เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากบาดแผลที่สีข้างของภามอย่างน่าตกใจ พราวมองภาพนั้นด้วยความหวาดผวาจนแทบหยุดหายใจ เธอกรีดร้องออกมาพร้อมกับพุ่งเข้าไปหาเขา
"ภาม! คุณเป็นอะไร! เลือด!" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตกใจ เธอพยายามจะเข้าไปพยุงร่างของเขา แต่ภามกลับผลักเธอออกไปอีกครั้ง
"ถอยไป!" เขาเอ่ยเสียงขาดห้วง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว "อันตราย"
ชายฉกรรจ์ที่แทงภามยังคงพุ่งเข้ามาหมายจะซ้ำ แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ ภามก็รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เตะตัดขาชายฉกรรจ์คนนั้นจนล้มลงไปกองกับพื้น แล้วใช้ดาบที่ถืออยู่จ่อคอหอยของมันไว้
"อย่าขยับ!" เขาตะคอกเสียงแหบพร่า "ถ้าไม่อยากตาย!"
สถานการณ์พลิกผันไปอย่างรวดเร็ว เสียงปืนที่เคยดังสนั่นหวั่นไหวเริ่มเงียบลงทีละนิด เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของภาม และเสียงครางเบาๆ ของเหล่าอันธพาลที่กำลังถูกจัดการโดยลูกน้องของภามที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน
พราวทรุดตัวลงข้างกายภามอย่างอ่อนแรง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมภามถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมเขาถึงปกป้องเธอ ทำไม...
"คุณ... คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา พลางเอามือที่สั่นเทาปัดป่ายไปมาบริเวณบาดแผลของเขา
ภามมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเธอ ก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนเพลีย "ฉัน... ไม่เป็นไร"
"ไม่เป็นไรได้ยังไงคะ!" เธอขึ้นเสียง "เลือดออกเยอะขนาดนี้!"
ทันใดนั้น ลูกน้องคนสนิทของภามก็เข้ามาประคองเขาไว้ "คุณภามครับ หมอมาแล้วครับ"
ภามพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะหันมามองพราวอีกครั้ง ดวงตาที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวนั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ก็ยังมีประกายบางอย่างที่ทำให้พราวนิ่งไป
"คุณ... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ?" เธอถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?"
ภามมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะตีความ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยเสียงที่อ่อนแรง "เพราะ... ฉันต้องทำ"
เขาถูกพาตัวออกไปอย่างเร่งรีบ โดยมีลูกน้องของเขาคอยดูแลอย่างใกล้ชิด พราวนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ระหว่างความโล่งใจที่เขาปลอดภัย กับความสับสนในสิ่งที่เกิดขึ้น
หลายวันต่อมา...
พราวได้รับการติดต่อจากเลขาของภาม ให้ไปพบเขาที่คฤหาสน์ของเขาในวันรุ่งขึ้น พราวลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไป เธอรู้สึกว่าต้องเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อเธอมาถึงคฤหาสน์อันโอ่อ่า ภรรยาของภามก็ต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พราวอ่านไม่ออก
"คุณภามรอคุณพราวอยู่ในห้องทำงานค่ะ" เธอเอ่ยเชื้อเชิญ
พราวเดินตามเข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ภามนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขากำลังเซ็นเอกสารบางอย่างอยู่ แม้จะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็ดูแข็งแรงขึ้นมากแล้ว
"นั่งสิ" เขาผายมือเชิญ
พราวค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
"ฉัน... มาตามที่คุณเรียก" เธอเริ่มต้นบทสนทนา
ภามเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่คมของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "ฉันอยากจะอธิบายบางอย่างให้เธอฟัง"
"เรื่องคืนนั้น... ที่โกดังน่ะเหรอคะ?" พราวถาม
ภามพยักหน้า "ใช่... และเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ที่ผ่านมา... ฉันทำเหมือนเกลียดเธอ ฉันแสร้งทำเป็นเย็นชาและไร้หัวใจกับเธอ... เพราะฉันมีเหตุผล"
พราวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "เหตุผลอะไรคะ?"
"เรื่องมันเริ่มจาก... ในอดีต ครอบครัวของเธอ... พ่อของเธอ... เขาได้สร้างปัญหาใหญ่หลวงให้กับครอบครัวของฉัน" ภามเล่าเสียงเครียด "เขาทำให้พ่อของฉันล้มละลาย... และต้องจบชีวิตตัวเองไป"
พราวอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "ไม่จริง... พ่อของฉัน..."
"ใช่" ภามพูดต่อ "พ่อของเธอเป็นคนทำ... และเขาก็รู้ตัวดี เขาจึงยื่นข้อเสนอให้ฉัน... เพื่อแลกกับการที่ฉันจะไม่เปิดเผยความจริง... เขาให้ฉันมาเป็นคู่หมั้นของเธอ"
"อะไรนะคะ!?" พราวอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... การหมั้นของเรา... เป็นแค่ข้อตกลง?"
"ในตอนแรก... ใช่" ภามยอมรับ "ฉันต้องการแก้แค้นครอบครัวของเธอ... ฉันต้องการให้เธอชดใช้ในสิ่งที่พ่อของเธอทำไว้"
"แล้ว... เรื่องหนี้นั่นล่ะคะ?" พราวถามเสียงสั่น
"หนี้สินที่พ่อของเธอทิ้งไว้... มันเป็นหนี้ก้อนใหญ่ที่ผูกติดกับบริษัทของฉัน" ภามถอนหายใจ "ฉันต้องหาทางชดใช้... และการที่ฉันเข้ามาดูแลธุรกิจของเธอ... มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ"
"แล้ว... ทำไมคุณถึงยอมทำแบบนั้นคะ? ทำไมคุณไม่เกลียดฉันจริงๆ?" คำถามหลุดจากปากพราวอย่างอดไม่ได้
ภามมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลง "เพราะ... ถึงแม้พ่อของเธอจะทำผิด... แต่เธอก็บริสุทธิ์"
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" พราวส่ายหน้า
"ตอนที่ฉันเจอกับเธอครั้งแรก... ฉันตั้งใจจะทำร้ายเธอ... จะทำให้เธอเจ็บปวด... เพื่อให้เธอรู้สึกถึงความผิดของพ่อ" ภามสารภาพ "แต่... ยิ่งฉันได้รู้จักเธอ... ยิ่งฉันได้เห็นความดีงามของเธอ... ฉันก็ยิ่งทำใจร้ายกับเธอไม่ได้"
"คืนนั้น... ที่โกดัง... พวกนั้นไม่ใช่คนของฉัน" ภามอธิบาย "พวกเขาเป็นคนของศัตรู... ที่ต้องการจะกำจัดฉัน... และพวกเขาจับตัวเธอไป... เพื่อล่อฉัน"
"ศัตรู?" พราวเอ่ยถาม "ใครคือศัตรูของคุณ?"
"คนพวกนั้น... ที่พยายามจะทำลายครอบครัวของฉัน... และตอนนี้... พวกเขาก็เล็งเป้าหมายมาที่เธอด้วย" ภามพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันต้องปกป้องเธอ... แม้จะต้องแสร้งทำเป็นเกลียดชังเธอ... เพราะถ้าพวกเขารู้ว่าฉันรักเธอ... เธอจะตกอยู่ในอันตรายที่มากกว่าเดิม"
พราวฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ปะปนกันไปหมด ทั้งตกใจ เสียใจ และ... ความเข้าใจ
"คุณ... คุณปกป้องฉันมาตลอด?" เธอถามเสียงแผ่วเบา
ภามพยักหน้า "ใช่"
"แล้ว... สิ่งที่คุณทำ... ทั้งหมด... มันก็เพื่อปกป้องฉัน?"
"ใช่"
ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอพลิกคว่ำ สิ่งที่เธอเคยเชื่อมาตลอด... กำลังพังทลายลง
"แล้ว... ตอนที่คุณบอกว่า... คุณเกลียดฉัน..." น้ำเสียงของพราวสั่นเครือ "มันก็เป็นแค่การโกหก?"
ภามหลับตาลงราวกับกำลังจะระเบิดความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ฉัน... ฉันรักเธอ... พราว"
คำสารภาพนั้นดังขึ้นในความเงียบ ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของพราว
"แต่... แต่ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ... ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้..." พราวยังคงสับสน
"เพราะฉันกลัว... กลัวว่าจะสูญเสียเธอไป" ภามพูด ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างมีความหมาย "ฉันกลัวว่าถ้าพวกมันรู้ว่าฉันรักเธอ... พวกมันจะใช้เธอมาทำร้ายฉัน... และฉัน... ฉันยอมให้ทุกอย่างเกิดขึ้น... ยกเว้นสิ่งนั้น"
พราวได้แต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน หรือสิ่งที่เธอเคยเห็นมาตลอด
"คุณ... คุณกำลังหลอกฉันอีกครั้งหรือเปล่าคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ
ภามมองเธอด้วยแววตาที่เจ็บปวด "ฉันสาบาน... ฉันพูดความจริงทั้งหมด"
"แต่... ถ้าคุณรักฉันจริงๆ... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเลย... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด..." พราวยังคงถาม
"เพราะ... มันคือวิธีเดียวที่ฉันจะปกป้องเธอได้" ภามตอบ "ถ้าฉันแสดงออกว่ารักเธอ... ศัตรูของฉันจะรู้... และเธอจะตกอยู่ในอันตราย"
พราวได้แต่ยืนนิ่ง สับสน วุ่นวาย กับความจริงที่ประดังเข้ามา
"ฉัน... ฉันต้องการเวลา... เพื่อทำความเข้าใจ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา
ภามพยักหน้า "ฉันเข้าใจ"
เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด "แต่โปรดรู้ไว้... ว่าสิ่งที่ฉันทำ... ทั้งหมด... ก็เพื่อเธอ"
ก่อนที่พราวจะทันได้เอ่ยอะไรออกไป เลขาของภามก็เข้ามาแจ้งข่าวร้าย
"คุณภามครับ... มีข่าวมาแจ้ง... ศัตรูของเรา... กำลังวางแผนที่จะ... เล่นงานคุณหนูพราว... ในวันพรุ่งนี้ครับ"
พราวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ภามรีบลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
"อะไรนะ!?" ภามเอ่ยถามเสียงเข้ม "พวกมันจะทำอะไร?"
คู่หมั้นใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก