างแน่นหนาของภาม
ในท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนั้น สายตาของเธอเหลือบไปเห็นแววตาของภามที่มองมาที่เธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ความกลัว และความรักที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสายตาที่โกหกไม่ได้... สายตาที่บอกเธอว่าเขาไม่ได้เกลียดเธอจริงๆ
แต่แล้ว... จู่ๆ ภามก็ดันร่างเธอออกอย่างแรง
"หลบไป!" เขาสั่งเสียงเฉียบขาด ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างของชายฉกรรจ์ที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
พราวเห็นภาพที่น่าตกใจ... ภามถูกแทงเข้าที่สีข้างอย่างจัง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาอย่างรวดเร็ว
"ภาม!" เธอร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด
คู่หมั้นใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก